Γκιακ *κριτική

Written by

giak

Ιστορίες  έρωτα και πολέμου,  αίματος και εκδίκησης, όπως μας τις αφηγούνται τα πρόσωπα στη συνθήκη μιας  συνομιλίας, σε ιδιότυπη εξιστόρηση, παρακολουθήσαμε στην παράσταση του ΚΘΒΕ, Γκιακ.

Σκηνοθετικά η παράσταση στήθηκε με λιτά μέσα και με ελάχιστα αντικείμενα  διευκρινίστηκε το εικονικό της στίγμα (χώμα, νερό, κρασί, μαχαίρι, μικρόφωνο, φωτιά, στάχτη). Στηρίχθηκε στο πλαίσιο των ιστοριών του βιβλίου, επιλέγοντας τέσσερεις από αυτές, ( Νόκερ, Γυάλινο μάτι, Ήρθε ο καιρός να φύγουμε,  Ντο τ’ α πρες κοτσσίδετε), αποδίδοντάς τες  με ζωηρές εικόνες, με σκηνές αλμάτων και πάλης,  πάνω στο υλικό των σκληρών βιωμάτων και κάτω από το  σκοτεινό  κέλυφος των ιστοριών, στο συμβολικό έδαφος της κοινής τράπεζας.

Γύρω από ένα  τραπέζι – πεδίο, που γίνεται γη και χωρίζει σε δυο στεριές, μαρμάρινη επιφάνεια χαμάμ και τόπος εκτέλεσης, σφαγείο και σημείο συνάντησης και παρ’ ολίγον γιορτή ομαδική, εκεί ξετυλίγονται οι τέσσερεις ιστορίες του Γκιακ, ως θεατρικό αποτύπωμα, ενώπιον  του εαυτού και των άλλων: Αγώνας αιματηρός ως  κανόνας επιβίωσης.

Μπλεγμένες αφηγήσεις με αντίλαλη αίσθηση, σε παραλληλισμούς διασταυρώσεων, σε ένα δυναμικό αποτέλεσμα  φυσικών ήχων, τραγουδιών, πολλαπλών  εξομολογήσεων και εσωτερικών αντηχήσεων.

Ηχός παράλληλων φωνών και  ψιθύρων, λόγων,  που αφηγούνται τραυματικά γεγονότα ζωής, στην πρώτη εικόνα του κρασιού – αίματος.

Όταν η αδημονία αφήγησης των ιστοριών, συγκλίνει στον δροσερό  ήχο του κρασιού που γεμίζει το ποτήρι της πρόποσης. Όταν  μοιράζεται ως κοινωνία συμμετοχικής ευωχίας, στον υπαινικτικά εύθραυστο  ήχο του  τσουγκρίσματος, στην συζήτηση που ανοίγει η βιωματική, άμεση και έμμεση, λαϊκή εξιστόρηση.

Όταν οι φυσικοί ήχοι μπλέκονται με την  ηχώ των ιδιωμάτων και τις μουσικές φράσεις. Όταν οι ενδυμασίες  των  περασμένων καιρών αφηγούνται αισθητικούς κανόνες διαχωρισμού ατόμου και ομάδας και γίνονται κώδικας ταυτότητας της ηθικής της φατρίας.

Οι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν τα  πρόσωπα των ιστοριών του Γκιακ, έδωσαν σταδιακά την εικόνα της  έκρηξης, της  απομόνωσης, του απολογισμού. Υποδύθηκαν πολλούς ρόλους, σε μια ατμόσφαιρα επιτάχυνσης, οριακών καταστάσεων. Έγιναν οι πρωταγωνιστές, ο χορός, η συλλογική και η ατομική αντι- ηρωϊκή περίπτωση, στην  εικόνα μιας  γιορτής επιστροφής, που εξελίσσεται με σκληρότητα και  αποκαλυπτικές σκηνές, στον κύκλο του αίματος.

Οι ερμηνείες ήταν δυνατές και εγγεγραμμένες στον άξονα της ατομικής αντίδρασης, της βίας,  της  ατίμωσης,  της  εκδίκησης. Από το τοπίο της στέρησης, των ενστίκτων, της παθητικότητας, του φόβου, της αναμονής, της φυγής,  της νοσταλγίας, της επανένταξης, της αποδοχής, της κατακραυγής, του δικαίου, της φυλής, στη σκοτεινή ρίζα.

Το αποτέλεσμα της θεατρικής πράξης είχε ένταση και αμεσότητα αντιθετικών καταστάσεων σε κυκλικό επαναπροσδιορισμό  και ως σχήμα θεατρικής  προφορικής  αφήγησης.

Αξίζει να υπογραμμίσουμε την φυσική, υποστηρικτική παρουσία της διοίκησης σε όλες τις παραγωγές του ΚΘΒΕ, τις πρόβες, τις συνεντεύξεις, τις πρεμιέρες, τις παραστάσεις. Είναι κοντά στους ηθοποιούς του θεάτρου και κοντά στους θεατές, στις  παραστάσεις, στις δράσεις και στις δραστηριότητες της κρατικής σκηνής, αφήνοντας ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την κοινωνία, από τους πόρους της οποίας χρηματοδοτούνται και στην οποία απευθύνονται.

ΓΚΙΑK του Δημοσθένη Παπαμάρκου
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
Σκηνικά-Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Μουσική σύνθεση- αυτοσχεδιασμοί: Μιχάλης Σιώνας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Βασίλης Καλφάκης, Σμαρώ Κώτσια
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Στυλιανή Δάλλα
Βοηθός σκηνογράφου: Κατερίνα Σταύρου
Οργάνωση παραγωγής: Μarleen Verschuuren

Παίζουν με αλφαβητική σειρά:
Ιωάννα Δεμερτζίδου, Εμμανουήλ Κοντός, Νικόλαος Κουσούλης, Εμμανουέλα Μαγκώνη, Δημήτρης Μορφακίδης, Μιχάλης Σιώνας, Άννη Τσολακίδου.

cityculture.gr/ γράφει η Άγγελα Μάντζιου


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!