«Λαμπεντούζα», Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, θέατρο του Νέου κόσμου *κριτική

Written by

lampentouza

Την παράσταση «Λαμπεντούζα», παρακολουθήσαμε στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, από το θέατρο του Νέου κόσμου.

Παράσταση επίκαιρη ως προς το διαχρονικό θέμα που διαπραγματεύεται στην αφήγησή της. Η συνάντηση των ανθρώπων και η πάλη της ζωής κάτω από αντίξοες συνθήκες, κυρίως υπό το πρίσμα της σύγκρουσης των πολιτισμών, τόσο στο αστικό τοπίο των πόλεων του Βορρά (Λονδίνο) όσο και στο αγροτικό-θαλασσινό τοπίο του Νότου (Μεσόγειος- Λαμπεντούζα), σε ένα οικονομικό-κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που αλλάζει εκρηκτικά και μεταβάλλει τις τύχες των λαών, αναδεικνύοντας το πρόβλημα Ανατολής – Δύσης, το αξιακό σύστημα των κοινωνιών και τις αντοχές των ανθρώπων.
Σε δύο νησιά εκτυλίσσεται η δράση, στον άξονα Βορράς – Νότος. Δύο τα πρόσωπα του έργου, ένας άνδρας και μία γυναίκα. Αφηγούνται το πρόσφατο παρελθόν και παρόν της ζωής τους, περιγράφοντας μία καθημερινή σκληρή πραγματικότητα. Ο άνδρας ανοίγεται με τη βάρκα του στη θάλασσα, σε μια προσπάθεια να σώσει τη ζωή ανθρώπων οι οποίοι έρχονται κατά κύματα στη χώρα του, διεκδικώντας μια δεύτερη ευκαιρία ζωής σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Πολλές φορές οι άνθρωποι βρίσκουν το θάνατο στον δρόμο της θάλασσας και τότε ο ίδιος γίνεται μάρτυρας αυτής της τραγωδίας. Η ζωή του περιγράφεται σε άξονες στο πριν – μετά, παρόν – μέλλον, με στιγμιότυπα, γεγονότα και συναντήσεις με αυτό που μέχρι πρότινος θεωρούσε «ξένο». Η γυναίκα, μία νεαρή Κινεζοεγγλέζα, προκειμένου να μπορέσει να πληρώσει τις σπουδές της, εργάζεται σε έναν ανταγωνιστικό και ανδροκρατούμενο τομέα, ως υπάλληλος εταιρείας είσπραξης οφειλούμενων δανείων. Αφηγείται τη ζωή της και εξομολογείται την πίεση που υφίσταται στη δουλειά της σε άξενο περιβάλλον (μεγαλούπολη- Δυτικός κόσμος), καθώς συγκρούεται με τη μητέρα της και με τις ρίζες της ύπαρξής της, καλείται να διαχειριστεί την συναισθηματική ένταση, την απώλεια και το πένθος, τη συνάντηση με αυτό που και αυτή επίσης, θεωρούσε «ξένο».
Πάνω σε αυτές τις ιστορίες οικοδομήθηκε η παράσταση. Σκηνοθετικά δόθηκε με μιαν φαινομενική ακινησία διακοπτόμενων αφηγήσεων. Στο αφαιρετικό σκηνικό με τον σκοτεινό ορίζοντα, ένα μπουκάλι νερό, ένα ξερό δέντρο και μια νησίδα στεριάς, σαν ξύλο – σώμα που ξέβρασε η θάλασσα, εκεί στήθηκε ο χωρικός συνδυασμός των αφηγήσεων, μη ρεαλιστικός στο χωροχρονικό στίγμα, αλλά ενδιαφέρων ως υπαινιγμός του φανταστικού πεδίου συνάντησης ή αντήχησης των λόγων των ανθρώπων, όπως διασταυρώνονται συμβολικά στο τέλος τα βλέμματά τους.
Οι δύο ηθοποιοί της παράστασης υποστήριξαν την ιστορία τους, μίλησαν ως ρόλοι αρκετά πειστικά, υπογραμμίζοντας τη θεωρητική θεματολογία του κειμένου, ενός κειμένου που είχε ενδιαφέρουσες σκέψεις αλλά, στο σύνολό του, δεν είχε το δυνατό σημάδι του έργου τέχνης. Έτσι κύλησε και η παράσταση ως μια εικόνα εξομολογητικού θραύσματος, με το αίσθημα δοκιμιακού και θεωρητικού χαρακτήρα, ως ψηφίδα μιας ανολοκλήρωτης σύνθεσης. Η μουσική ακούμπησε διακριτικά στις μικρές ιστορίες των ανθρώπων, υπογραμμίζοντας με λεπτότητα την συνθήκη της σύγχρονης κατάστασης, αφήνοντας χώρο στο αίσιο τέλος της συνάντησης των ανθρώπων.
«ΛΑΜΠΕΝΤΟΥΖΑ» του Άντερς Λουστγκάρτεν
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μετάφραση: Αγγελική Κοκκώνη
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Τζάθας
Παραγωγή: Θέατρο Νέου Κόσμου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Αργύρης Ξάφης, Χαρά – Μάτα Γιαννάτου
Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

cityculture.gr/γράφει η Άγγελα Μάντζιου


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!