Η γυναίκα της Ζάκυθος *κριτική

Written by

olia

Θεατρική απόδοση ενός αμφίσημου κειμένου που εκφράζει μέσα από μια ποιητική αλληγορία το όραμα ενός  εθνικού ποιητή. Ο ιερομόναχος Διονύσιος αντικρίζει σε μια προφητική έκλαμψη το προσωπείο του κακού στη γυναίκα της Ζάκυθος και στη συνάντηση με τις γυναίκες τις Μεσολογγίτισσες. Αυτή η συνάντηση θα δώσει στον οραματικό στοχασμό ένταση, ως την αναμέτρηση και την τιμωρία των αντιθετικών δυνάμεων του κακού και του καλού, του άδικου λόγου και της δίκαιης πράξης, του ατομικού και συλλογικού χρέους του  αγώνα ενός -υπό σύστασιν- έθνους. Διχασμός, αγώνας , φτώχεια, προσφυγιά, λαϊκές τάξεις και αστική σκληρότητα, απασχολούν τη σκέψη ενός ποιητή σε ένα ηθικό, πολιτικό, γλωσσικό και αισθητικό επίπεδο που αν και ημιτελές εκπλήσσει για το σύνθετο επίπεδο της σύλληψης των ιδεών που εκφράζει.

Κείμενο με διαχρονική φιλοσοφική επικαιρότητα –διαπάλη αντιθετικών δυνάμεων, εθνικά ιδεώδη και εξουσία των ισχυρών, ανιδιοτελής προσφορά προς τον αδύναμο και πανουργία, ηθικός νόμος και άδικη πράξη σε συνδυασμό με την αναζήτηση εθνικού-αισθητικού στίγματος σε μια εκφραστική γλωσσική ποικιλία και νοηματικό βάθος .

Κείμενο με έντονες εικόνες, στοχαστική διάθεση, ποιητική έκφραση. Πίσω από τη μορφή του ιερομόναχου Διονύσιου είναι διακριτή η φιλολαϊκή στάση συμπαράστασης του ποιητή  στον αγώνα του Μεσολογγίου, η αγωνία για το όραμα της Ελευθερίας, για την ακρίβεια της έκφρασης. Νεανικό έργο που ο ποιητής το επεξεργάστηκε σε διάφορες φάσεις και εκδοχές σε ημιτελές αποτέλεσμα .

Η γυναίκα της Ζάκυθος, στη σκηνοθετική πρόταση του κ. Δ. Αβδελιώδη, αξιοποίησε το θρησκευτικό- οραματικό και γλωσσικό υπόβαθρο του κειμένου σε ενδιαφέρον αποτέλεσμα που έδινε έμφαση στην ποιητική σκέψη σε μετέωρη αίσθηση. Η ανάθεση των δύο ρόλων  της γυναίκας και του ιερομόναχου στην κ. Ό. Λαζαρίδου, έδωσε μια στατικότητα αλλά και ενίσχυσε το ενδιαφέρον του θεατή στην εναλλαγή των δύο ρόλων που αποδόθηκαν με πάθος και εκφραστική πλαστικότητα αλλά και μονότονη αμηχανία σε κάποια σημεία. Εγχείρημα δύσκολο σε αντανάκλαση και του ανολοκλήρωτου ποιητικού του κειμένου. Η εμφάνιση του Αγγέλου πίσω από τον ιερομόναχο και του φάσματος της Ελευθερίας, έδωσε μια ονειρική διάσταση στο θεατρικό αποτέλεσμα, ειδικά στο επίπεδο των σκιών στο αφαιρετικό σκηνικό και σε συνδυασμό με την κίνηση και το παιχνίδι των φώτων.Τα κοστούμια σε μια λιτή γραμμή αχρονικότητας, συνδύασαν το διττό των ρόλων αλλά τα χάρτινα φτερά αποδυνάμωναν το αισθητικό αποτέλεσμα της παράστασης. Η μουσική- κλασσικής αναφοράς- ακολούθησε τη ροή της θεατροποίησης του ποιητικού κειμένου. Ενδιαφέρον θα είχε μια αντιστικτική μουσική σύνθεση σε θρησκευτικό ύφος και σε κοσμικό τοπικό μουσικό μοτίβο πίσω από τα λόγια των δύο προσώπων.

Η γυναίκα της Ζάκυθος, κείμενο με ενάργεια ποιητικών εικόνων στις οποίες η σκέψη ενός ευαίσθητου σκηνοθέτη έδωσε εκφραστική υπόσταση στο λόγο του θεάτρου. Προφητικό όραμα ενός εθνικού ποιητή που γεννιέται παράλληλα με τα γεγονότα της εποχής του αγώνα των Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία. Θεατρική πρόταση υπαινικτικής επικαιρότητας του ποιητικού στοχασμού, σε συγκρατημένο χειροκρότημα αποδοχής από τους θεατές της παράστασης.

«Έτσι εγώ έφτασα στο κελί του Αγίου Λύπιου παρηγορημένος από τες μυρωδίες του κάμπου , από τα γλυκότρεχα νερά και από τον αστρόβολον ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα από πάνου από το κεφάλι μου μία Ανάσταση».

Για τον χαρακτήρα της παράστασης είπαν οι θεατές:

-Προχωρημένη σύλληψη απόδοσης.

-Σύνθετο κείμενο.

-Μας φάνηκε λίγο.

-Μας άρεσε η ερμηνεία.

Η γυναίκα της Ζάκυθος- Διονύσιος Σολωμός (1798- 1857)

Θέατρο Φαργκάνη

Σκηνοθεσία : Δήμος Αβδελιώδης
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Ενδύματα: Αριστείδης Πατσόγλου

Ερμηνεύει η Όλια Λαζαρίδου

Άγγελος: Δανάη Ρούσσου
Φάσμα Ελευθερίας: Κατερίνα Χαρμάνη

γράφει η Άγγελα Μάντζιου.


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!