“Amerika Square”: Τα σύνορα αλλιώς *κριτική

Written by

Amerika Square

Το “Amerika Square” είναι μια ελληνική κοινωνική-δραματική ταινία-προβολή της σύγχρονης πραγματικότητας από διαφορετικές ανθρώπινες σκοπιές. Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο βιβλίο «Η Βικτώρια δεν υπάρχει» του Γιάννη Τσίρμπα (εκδ. Νεφέλη, 2013). Το σενάριο της ταινίας γράφει ο συγγραφέας του βιβλίου μαζί με τον σκηνοθέτη Γιάννη Σακαρίδη και τον Βαγγέλη Μουρίκη. Οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν είναι οι Γιάννης Στάνκογλου, Μάκης Παπαδημητρίου, Θέμις Μπαζάκα, Βασίλης Κουκαλάνι. Μεταξύ των πρωταγωνιστών υπάρχουν ομοιότητες και αντιθέσεις, μάρτυρας των οποίων γίνεται ο θεατής. Είναι η αντίθεση ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι και η εστίαση στην ανθρώπινη συνείδηση.

Η ταινία δεν είναι παρά κύκλοι ανθρώπων που γυρνούν γύρω από την πλατεία Αμερικής στην Αθήνα. Οι ανθρώπινοι κύκλοι γίνονται κρίκοι που άλλοτε συνδέονται και άλλοτε χωρίζουν στη διάρκεια της ταινίας. Τέσσερις άνθρωποι με διαφορετική αφετηρία και τέσσερις ιστορίες. Ο Μπίλι (Γιάννης Στάνκογλου) είναι ένας tattoo artist που «χτυπάει» τατουάζ στο παράνομο πατάρι του μπαρ του οποίου είναι ιδιοκτήτης. Γι’ αυτόν το tattoo, η δερματοστιξία είναι μια σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον πελάτη. Μια τέτοια σχέση και ακόμη πιο ιδιαίτερη θα αναπτυχθεί ανάμεσα σε αυτόν και την Τερέζα (Ξένια Ντάνια) μια Αφρικανή τραγουδίστρια που αρνείται να βουλιάξει στον υπόκοσμο («Refuse to sink») στον οποίο είναι μπλεγμένη. Ο Νάκος (Μάκης Παπαδημητρίου) είναι παιδικός φίλος του Μπίλι, στα 38 του χρόνια ζει ακόμα με τους γονείς του (Θέμις Μπαζάκα, Ερρίκος Λίτσης) και στην ίδια πολυκατοικία με τον Μπίλι. Ο Νάκος είναι άνεργος και προσκολλημένος στο παρελθόν και στην παλιά εικόνα της πλατείας. Η σημερινή εικόνα της πλατείας με τους μετανάστες ξενίζει τον Νάκο ο οποίος μηχανεύεται διάφορους επικίνδυνους τρόπους για να τους απομακρύνει από εκεί. Ο Τάρεκ (Βασίλης Κουκαλάνι) είναι Σύριος πρόσφυγας που προσπαθεί με ό,τι μέσο του έχει απομείνει να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον στη Γερμανία για αυτόν και τη δεκάχρονη κόρη του Μάγια. Αυτό που ενώνει τις τέσσερις ζωές είναι η αναζήτηση και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες.

Τελικά σύνορα υπήρχαν και θα υπάρχουν είτε αυτά είναι πραγματικά είτε νοητά και έρχεται στη ζωή του ανθρώπου η στιγμή που αναγκάζεται να τα υπερβεί για να πράξει κάτι καλύτερο ή κάτι χειρότερο. Το βέβαιο είναι πως η ταινία κρατά την προσοχή του θεατή σε όλη τη διάρκειά της. Δεν επιχειρεί να ωραιοποιήσει τίποτε, είναι απόλυτα ρεαλιστική και ακριβής χωρίς ερμηνευτικές υπερβολές. Η σκηνοθεσία αξιοπρόσεκτη, η επιλογή των σημείων της Αθήνας που προβάλλονται επιτυγχάνουν σίγουρα την απόδοση της αίσθησης της εικόνας που παρήκμασε, ατόνισε και έχασε την παλιά της αίγλη. Αυτό που απομένει όμως είναι η ελπίδα, αυτήν υπογραμμίζει και η ταινία.
*Η ταινία στη Θεσσαλονίκη προβάλλεται στον κινηματογράφο «Μακεδονικόν».

cityculture.gr/ γράφει η Βασιλική Ρούσκα


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!