Αντιπρόταση Χριστουγέννων

Written by

Κάθε χρόνο περιμένουμε τη μεγαλύτερη γιορτή του έτους, τα Χριστούγεννα. Κάνουμε σχέδια, κάνουμε όνειρα γεμάτα αστέρια και χαμόγελα. Κάνουμε ευχές. Σχεδιάζουμε, ονειρευόμαστε, χαμογελάμε, ευχόμαστε. Εμείς; Οι περισσότεροι… Όχι όλοι. Και γράφονται κείμενα με τις καλύτερες συνταγές για το πώς να καταπλήξουμε τους καλεσμένους στο γιορτινό τραπέζι, για το τι να φορέσουμε «για να λάμψουμε» για το πώς πρέπει να νιώθουμε (ή το πώς να μην νιώθουμε) την περίοδο των γιορτών, για το αν είναι φυσιολογική η κατάθλιψη ή μελαγχολία των γιορτών, για το αν και πόσο θα φάμε, πώς να γλυτώσουμε τις πολλές θερμίδες και πολλά πολλά πολλά άλλα… Όλοι πέφτουμε στην παγίδα να τα διαβάσουμε αφού είναι επίκαιρα. Όλοι θέλουμε συμβουλές από τους «ειδήμονες» των γιορτών. Μα ακόμη ψάχνουμε το νόημά τους σε κείμενα σαν αυτά. Τι περιμένουμε με τόση ανυπομονησία; Τι περιμένουμε να αλλάξει; Τι θέλουμε να αλλάξει; Και τι πράξαμε εμείς οι ίδιοι γι’ αυτή την αλλαγή; Είναι προφανές: τα Χριστούγεννα όλοι επενδύουμε στα θέλω μας, μικρά ή μεγάλα. Και όταν αυτά τα θέλω δεν πραγματώνονται τότε περνάμε στην… μελαγχολία ή στην κατάθλιψη των γιορτών που αναφέραμε παραπάνω.

Αν όμως προσπαθήσουμε να αλλάξουμε λίγο το κόνσεπτ των γιορτών μας και του τρόπου μας να τις γιορτάζουμε, οι προτεραιότητες ίσως μας φανούν λίγο διαφορετικές. Δηλαδή. Αν η βάση μας, η σταθερά μας, το σπίτι μας λοιπόν δεν υφίσταται; Πόσοι άνθρωποι δηλώνουν δίπλα απ’ το όνομά τους την ιδιότητα του πρόσφυγα; Αν το σπίτι υφίσταται αλλά κάποιος λείπει; Τι γίνεται όταν κάποιος απουσιάζει, ποιος γεμίζει το κενό; Πώς μπορεί να γεμίσει ένα κενό; Και τι συμβαίνει αν κάποιος αντί να είναι στη βάση, στο σπίτι, στον πυρήνα του είναι σε κάποιο νοσοκομείο; Αν του έχει συμβεί κάποιο ξαφνικό ατύχημα; Αν διαλέγεται με τον καρκίνο και κάνει χημειοθεραπείες; Σε πόσα σπίτια εισβάλλει η έννοια του καρκίνου; Πώς να αντιμετωπιστεί η ασθένεια και ο πόνος; Αμέσως αμέσως αλλάζει όλη η κοσμοθεωρία στο μυαλό μας, αλλάζουν οι προτεραιότητες. Προτεραιότητα πλέον μπαίνει στα πρόσωπα κι όχι στα θέλω των προσώπων. Προτεραιότητα δίνεται στην αξία που έχει για μας ο διπλανός μας, ο άνθρωπος που περιμένουμε όταν φεύγει να επιστρέφει. Προτεραιότητα σε κάτι λιγότερο εγωκεντρικό και εσωστρεφές. Τίποτε και κανείς δεν είναι δεδομένος.

Κάθε χρόνο επιδιώκουμε να κάνουμε ό,τι δεν κάναμε τον προηγούμενο. Θέτουμε τον πήχη πολύ ψηλά και εξαντλούμαστε στο να πραγματοποιούμε άλματα για να θρέφουμε τις ψευδαισθήσεις μας. Μία ατελείωτη πίεση για να περάσουμε τα ιδανικά Χριστούγεννα και τις ιδανικές γιορτές αγνοώντας ότι πολλά πράγματα δεν εξαρτώνται από εμάς. Όπως λέει και ο ποιητής «Όλα να τα ’χεις πάντα κάτι λείπει» και είναι αλήθεια αν σκεφθούμε πως όσον αφορά τα υλικά αγαθά τουλάχιστον εδώ είμαστε να κοπιάσουμε για να τα αποκτήσουμε. Όσο όμως και αν σχεδιάζουμε και να επιθυμούμε και να καταναλώνουμε τίποτε δεν συγκρίνεται με μία απουσία. Τίποτε δεν μπορεί να αντικαταστήσει το πρόσωπο και τίποτε δεν μπορεί με την απουσία του να είναι το ίδιο. Ας στολίσουμε τα φετινά Χριστούγεννα με ό,τι πραγματικά αξίζει, ας είμαστε κοντά σε αυτούς που φέρνουν τη γιορτή στη ζωή μας κάθε μέρα μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν. Τα όνειρα και οι ευχές δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν τα μοιράζεσαι με τους δικούς σου, με τους αγαπημένους.

cityculture.gr/ γράφει η Βασιλική Ρούσκα