«Η Απειλή» στο μικρό θέατρο της μονής Λαζαριστών *κριτική

Written by

Η Απειλή της Άρτεμης Μουστακλίδου

Την παράσταση «Η Απειλή», παρακολουθήσαμε στο μικρό θέατρο της μονής Λαζαριστών.

Παράσταση  αποτυπωμένη στη συνθήκη ενός εσωτερικού εγκλωβισμού στην εικόνα ενός ζευγαριού απομονωμένου και ξεκομμένου από την πραγματικότητα, περιχαρακωμένου στη θαλπωρή εξάρτησης από το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Στον εσωτερικό χώρο ενός διαμερίσματος κινούνται με ρομποτικές, αργές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις τα δύο πρόσωπα. Τα λόγια τους, με όπλο το τηλεκοντρόλ, αφορούν  εκδοχές διαλόγων, θραυσματικών και εριστικών ως επί το πλείστον, σχετικών με αναδιηγήσεις  ιστοριών από  σειρές και   ταινίες  της τηλεόρασης, σχολίων  για  πρόσωπα, ερωτήσεων που αναφέρονται σε τηλεπαιχνίδια. Παράλληλα  και έμμεσα σχολιάζεται  η εργασία, τα γεγονότα και η ζωή έξω από το διαμέρισμα και δίπλα από το δικό τους. Ο φόβος τους πολλαπλασιάζεται σε κύματα ανεξέλεγκτων σκέψεων όταν αντιλαμβάνονται ότι το διπλανό, άδειο μέχρι πρότινος, διαμέρισμα έχει μισθωθεί από καινούργιους και ξένους ως προς την καταγωγή ενοίκους. Η κατάσταση διαρρηγνύει τη νωθρή  σκέψη τους και πυροδοτεί αντιδράσεις ξενοφοβίας και ρατσισμού μέχρι την αυτοεξόντωσή τους.

Αυτή την κατάσταση υποψίας διερευνά το κείμενο της παράστασης «Η Απειλή», στην  φανταστική εκδοχή της υπερβολής και της διόγκωσης των εσωτερικών φόβων τους και του φόβου της απειλής του άλλου, του ξένου.  Κείμενο που περιγράφει λοξά μια αλλοπρόσαλλη εκδοχή  της πραγματικότητας, όχι μακρυά από την κανονική συνθήκη και χωρίς πολλά στοιχεία επεξήγησης, σχετικά με το πριν της ζωής τους, ποιοι ήταν αυτοί οι δύο ανώνυμοι,  πριν την εισβολή των ξένων στη ζωή τους. Από αυτή την θέση ακινησίας  ήδη διαμορφωμένη μπροστά στην τηλεόραση, ξεκινά η παρατήρηση της συμπεριφοράς  τους.

Με  λιτά μέσα στήθηκε το εικονικό πλαίσιο στη σκηνογραφία της ιστορίας τους. Η συσκευή της τηλεόρασης στη σύνδεση  υπονόησης και στον ρεαλισμό της τροφής -σκουπίδι, στην εικόνα μεγάλων μπωλ με γαριδάκια και σνακς, ενός μικρού ψυγείου-κρεββατιού, μιας πόρτας, ενός καναπέ, ενός σεντονιού, στην  αρχική εικόνα.   Γύρω από αυτόν τον αδιέξοδο μικρόκοσμο, μια θάλασσα σωσιβίων συμπληρώνει ιδιότυπα το στίγμα της θέσης τους στον κόσμο, υπογραμμίζοντας την τρικυμία και το ναυάγιο, ως  μεταφορά και άλλων εκδοχών της πραγματικότητας της ζωής τους.

Η σκηνοθετική οπτική ανέπτυξε αυτή την  διαστρεβλωτική κατάσταση στην πραγματική ρεαλιστική αλλά και μεταφορική διάσταση, στην εικόνα του όμοια ντυμένου ζευγαριού, που αντιδρά πανομοιότυπα και συμπληρωματικά αφύσικα στο φυσιολογικό, έχοντας την ψευδαίσθηση επιλογής προγράμματος δια του τηλεκοντρόλ που κρατάει στα χέρια του. Η απομόνωση, η έλλειψη επικοινωνίας,  οι φοβίες, η αποξένωση από το ίδιο τους το συναίσθημα, δόθηκε με μια αίσθηση διαπάλης και ακινησίας, ως προς το ασήμαντο και σημαντικό αίτημα διεκδίκησης της ζωής τους, σε μια παράσταση μοντέρνα και ειρωνικά  δυναμική, με πολλές, φανερές κριτικές υπονοήσεις.

Οι δύο ηθοποιοί της παράστασης διαχειρίστηκαν πολύ εκφραστικά και  με πλαστικότητα  αυτήν  την αρρωστημένη  κατάσταση, παρασύροντας τους θεατές στο κλίμα της ιστορίας που μας αφηγήθηκαν με το σώμα τους,  σε άμεσες  και έμμεσες  λεπτές υποδείξεις. Η εσωτερικευμένη έντασή τους, η αντιπαράθεσή τους, η  επικοινωνία τους, η υποβολή, φώτισε  την  ακραία εικόνα του φόβου που καταλαμβάνει την σκέψη του ανθρώπου, όταν παύει να σκέπτεται  και γίνεται έρμαιο μηχανισμών, όπως η τηλεόραση.

Η  Απειλή ως  δυσ-τοπία. Η παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Εγώ, ο ξένος» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης που έχει ως στόχο να αναδείξει θέματα διαφορετικότητας, σημαντικά κείμενα πάνω στην ιδέα του «Άλλου», να συντονιστεί με φλέγοντα κοινωνικά και πολιτικά θέματα της εποχής. To ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, με τη συνεργασία του ΚΘΒΕ παρουσιάζει τη βραβευμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού – Α’ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού έργου για νέους συγγραφείς— παράδοξη κωμωδία «Η Απειλή» της Άρτεμης Μουστακλίδου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Λεοντάρη.  (Δελτίο Τύπου)

Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία – ηχητικός σχεδιασμός: Γιάννης Λεοντάρης
Σκηνικά-κοστούμια: Άση Δημητρουλοπούλου
Φωτισμοί: Άγγελος Γουναράς
Βοηθός φωτιστή: Κατερίνα Σακκουλά
Φωτογραφίες / Trailer: Σάκης Αναστασόπουλος
Παίζουν: Αιμιλία Βάλβη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Μια παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης

cityculture.gr/ γράφει η Άγγελα Μάντζιου


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!