Ματωμένος Γάμος από το Θέατρο του Άλλοτε *κριτική ΑΜ

Written by

Λυρικότητα ποιητικού λόγου που ανιχνεύει το σκοτεινό τοπίο του πάθους, στην ιστορία του Ματωμένου Γάμου, καθώς από τη χαρά και το μέλλον που ευαγγελίζεται, εναγκαλίζεται τον θάνατο, ακυρώνοντας την ευτυχία, τη ζωή και το μέλλον.
Μια τραγωδία εγγεγραμμένη στο αίμα της ανθρώπινης φύσης, μια ψυχογραφία αταβιστικού χαρακτήρα ενός λαού, μια ιστορία ενός μικρού κύκλου ανθρώπων που τρέφεται από το πάθος ως μοίρα και κλήρο θανάτου.
Αρχετυπικά πρόσωπα, δομημένη σύνθεση, καίριοι και λιτοί διάλογοι, σκέψεις με ποιητική έκφραση σ’ ένα φυσικό και ανθρώπινο τοπίο διψασμένο για το αίμα που θα στάξει απάνω του, από τα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων. Τοπίο σκοτεινό καθώς η νύχτα, μυστηριακό καθώς το φεγγάρι, σκληρό και άγονο καθώς η γη. Τοπίο καθώς εκείνο της ψυχής των ανθρώπων, διψασμένο για ζωή που τρέφει το όνειρο της νιότης και τρέφεται από αυτό ο θάνατος, ως άκαιρο συμβάν μιας ακατάλυτης δύναμης .

Ματωμένος Γάμος, του Ισπανού ποιητή F. G. Lorca, από την ομάδα « Θέατρο του άλλοτε», σε σκηνοθεσία της κ. Β. Δουμανίδου. Παράσταση συγκινητική ως δρώμενο, με μια βιωματικότητα εκφρασμένη τόσο φυσικά, που δεν άφηνε ανεπηρέαστους τους θεατές. Οι σκηνοθετικές σκέψεις ακολούθησαν το κείμενο και με λεπτές , ευφάνταστες παρεμβάσεις ανέδειξαν τις ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων και της λαϊκής παράδοσης, με μοτίβα που οδήγησαν σε κορυφώσεις , σε μια παράσταση που μίλησε για τη ζωή και τον θάνατο, με τους κανόνες του θεάτρου. Η ιστορία εξελίχθηκε σε μικρές σκηνές, τοποθετημένες παράλληλα εξωτερικά , στον φυσικό χώρο ενός δάσους και εσωτερικά, στον χώρο των σπιτιών των δύο οικογενειών. Με ελάχιστα συμβολικά αντικείμενα, τραπέζια, καρέκλες, κούπες , ποτήρια και ξερά σκοτεινά δέντρα, καθώς και με τα κομμένα κούτσουρα, διευθετήθηκε ο διαχωριστικός κύκλος του ιδιωτικού και δημόσιου χώρου, της χαράς και της λύπης, του ατόμου και της ομάδας. Αυτό το σκηνικό της παράστασης, ένα ξερό δάσος στο βάθος, ως προοιωνισμός του τέλους της προς αφήγησιν ιστορίας, άφηνε τη σκοτεινή εντύπωση αγωνίας του επικείμενου. Εξελίχθηκε ως κυρίαρχη εικόνα και με το τέλος της παράστασης, όταν τα δύο ξερά κούτσουρα μένουν εκτός σκηνής, διαχωριστική ανάμνηση και σύμβολο ύλης, μιας ιστορίας που συνέβη παλιά ως αποτρόπαιη πράξη.

Οι ηθοποιοί της παράστασης με τα κλασσικά χρώματα των κοστουμιών, μαύρο, με λεπτομέρειες του γκρίζου και του λευκού των γυναικών, κόκκινο και άσπρο της νύφης, άσπρο και μαύρο των ανδρών, έδωσαν την απόλυτη, εύγλωττη αναφορά του εικονικού κύκλου των χαρακτήρων και με τις μάσκες, απέκτησαν την αποτρόπαιη και αρχέγονη όψη των αλλόκοτων όντων που δυναστεύουν το όνειρο των ανθρώπων. Τα ζωόμορφα χαρακτηριστικά ενίσχυσαν την εικόνα καταγωγής των ενστίκτων. Ξεφλουδίζοντας αιώνες πολιτισμικής μαθητείας, αποκάλυψαν την ισχυρή φύση και το πάθος, στη ζωώδη ρίζα. Οι φωτισμοί έπεσαν πάνω στα πρόσωπα με τις μάσκες, στα ευάλωτα σώματα, στα ρούχα και στα αντικείμενα, σκοτεινιάζοντας και φωτίζοντας την προσδοκία της χαράς, το απόλυτο παρορμητικό πάθος, τον πόνο του θανάτου, ως κύκλο στοιχείων ευοίωνης και δεισιδαιμονικής τυχαιότητας.

Η μουσική της παράστασης, ακολούθησε τον συμπληρωματικό δρόμο υποστήριξης των δρώμενων και αν και είχε να ανταγωνιστεί την ισχυρή, κλασσική σύνθεση της εμβληματικής παράστασης των Κουν, Γκάτσου, Χατζιδάκι, κατόρθωσε να αποδώσει τη λυρικότητα των σκηνών, με τρυφερότητα και αρμονική καλλιφωνία.

Οι σκηνές των διαλόγων, των εκμυστηρεύσεων, της προετοιμασίας, των επαίνων, του γάμου, της γιορτής, της χαράς, της φυγής, της πάλης των δύο νέων, του θανάτου, του θρήνου, της κατάρας και του πόνου, αποδόθηκαν με ένταση, εκφραστικότητα και φυσικότητα. Οι ποιητικές σκέψεις-εικόνες ακούστηκαν με λυρικές ρωγμές, παράλληλα με τους ήχους του αλόγου, των πουλιών, των κραυγών, αφήνοντας ζωηρή εντύπωση αισθητικής συγκίνησης, στους θεατές που παρακολούθησαν την παράσταση και έγιναν οι καλεσμένοι ενός ματωμένου γάμου. Το κόκκινο κουβάρι που τυλίγει τα τρία πρόσωπα, ο γάμος ως τελετή με την πλάτη γυρισμένη προς τους θεατές, έδωσε και σ’ αυτούς τον αντίστοιχο ρόλο της συμμετοχής στο μυστήριο, στοχεύοντας σε έναν εσωτερικό σχολιασμό, σ’ έναν κύκλο ένωσης και αίματος, στην οπτική της κάθαρσης και του ελέους της αρχαίας τραγωδίας, που αντλεί το υλικό της από την ίδια τη ζωή, όπως αυτή εξυφαίνει τους μύθους και τις ιστορίες της, διαμορφώνοντας την αύρα της λαϊκής παράδοσης .

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ
F. G. LORCA (1898 – 1936)
Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δουμανίδου
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Σταύρος Σταυρίδης
Σκηνικά – Κοστούμια : Θέατρο του ‘Αλλοτε
Κατασκευή μάσκας: Δημήτρης Βασιλειάδης
Κίνηση: Δημήτρης Βασιλειάδης, Δημήτρης Φεσσάς
Διδασκαλία μουσικής: Μέλα Γεροφώτη, Νατάσα Κοψαχείλη
Δημιουργία αφίσας: Φωτεινή Φιλοξενίδου
Φωτογραφίες: Νίκος Γκάρας
Δημιουργία promo trailer: FoolMoon Productions (Τόμης Βρακάς Κώστας Βρακάς)

Διανομή:

Μάνα: ‘Ολγα Καλαμάρα
Λεονάρντο: Δημήτρης Βασιλειάδης
Νύφη: Τζώρτζια Βογιατζόγλου
Γαμπρός: Δημήτρης Φεσσάς
Γυναίκα Λεονάρντο: Μαρία Σεμερτζίδου
Πεθερά: Θεοδώρα Κωστάκου
Πατέρας Νύφης: Νικόλας Νικολαϊδης
Υπηρέτρια: Νατάσα Κοψαχείλη
Φεγγάρι: Βαρβάρα Δουμανίδου
Ζητιάνα: Δημήτρης Βασιλειάδης
Ξυλοκόπος Α’: Μέλα Γεροφώτη – Μαρία Σκανδαλίδου
Ξυλοκόπος Β’ : Νατάσα Κοψαχείλη
Κορίτσι Α’ : Μέλα Γεροφώτη – Μαρία Σκανδαλίδου
Κορίτσι Β’ : Νατάσα Κοψαχείλη
Γειτόνισσα: Θεοδώρα Κωστάκου

cityculture.gr/ γράφει η Άγγελα Μάντζιου


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!