Γιατί νιώθω εθνική περηφάνια, για πρώτη φορά

Written by

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα έχω μια παράξενη αίσθηση. Μείγμα χαράς, μαζί με ενθουσιασμό, προσμονή και λίγο φόβο. Είναι πρωτόγνωρο το συναίσθημα αλλά νομίζω πως ξέρω τι συμβαίνει.

Νιώθω περήφανη για τη χώρα μου.

Για τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, όχι για αυτή που βαυκαλίζονται οι αρχαιολάτρες. Για την Ελλάδα που έκανε ένα βήμα παραπάνω, εν μέσω κινδυνολογιών, κλίματος αβεβαιότητας και ξεδιάντροπων καναλαρχών που δε δίσταζαν να απειλούν τον κόσμο μέσα στο ίδιο του το σαλόνι. Για τους έλληνες που αποφάσισαν για το καλό όλων. Για τους μεγαλύτερους που στήριξαν με τη ψήφο τους τους νεότερους. Toυλάχιστον μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο.

Πριν στιγματιστώ με τη στάμπα του γραφικού, θέλω πραγματικά να τονίσω, πως σαν ένας νέος άνθρωπος που ζει στην Ελλάδα και υφίσταται αυτά που υφίσταται στη διαδρομή του προς την ουσιαστική ενηλικίωση, το χτεσινό αποτέλεσμα μου έδωσε ελπίδα πως μπορεί κάτι να αλλάξει. Πως οι συμπολίτες μου θα μπορούσαν να δούνε για μια φορά πάνω από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες και να αποφασίσουν το «τρομακτικό», το άγνωστο -το σωστό. Μου επέστρεψε την ελπίδα που τόσα χρόνια μου είχαν στερήσει. Το χθεσινό αποτέλεσμα μου έφερε ένα αβίαστο χαμόγελο στα χείλη.

Με έκανε να ονειρευτώ μια διαφορετική Ελλάδα, στην οποία θα ζούμε ισότιμα και ελεύθερα. Στην οποία δε θα κυριαρχεί ο φόβος και η μιζέρια.

Με έκανε να ονειρευτώ μια διαφορετική Ευρώπη.

Ναι, ξέρω, τα όνειρα είναι για να τα ονειρεύεσαι. Όμως τώρα τα δικά μου όνειρα ήρθαν λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Χθες ζήσαμε μια ιστορική στιγμή.

Και επειδή πολύς λόγος έγινε για την…»Ελπίδα», ο J.R.R Tolkien είπε κάποτε πως Η ελπίδα δεν είναι νίκη. Πόσο λάθος έκανε!

*Επειδή τίποτα δεν είναι τέλειο αφήνω ασχολίαστο το τεράστιο ποσοστό που εξέλαβε η χ.α παρ’όλη την απουσία της από τα μέσα αλλά και από την πολιτική ζωή.