Εβίτα *κριτική

Written by

Evita κριτική

Το δικό μου μέτρο για το πόσο καλή ή όχι είναι μια παράσταση, αποτελεί η επιθυμία μου, αν θα θελήσω και πόσες φορές, να τη ξαναδώ. Δεν έχω την υπομονή αλλά και τη διάθεση να κάθομαι καθηλωμένος μέχρι το τέλος σε μια θεατρική παράσταση όταν από τα πρώτα λεπτά λαμβάνω μηνύματα πως μπάζει σκηνοθετικά, ή το παίξιμο των ηθοποιών δεν είναι το αναμενόμενο, ή γενικά κάτι άλλο αόριστο με ενοχλεί. Πηγαίνοντας να παρακολουθήσω την ελληνική εκδοχή από το πολυδιαφημισμένο μιούζικαλ Εβίτα ήμουν προβληματισμένος και επιφυλακτικός. Το θρυλικό μιούζικαλ των Tim Rice και Andrew Lloyd Webber είναι ένα από τα πιο δύσκολα έργα στο κόσμο. Η διάρκεια του (150 λεπτά) επίσης ήταν κάτι που μου προκαλούσε ένα σφίξιμο. Και ανάμεσα σ αυτά που με έκαναν να διστάζω ήταν, πως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έτυχε να παρακολουθήσω επί σκηνής, τη πρωταγωνίστρια τη Νάντια Μπουλέ. Οι μόνες εικόνες της που είχα ήταν από τηλεοπτικές εκπομπές κάτι που μεγάλωσε ακόμη περισσότερο τον σκεπτικισμό μου.

Για αυτό και θα ξεκινήσω από την πρωταγωνίστρια.   Ένας ρόλος σαν αυτός της Εβίτας απαιτεί πέρα από τα τυπικά προσόντα, μία ιδιαίτερα συγκροτημένη και δυναμική παρουσία αλλά κυρίως ψυχή. Πολύ περισσότερο όταν πρέπει να συνδυάζονται οι υποκριτικές ικανότητες με χορευτικές και φυσικά το τραγούδι. Έπρεπε από teanager να μεταλλαχθεί σε μία δυναμική νεαρή γυναίκα που αναζητώντας μέσα από την επιβίωση την προσωπική της άνοδο, να μπει στο πνεύμα και το ύφος της γυναίκας σύμβολο που λάτρεψαν στην Αργεντινή.

Photo 1 - Evita (by Dimitris Skoulos)Η Νάντια Μπουλέ πρέπει να δούλεψε πολύ, πάνω στον απαιτητικό ρόλο της Εβίτας.  Ερμήνευσε το ρόλο της με μπρίο και πάθος. Είναι στα αλήθεια μια ολοκληρωμένη θεατρική προσωπικότητα με ευελιξία στις μεταμορφώσεις. Κέρδισε τις εντυπώσεις και το δικό της προσωπικό στοίχημα. Πολύ καλή στα χορευτικά και ιδιαίτερα εκφραστική στο τραγούδι. Όσο αφορά την υποκριτική της θα διακινδυνέψω να καταθέσω πως σύμφωνα με αυτά που είδαμε, το μιούζικαλ είναι το κατάλληλο είδος που μπορεί να διαπρέψει.

Photo 8 - Evita (by Aggeliki Kokkove)Οι ηθοποιοί όμως είναι τα ζωντανά πιόνια στα χέρια ενός ενορχηστρωτή-θεού σκηνοθέτη. Αυτός τους επιλέγει και αυτός του κατευθύνει. Και το μεγάλο στοίχημα κάθε καλού σκηνοθέτη είναι να γίνεται το εφαλτήριο για να εκτοξεύσουν οι ηθοποιοί το ρόλο τους. Για να συμβεί αυτό, είναι απαραίτητο να δοθούν τα περιθώρια (εκεί που υπάρχουν τα εχέγγυα), αλλά ταυτόχρονα στην άλλη πλευρά, πρέπει να υπάρχει αυτό που ονομάζουμε περίσσευμα ταλέντου.

Μία τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Αιμιλιανού Σταματάκη που υποδύεται τον Τσε. Με χαρακτηριστική άνεση όχι απλά ερμήνευσε το ρόλο του αλλά κυριολεκτικά τον απογείωσε. Από τους ηθοποιούς που με τη παρουσία τους επιβάλλονται και καθηλώνουν το κοινό. Η ενέργεια που βγάζει, απλά και μόνο σε κάθε του κίνηση, είναι μαγευτική. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον, με το χέρι στη καρδιά, για μένα αυτός ήταν, ο έτερος πρωταγωνιστής της παράστασης.  Ένας πραγματικά ολοκληρωμένος ηθοποιός με υπέροχη φωνή ιδανικός για μιούζικαλ και για διεθνή καριέρα.

Photo 2 - Evita (by Dimitris Skoulos)Στο ρόλο του Χουάν Περόν ο βαρύτονος Μιχάλης Ψύρρας, με θητεία στην όπερα και το λυρικό τραγούδι πολύ δυνατός ερμηνευτικά. θα τον θέλαμε να ήταν και περισσότερο εκφραστικός προς τους «στίχους», αλλά τον κέρδισε η όπερα.

Ο Άλεξ Οικονόμου στο ρόλο του Μαγκάλντι, και ο Άρης Πλασκασοβίτης στο ρόλο του δημοσιογράφου είχαν μια άψογη επαγγελματική παρουσία. Η νεαρή Μαρία Δελετζέ στο ρόλο της ερωμένης του Περόν τα πήγε πολύ-πολύ  καλά και εντυπωσίασε όπως και ο προερχόμενος από το τηλεοπτικό x-factor, Ίαν Στρατής στο ρόλο του διευθυντή του Ιδρύματος Εύα Περόν. Τραγουδώντας μαζί με τον Αιμιλιανό Σταματάκη ήταν συναρπαστικός.

Γενικά δεν μ αρέσει να κριτικάρω αρνητικά τους ηθοποιούς ιδιαίτερα όταν δεν είναι γνωστό τι τους έχει ζητηθεί από τον σκηνοθέτη να προσθέσουν στη συνολική εικόνα της παράστασης. Επιπλέον αυτή είναι και η χαρά του ζωντανού θεάματος. Κάποιος πάντα μπορεί να σε εκπλήξει ευχάριστα ή δυσάρεστα την επόμενη φορά που θα τον δεις

θα κλείσω αυτό το σημείωμα, – που είναι απλά η οπτική ενός θεατή που αγαπά το θέατρο-, κάνοντας μια ιδιαίτερη μνεία στον σκηνοθέτη, τον Δημήτρη Μαλισσόβα.

Photo 7 - Evita (by Aggeliki Kokkove)Μεγάλο το στοίχημα που ανέλαβε και σήκωσε στους ώμους του ο Δημήτρης Μαλισσόβας. Κατάφερε, να συντονίσει και να καθοδηγήσει με επιδεξιότητα ένα πραγματικά αξιοζήλευτο καλλιτεχνικό team.   Αξίζει συγχαρητήρια όχι μόνο για το άρτιο τελικό αποτέλεσμα αλλά γιατί κυρίως (για μένα) τόλμησε! Διότι περί τόλμης πρόκειται, όταν είναι μια  από τις ελάχιστες φορές που έχουμε ελληνική παραγωγή μιούζικαλ σε αυτό το επίπεδο, που δεν στηρίζεται στο λαοφιλή και ηχηρό όνομα ενός πρωταγωνιστή  (βλέπε Αλίκη Βουγιουκλάκη, Μιχάλη Χατζηγιάννη, Άννα Βίσση) ο οποίος και θα λειτουργούσε ως πόλος έλξης για τον κόσμο. Τα εύχρηστα σκηνικά που βοηθούσαν στις αλλαγές, οι καλοδουλεμένες χορογραφίες από τον Νίκο Μαριανό και η πολύ καλή ορχήστα η Majestic Symphonic Orchestra που διεύθυνε υποδειγματικά ο Αλέξης Πρίφτης ήταν δυνατά όπλα στα χέρια του σκηνοθέτη.

Δεν ξέρω αν ο αποκλειστικά υπεύθυνος για το κάστιγνκ και τους συνεργάτες ήταν ο Δημήτρης Μαλισσόβας. Όπως και να έχει αν αυτός ήταν που σήκωσε και το βάρος της επιλογής, τότε του αξίζουν πολλά μπράβο. Συνολικά ήταν μια πολύ καλή ομάδα που απαρτιζόταν από έμπειρους επαγγελματίες και από νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς που με νεανική φρεσκάδα χόρευαν και τραγουδούσαν επί σκηνής σχεδόν 2,1/2 ώρες.Photo 5 - Evita (by Aggeliki Kokkove)

Τώρα αν κάποιος  καθίσει και ασχοληθεί μίζερα με το θέμα, θα ανακαλύψει και ψεγάδια. Αλλά αυτά περισσότερο εντοπίζονται σε ότι αφορά την υποκριτική προσέγγιση, την σωστή διαχείριση σώματος, φωνής και συναισθήματος. Δεν ήταν, όπως  δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν, όλοι όσοι ανέβηκαν πάνω στη σκηνή, στο ίδιο επίπεδο.  Βέβαια όποιος εστιάσει σε κάτι, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως έχει πρόθεση να ασκήσει κακοπροαίρετη κριτική «διυλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλον». Το δεδομένο ΚΑΙ το σημαντικότερο όλων είναι, πως όσοι βρέθηκαν πάνω στη σκηνή ήταν ταλαντούχοι και ερμηνευτικά απέδωσαν από καλά έως εξαιρετικά, (κατά κοινή ομολογία όλοι πάνω από μέσο όρο).

Επιμύθιο: Σε ένα είδος όπως είναι το μιούζικαλ, που απαιτεί συλλογική δουλειά (Μουσική – χορογραφίες – σκηνικά – ερμηνείες – τραγούδι)  ήταν μία από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές που έχουμε απολαύσει   Θα τολμήσω να πω ότι συγκριτικά το αποτέλεσμα στο σύνολο του, ίσως ήταν αρτιότερο ακόμη και από κάποιες ξένες παραγωγές που είδαμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Μέτρησαν η μαεστρία του σκηνοθέτη, η εμπειρία των συνεργατών του, το ταλέντο αλλά και τα ψυχικά αποθέματα των πρωταγωνιστών της παράστασης.

cityculture.gr/ γράφει ο Πέτρος Γραμμενίδης

ΥΓ1 Ευχάριστη έκπληξη ήταν  και η παρουσία της ΄δικής μας΄ παιδικής χορωδίας του Ιερού Ναού Αγίων Κυρίλλου & Μεθοδίου της Θεσσαλονίκης. Εισέπραξαν ενθουσιώδη χειροκροτήματα κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλά κυρίως στο τέλος που βγήκαν να χαιρετίσουν.
ΥΓ2 Είναι παράλειψη  μου,  η μη αναφορά σε όλους τους συντελεστές ξεχωριστά , αλλά δεν έτυχε να γνωρίζω τα ονόματα τους. Εκ των υστέρων  θέλω να αναφερθώ  στον σκηνογράφο της παράστασης, τον αρχιτέκτονα Ζήση Παπαμίχο , που εντυπωσίασε σχεδιαστικά  με 
τα ευρηματικά σκηνικά του για τη λιτότητα τους και την ευχέρεια  που είχαν να μεταμορφώνονται.   


Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!