Γιατί σαν το βιβλίο…δεν έχει!

Written by

book-lovers

Πάντα αγαπούσα τα βιβλία και συγχρόνως ήμουν κινηματογραφόφιλη. Με τα χρόνια ή που άλλαξα εγώ ή οι ταινίες και έχασα το ενδιαφέρον μου για πολλές θεματολογίες  που κάποτε τις παρακολουθούσα ευχάριστα! Δεν μου κάνει αίσθηση μια μαγκιόρα τύπισσα που έχει δει πως ο κακός πλησιάζει με μαχαίρι από πίσω κι όμως τον πυροβολεί (και τον πετυχαίνει) ενώ κοιτάει μπροστά. Δεν με εκπλήσσουν «Οι Άθλιοι» του Ουγκώ σε μιούζικαλ, γιατί το θεωρώ πολύ σπουδαίο έργο για να χαραμίζεται σε άνοστα τραγουδάκια. Βαρέθηκε η ψυχή μου να βλέπει τον καλό τελικά να χάνει και το κακό να θριαμβεύει, αφήνοντάς μου μια άσχημη ψυχολογική γεύση που θα πάει για μέρες μετά.

Με το βιβλίο, από την άλλη, έχτισα όλα αυτά τα χρόνια μια ιδιαίτερη σχέση. Νιώθω τεράστια χαρά που οι γονείς μας  θεωρούσαν πως το βιβλίο είναι δώρο και πολλές φορές  αντικαθιστούσε ένα παιχνίδι. Που μας μύησαν στον κόσμο του βιβλίου τις φορές που μας διάβαζαν Παπαδιαμάντη κάτι κρύα, σκοτεινά, χειμωνιάτικα απογεύματα του Σαββάτου ή τις φορές  που το βιβλίο ερχόταν σαν επιβράβευση για τους καλούς βαθμούς ή την επιτυχία μας σε κάποιο πτυχίο…

Θεωρώ τεράστια μαγεία πως μονάχα με την απίστευτη δύναμη των λέξεων, μερικά φύλλα χαρτιού κι ένα μολύβι,  μπόρεσαν τόσοι υπέροχοι συγγραφείς  να χτίσουν ολόκληρους κόσμους, χαρακτήρες στους οποίους θα βρεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, κάποιους θα τους αγαπήσεις και κάποιους θα τους μισήσεις. Το μυαλό θα είναι πάντα ελεύθερο να ονειρευτεί, να σαγηνευτεί, να δώσει σάρκα και οστά στον ήρωα και να συμπάσχει μαζί του όποτε νιώθει και πάλι ελεύθερος, σαν αναγνώστης, να το πράξει. Κι όλα αυτά χωρίς τα τεχνάσματα των ειδικών εφέ, χωρίς την δύναμη της εικόνας και του ήχου. Πάντα ένιωθα ελεύθερη να βάζω τα δικά μου soundtracks στις ιστορίες.

Η αγάπη στο βιβλίο δεν χτίζεται στα 20 ή τα 25. Ήταν εκεί και υπήρχε πριν από εμένα για εμένα. Ούτε το πάθος μου να δω, να νιώσω τις σελίδες του βιβλίου, να αγγίξω το εξώφυλλο, να μπω σε όλη αυτήν την γλυκιά ιεροτελεστία του ’μπαίνω στο βιβλιοπωλείο-ψάχνω με την ησυχία μου-αποφασίζω τι θα πάρω-πάω  ταμείο-φτάνω σπίτι-βγάζω από την σακούλα- θέλω μια κούπα καφέ ή τσάι- η απόλαυση αρχίζει’, είναι κάτι που δεν μπορεί να ενστερνιστεί κάποιος που δεν μπήκε ποτέ του σε αυτήν την βιβλιόφιλη φιλοσοφία.

Γιατί τελικά χάνομαι τόσο στις σελίδες ενός βιβλίου, μιας ιστορίας;

Γιατί  κατάλαβα ότι θα ήθελα να ήμουν εγώ η Ελίζαμπεθ Μπένετ, που έχει απέναντί της τον περίφημο Κύριο Ντάρσυ. Γιατί έπεσα σε θλίψη βαθειά  όταν τελείωσα την «Αιολική γη», βλέποντας πως θα έχανα την μικρή Αρτέμιδα. Γιατί νευρίασα με την Σκάρλετ που επέτρεψε στον Ρετ  να την εγκαταλείψει. Γιατί ήθελα να χάσω τις ώρες νυχτερινού ύπνου αλλά όχι την συνέχεια από τον «Σκοτεινό τόπο» . Γιατί δεν θα ήθελα να ήμουν στην θέση της Κάθριν και τελικά ο Χίθκλιφ ήταν μια βασανισμένη ψυχή κι όχι τόσο απεχθής. Γιατί τελικά η Τζέιν Έυρ έπρεπε να βρει λίγη ευτυχία. Γιατί ο Παπαδιαμάντης δεν ήταν μόνο το «Όνειρο στο Κύμα» που κάναμε καταναγκαστικά στο σχολείο και τα Χριστουγεννιάτικά Διηγήματα του έχουν θλιβερά τέλη. Γιατί συγκινούμαι σαν παιδί με την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Ντίκενς και προσμένω κι εγώ τα Πνεύματα των Χριστουγέννων που θα έρθουν να με αλλάξουν.  Γιατί η μικρή Νελ στο «Παλαιοπωλείο», έπρεπε να μεγαλώσει νωρίς. Γιατί  η ταλάντευση των ιδεών και πιστεύω του Νάρκισσου ήταν και δική μου ταλάντευση. Γιατί τα τελευταία λόγια του Χρυσόστομου δεν έκαψαν την καρδιά του Νάρκισσου μόνο, αλλά και την δική μου. Γιατί θα λατρεύω πάντα την απλή αμεσότητα του Ξενόπουλου. Γιατί με συγκινούν τα ποιήματα της Πολυδούρη. Γιατί χαίρομαι που γνώρισα την απαισιοδοξία του Καρυωτάκη. Γιατί στενοχωριόμουν κι ανέβαζα πυρετό  σε κάθε σελίδα, μέχρι να τελειώσω την «Αργώ» του Θεοτοκά. Γιατί εξοργίστηκα με τον πατέρα της Ευγενίας Γκραντέ και πόνεσα για την ίδια. Γιατί στην «Μίζερι» του Κινγκ ένιωσα κι εγώ παράλυτη κι ανήμπορη. Γιατί η Πατρίσια Χάισμιθ είναι εκπληκτική συγγραφέας κι ο Κύριος Ρίπλεϋ απίστευτα αντιπαθητικός. Γιατί ο Γιάννης Μαρής δεν υστερεί σε κάτι σε σχέση με την Άγκαθα Κρίστυ. Γιατί λατρεύω τους πραγματικά εξωπραγματικούς και εξωπραγματικά πραγματικούς κόσμους της Τζένιφερ Ντόνελι…

Γιατί μου αρέσει να ζω με τους ήρωές μου…

Γιατί τα ‘γιατί’ δεν έχουν τελειωμό!

Γιατί …έτσι…απλά…!

cityculture.gr / γράφει η Αμαλία Ουζούνη

 


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!