Αύγουστος…ή αλλιώς «Πώς να διαλύσετε πέντε οικογένειες σε δύο ώρες»

Written by

august-osage-county-570-800x400

Η μεταφορά θεατρικού έργου (και μάλιστα πετυχημένου) στην μεγάλη οθόνη αποτελεί από μόνο του ρίσκο και στοίχημα. Στοίχημα για τους παραγωγούς, ρίσκο για εμάς. Το ομότιτλο θεατρικό του Τρέισι Λετς (ομολογώ πως δεν τον γνωρίζα τον κύριο)  ανέβηκε με επιτυχία σε Αμερική και Αγγλία. Και ο δαιμόνιος παραγωγός της «Εντατικής» Τζον Ουέλς πάει με τα ευκολάκια του στην πρώτη του ουσιαστική σκηνοθετική προσπάθεια. Τα καταφέρνει;

Πάμε να δούμε πρώτα το στόρυ. Ο Μπέβερλυ Ουέστον (Σαμ Σέπαρντ), αλκοολικός βραβευμένος ποιητής και συγγραφέας εξαφανίζεται (και τελικά βρίσκεται νερκός)  και αφήνει μόνες τους σε ένα μεγάλο αγρόκτημα κάπου στην Οκλαχόμα την καρκινοπαθή και εθισμένη στα χάπια σύζυγο του Βάιολετ Ουέστον (Μέριλ Στριπ) και την Ινδιάνα οικονόμο τους. Από τις άκρες του ορίζοντα καταφθάνουν η αδερφή της Βάιολετ (Μάργκο Μαρτιντέιλ)  μετά του συζύγου της (Κρις Κούπερ) και οι τρεις κόρες της, η Μπάρμπαρα (Τζούλια Ρόμπερτς), η Ίβυ (Τζούλιαν Νίκολσον) και η Κάρεν (Τζουλιετ Λιους). Και εκεί ξεκινούν οι αποκαλύψεις και οι αναπόφευκτες συγκρούσεις.

Σε διάσταση με τον άντρα της η Μπάρμπαρα και με την κόρη της να φλερτάρει τον γκόμενο της αδελφής της και να καπνίζει χόρτο. Η δε ΊΒυ ερωτευμένη με τον ξάδερφο της (ο οποίος τελικά είναι αδερφός της) και τελικώς απογοητευμένη από το μοναδικό πράμα που νοηματοδοτούσε την ζωή της. Τέλος, η Κάρεν που αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται, κλείνει τα μάτια προκειμένου να παντρευτεί έναν όμορφο και ευκατάστατο άντρα. Οι σχέσεις μεταξύ των αδερφών ανύπαρκτες. Οι σχέσεις τους με την μάνα τους, στα όρια της υστερίας. Η σχέση της μάνας με την αδελφής της, ανειλικρινής. Ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης; Ποιον συμπονάς και ποιον απεχθάνεσαι; Ποιανού ζωή είναι για κλάματα; Προφανώς και δεν θα σας πω τις απαντήσεις, διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν!

Εξαιρετικό σενάριο (την μεταφορά την έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας), πολύ καλοί διάλογοι, φανταστική ερμηνεία την Στριπ που ώρες ώρες μου θύμιζε την Ελίζαμπεθ Τέιλορ στο «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;» αλλά…

Και πάμε στα αλλά.. Δεν βρίσκω ενδιαφέρον κινηματογραφικά το να διαδραματίζεται ολόκληρη ιστορία σε ένα και μόνο μέρος. Εκτός βέβαια αν είναι ταινία τρόμου και στο κάτω πάτωμα του σπιτιού κρύβεται ένα σεντούκι που αν το ανοίξεις και μπλα μπλα μπλα. Αλλά μία οικογενειακή ιστορία (διότι γι αυτό μιλάμε) με τέτοια δυναμική και τόσο φορτισμένους διαλόγους, νομίζω ότι στον κινηματογράφο κλωτσάει λιγάκι. Ένα παράδειγμα  είναι η σκηνή του γεύματος. Η σκηνή κρατάει σχεδόν είκοσι λεπτά και η κάμερα απλά αλλάζει θέσεις για να βλέπουμε αυτόν που μιλάει. Σταθερό κάδρο, παιχνίδι με τον άξονα αλλά μηδενικό ενδιαφέρον. Και συνολικά η ταινία δεν είχε να προτείνει κάτι ενδιαφέρον σκηνοθετικά. Προτιμήθηκε η κλασική μορφή αφήγησης ώστε να δοθεί βάρος στους διαλόγους και στις ερμηνείες. Δεν είναι αυτό το είδος του κινηματογράφου που με συγκινεί αλλά γούστα είναι αυτά.

Εν κατακλείδι: Ολίγον τι βαρετή ταινία αλλά με δυνατές ερμηνείες και με πραγματικά πολύ καλό σενάριο, τουλάχιστον στο διαλογικό κομμάτι. Θα την ξεχάσω γρήγορα . Θα κρατήσω την ερμηνεία της Μέριλ Στριπ και δεν θα εκπλαγώ αν πάρει το δεύτερο της σερί όσκαρ. Νομίζω ότι ήταν λίγο υπερβολική η Τζούλια Ρόμπερτς. Η Τζούλιαν Νίκολσον έπαιξε καλά αλλά αδιάφορα. Η Τζουλιέτ Λιούις μου θύμισε τον χαρακτήρα που ενσάρκωνε στο «Γεννημένοι δολοφόνοι». Τρομερός για μία ακόμα φορά ο Κρις Κούπερ.

Πόσο της βάζεις; : 5/10 και αυτό γιατί έπαιξε άψογα η Μέριλ Στριπ και είχαν ενδιαφέρον οι διάλογοι.

Να την δω; : Αν δεν έχεις άλλες ταινίες που θέλεις να δεις, ναι. Αν έχεις, όχι!

Λοιπά στοιχεία: Υποψήφια για δύο όσκαρ στις κατηγορίες πρώτου και δεύτερου γυναικείο ρόλου (Μέριλ Στριπ και Τζούλια Ρόμπερτς αντίστοιχα) .


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!