Αφήστε τα πιτσιρίκια ήσυχα…..

Written by

IMG_8312

Τόσα χρόνια ακούω από φίλες μου τα συχνά  μαθησιακά προβλήματα που λίγο ή πολύ αντιμετωπίζουν τα παιδιά. Η λύση, να αρχίσουν λογοθεραπεία.

Διαβάζω άρθρα για την απόσπαση προσοχής που έχουν τα παιδιά και δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στο διάβασμα. Μαθαίνω για τις εξαιρετικά ανησυχητικές επιπτώσεις των υπολογιστών, με την χειρότερη τις κρίσεις επιληψίας. Έφηβοι που για να παίξουν τα on-line παιχνίδια, δεν κοιμούνται για 24ωρα με θανατηφόρες επιπτώσεις.

Δεν έχω παιδιά και δεν μπορώ να έχω προσωπική άποψη, έχω όμως δύο βαφτισιμιούς γι΄ αυτό και πάντα ενημερώνομαι. Σήμερα το πρωί σε μία επίσκεψή μου στον ΩΡΛ σε εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείου, έμαθα και κάποια άλλα ανησυχητικά θέματα.

Δίπλα μου περιμένει  μία οικογένεια με ένα αγοράκι 4 ετών. Ήρθαν να εξετάσουν αν το παιδί ακούει καλά ή όχι. Ο παιδίατρος που το εξετάζει, μου είπαν, δεν βρήκε ποτέ κάποιο πρόβλημα. Η δασκάλα όμως , από τα προ-νήπια που πάει το παιδί, τους λέει ότι έχει μαθησιακά προβλήματα γιατί δεν μπορεί να προφέρει κάποια γράμματα τόσο καλά όσο τα πεντάχρονα της τάξης. Μπορεί να τα εκφέρει μέσα σε μία λεξούλα, αλλά όχι μόνα τους. Και η δασκάλα τους συμβούλεψε, να πάνε πρώτα να κάνουν έναν έλεγχο ακοής και μετά , να πάνε κατευθείαν το παιδί σε λογοθεραπευτή για να αρχίσει όσο είναι νωρίς. Να προλάβουν τα προβλήματα που μπορεί να συσσωρευτούν μετά.

ΜΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΣΣΑΡΩΝ. Όσο και αν έχουμε εξελιχθεί, όσο  προοδευμένα να είναι τα παιδιά σήμερα, σε έναν μικρούλη τεσσάρων ετών δεν έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξη της λειτουργίας της γλώσσας. Έχει θεαματική ανάπτυξη, αλλά ολοκληρώνεται γύρω στα πέντε. Ένας χρόνος είναι εξαιρετικά σημαντικός.  Γι’ αυτό και πηγαίνουμε πρώτη δημοτικού στα έξι.

Οι γονείς του μικρού ήταν ανάστατοι. Φοβισμένοι. Μα κάθε γονιός θα είναι έτσι. Κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα. Δεν χρειάζεται όμως, από πραγματικά τόσο μικρές ηλικίες να τα στιγματίζουν με την καραμέλα των μαθησιακών προβλημάτων,  που πάρα πολύ συχνά ακούω την τελευταία δεκαετία.

Οι τρυφερές ηλικίες των τεσσάρων-πέντε,  που δεν έχουν ιδέα τι είναι σχολείο και δεν καταλαβαίνουν  γιατί οι γονείς τους τα πάνε σε αυτά τα σπιτάκια με τα άλλα παιδάκια, έχουν την αίσθηση ότι τα παρατάνε  εκεί, γιατί δεν τα αγαπάνε. Οι γονείς μόνοι τους,  δεν μπορούν να  αντιστρέψουν αυτήν την αίσθηση. Οι δάσκαλοι είναι το συμπλήρωμα των γονιών. Πρέπει ο δάσκαλος να σκύψει, με την ίδια αγάπη που ο γονιός δίνει στο σπίτι, πάνω από κάθε παιδί ξεχωριστά , γιατί κάθε παιδί έχει τον δικό του χαρακτήρα. Η πιο συχνή απάντηση που ακούω από νηπιαγωγούς, είναι ότι έχουν πάρα πολλά παιδιά στην τάξη και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Αξίζει όμως να προσπαθήσουν, γιατί διαπλάθουν ανθρώπους.

Κάπου μέσα στην ταχύτητα και το άγχος της καθημερινότητας, ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι παιδιά. Θέλουν αμέριστη προσοχή από όλους και τον σωστό χρόνο και τρόπο για να μεγαλώσουν. Για κάποια πράγματα δεν χρειάζεται να ανεβάζουμε ταχύτητες, ο φυσιολογικός τρόπος είναι ο καλύτερος δρόμος.


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!