Ο κάτω κόσμος – Θέατρο του Άλλοτε * κριτική

Written by

kato_5

Τα κείμενα της Μαρίας Ράπτη ,από τρία υπέροχα δημοτικά τραγούδια-γιατί είναι μαύρα τα βουνά,η Λυγερή στον Άδη, του νεκρού αδελφού- αριστοτεχνικά πλεγμένα μεταξύ τους, και η μαγική σκηνοθεσία της Βαρβάρας Δουμανίδου, μας μετέφεραν σε ένα εκπληκτικό και  διαμορφωμένο φυσικό χώρο την άρρηκτη σχέση των ανθρώπων με το θάνατο, τις παραδόσεις και τα έθιμα των κατοίκων  που τη μοίρα τους, τη χαρά τους και τη θλίψη τους, τη συνοδεύουν με λεβέντικους χορούς, τραγούδια και μοιρολόγια.

Η πολύχρονη και δυσχερής πολλές φορές ανεύρεση του υλικού από τους συντελεστές του

« θεάτρου του άλλοτε» της Θεσσαλονίκης κάνει ακόμη πιο αληθινό και ρεαλιστικό το δραματικό αυτό αριστούργημα, που αναλύει, συνθέτει, ταξιδεύει τον θεατή, συνδέει τον πάνω με τον κατω κόσμο, μικραίνει την απόστασή τους, μετατρέπει τα γαμοτράγουδα σε θρήνους και κατάρες.

Στην Ελληνική-και όχι μόνο- δραματουργία το έργο αυτό αναδεικνύεται σε κορυφαίο στο είδος του,

τόσο στην επεξεργασία των στοιχείων της καθημερινότητας των κατοίκων των ορεινών περιοχών, και των θρύλων τους, όσο και στη σκηνοθετική άποψη και την ερμηνεία των ηθοποιών, που καμμία αμφιβολία δεν αφήνουν στον θεατή ότι συμμετέχει, θρηνεί, συμπάσχει.

Οι εκκλήσεις προς τον χάρο της Λυγερής , ώστε να μπορέσει  να επικοινωνήσει με το πάνω κόσμο, πιάνουν τόπο, αλλά η απογοήτευση είναι μεγάλη και η λησμοσύνη δεύτερος θάνατος

Το μοιρολόγι της μάνας για τη νεκρή κόρη, κατά τη προσωπική μου άποψη, αποτελεί τις πιο δυνατές στιγμές του ανθρώπινου πόνου και θρήνου, πόνος και θρήνος που πλημμυρίζουν το έργο, μεταβάλλουν τους ηθοποιούς σε ηρωικά πρόσωπα, κινούμενα στα όρια του θανάτου,με τον χάρο προεξάρχοντα, υπερέχοντα, να οδηγεί τους νεκρούς στον Άδη.

Οι κατάρες της μάνας στον νεκρό Κωνσταντή, από το τραγούδι του νεκρού αδελφού, που δεν μπόρεσε να της φέρει την Αρετή από μακρυά στα ξένα, όπου παντρεύτηκε, τον φέρνουν στη γη με την Αρετή δίπλα του και το δημοτικό αυτό τραγούδι να τυχαίνει της παγκόσμιας αναγνώρισης.

Όλοι οι συντελεστές της παράστασης, με επικεφαλής την Βαρβάρα Δουμανίδου ,μπήκαν στο ρόλο τους με ακρίβεια, αποδίδοντας τα δραματικά κομμάτια υπέροχα, με τους μουσικούς να δίνουν έμφαση στις στιγμές του έργου και το σκηνικό να προσομοιάζει με πλατεία χωριού,όπου όλα τα γεγονότα και τα σχόλια του καθενός για τον καθένα δίνουν και παίρνουν.

Οι ηθοποιοί Ευρώπη Αργυροπούλου(χάρος), Δημήτρης Βασιλειάδης(Κωνσταντής), Τζιώρτζια Βογιατζόγλου (Ασημίνα), Άννα Μαρία Γάτου(Λυγερή), Βαρβάρα Δουμανίδου(Σωτήρα), Όλγα Καλαμάρα(Λιάκαινα), Γιώργος Καλπακίδης ( Νικόλας και Φώτης), Θεοδώρα Κωστάκου (Καλούδα), Γιώργος Μπουφίδης (Ζάχος), Νίκος Νικος Νικολαιδης(Γιώργης), Μαρία Σεμερτζίδου (Λένα), Αριάνα Τσάιτα (Αρετή), και οι μουσικοί Ακριβός Ζερβός και Παναγιώτης Σακούλας ήταν υπέροχοι.

Τέλος, θα ήθελα να επιμείνω και να επιβάλλω ίσως τη παρακολούθηση αυτού του μοναδικού έργου στο θέατρο τέχνης black box.

 

 

 


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!