Άννα Πάβλοβα. Ο κύκνος που χόρευε και έδωσε το όνομά του στο πιο ντελικάτο γλυκό

Written by

Η Άννα Πάβλοβα  ήταν Ρωσίδα πρίμα μπαλαρίνα που έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Ήταν μια από τους κυριότερους καλλιτέχνες του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Μπαλέτου και των Ρωσικών Μπαλέτων του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ. Η Πάβλοβα είναι πιο γνωστή για τη δημιουργία του ρόλου The Dying Swan . Έγινε η πρώτη μπαλαρίνα που περιόδευσε με μπαλέτο σε όλον τον κόσμο.

Πάβλοβα: Τα πρώτα χρόνια

 Η Άννα Πάβλοβα γεννήθηκε στις 12 Φλεβάρη του 1881 στο Λίγκοβο, της Αγίας Πετρούπολης, στη Ρωσία από ανύπαντρους γονείς. Η μητέρα της, Lyubov Feodorovna, ήταν πλύστρα. Ο πατέρας της φημολογείται ότι ήταν Εβραίος.  Λέγεται ότι ο βιολογικός πατέρας της ήταν ο τραπεζίτης Λαζάρ Πολιακόβ). Ο δεύτερος σύζυγός της μητέρας της, Matvey Pavlov, πιστεύεται ότι την υιοθέτησε σε ηλικία τριών ετών, και έτσι απέκτησε το επώνυμό του.

Το πάθος της Άννας Πάβλοβα για το μπαλέτο άρχισε όταν την πήγε η μητέρα της στην παράσταση  Η Ωραία Κοιμωμένη, στο θέατρο Imperial Maryinsky Theater. Το πλούσιο θέαμα έκανε μεγάλη εντύπωση στην μικρή Αννα. Στην ηλικία των εννέα, η μητέρα της την πήγε στην οντισιόν της φημισμένης Αυτοκρατορικής Σχολής Μπαλέτου. Λόγω του μικρού της ηλικίας της και της «ασθενικής» της εμφάνισης, δεν την επέλεξαν. Το 1891, έγινε τελικά αποδεκτή στην ηλικία των 10 ετών.Η αιθέρια ύπαρξη που έζησε ολόκληρη τη ζωή του αφιερωμένη στο χορό κι έδωσε το όνομά της σε ένα υπέροχο γλυκό υπέροχη τούρτα

La petite Sauvage  (Η άγρια μικρή)

Τα χρόνια της εκπαίδευσης ήταν δύσκολα για τη μικρή Άννα. Το κλασικό μπαλέτο δεν ήταν εύκολο για εκείνη. Η Πάβλοβα είχε πολύ τοξωτά πόδια,  λεπτούς αστραγάλους και μακριά άκρα. Αυτά εχρόνταν σε αντίθεση με το μικρό και συμπαγές σώμα που είχαν οι μπαλαρίνες εκείνη την εποχή. Οι συμμαθητές της, την κορόιδευαν με παρατσούκλια όπως η σκούπα και το La petite Sauvage  (Η άγρια μικρή).

Απτόητη, η Πάβλοβα εκπαιδευόταν για να βελτιώσει την τεχνική της. Εξασκούταν συνεχώς αφού μάθαινε κάθε βήμα. Έκανε επιπλέον μαθήματα από τους σημαντικότερους καθηγητές της εποχής και από τον Ενρίκο Τσεκέτι.  Ο Τσεκέτι θεωρείτο ο μεγαλύτερος δεξιοτέχνης του μπαλέτου και ιδρυτής  μιας τεχνικής μπαλέτου που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της στην Αυτοκρατορική Σχολή Μπαλέτου, ερμήνευσε πολλούς ρόλους. Αποφοίτησε το 1899 σε ηλικία 18 ετών. Επιλέχθηκε να μπει στο Αυτοκρατορικό Μπαλέτο, μια σειρά μπροστά από το corps de ballet ως coryphée.

Δεν τηρούσε τους κανόνες

Στο αποκορύφωμα του αυστηρού ακαδημαϊκού στυλ του Πετιπά, το κοινό αιφνιδιάστηκε από το στυλ της Πάβλοβα. Έδινε λίγη προσοχή στους ακαδημαϊκούς κανόνες: συχνά ερμήνευε τους ρόλους της με λυγισμένα τα γόνατα.  Με κακό turnout, άστοχες port de bras και λάθος τοποθετημένες tours. Ένα τέτοιο στυλ, με πολλούς τρόπους, επανερχόταν στην εποχή του ρομαντικού μπαλέτου και τις μεγάλες μπαλαρίνες της παλιάς εποχής.

Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων προσπάθησε να εκτελέσει τη διάσημη Fouetté  του Λενιάνι, προκαλώντας την οργή του δασκάλου της Pavel Gerdt. Εκείνος της είπε:

αφήστε τα ακροβατικά για τους άλλους. Είναι πολύ περισσότερο από όσο αντέχω να δω, την πίεση που ασκούν τέτοια βήματα στους ευαίσθητους μυς και την έντονη καμάρα του ποδιού σας. Σας ικετεύω να μην προσπαθήσετε ποτέ ξανά να μιμηθείτε εκείνους που είναι σωματικά δυνατότεροι από εσάς. Θα πρέπει να συνειδητοποιήστε ότι η λεπτότητα και η ευαισθησία σας είναι τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία σας. Θα πρέπει πάντα να κάνετε το είδος του χορού που φανερώνει τα δικά σας σπάνια χαρακτηριστικά αντί να προσπαθείτε να κερδίσετε τον έπαινο με κοινά ακροβατικά κόλπα».

Συχνά παρασυρόταν από τον ενθουσιασμό της: μία φορά κατά τη διάρκεια της ερμηνείας της μια δυναμική διπλή στροφή pique turns την οδήγησε να χάσει την ισορροπία της. Κατέληξε στο κουτί του υποβολέα.

Πρίμα μπαλαρίνα

Η Πάβλοβα γρήγορα ανελίχθηκε μέσα από τις σειρές, για να γίνει μια από τις αγαπημένες χορεύτριες του παλιού μαέστρου Πετιπά.  Ονομάστηκε danseuse το 1902, première danseuse το 1905 και τέλος, πρίμα μπαλαρίνα το 1906 μετά από την επιτυχημένη ερμηνεία της στη Ζιζέλ.  Έχαιρε θαυμασμού από τους φανατικούς balletomanes της τσαρικής Αγίας Πετρούπολης και οι λεγεώνες των οπαδών της αυτοαποκαλούνταν Pavlovatzi.

Όταν η μπαλαρίνα Mathilde Kschessinska ήταν έγκυος το 1901, προπονούσε την Πάβλοβα στο ρόλο της Νίκια στο έργο La Bayadère. Η Kschessinska, που δεν ήθελε να την επισκιάζουν, ήταν σίγουρη πως η Πάβλοβα θα αποτύγχανε στο ρόλο. Θεωρούσε πως ήταν από τεχνικής άποψης κατώτερη, λόγω των μικρών της αστραγάλων και των ευκίνητων ποδιών της. Αντιθέτως όμως το κοινό μαγεύτηκε από την Πάβλοβα και την αδύναμη, αιθέρια εμφάνισή της, χαρακτηριστικά τα οποία ταίριαζαν άψογα με το ρόλο, ειδικά στη σκηνή με Το Βασίλειο των Σκιών.

Πρόδρομος του σύγχρονου πουέντ παπουτσιού

Τα πόδια της ήταν εξαιρετικά άκαμπτα, έτσι ενίσχυε τις pointe της, προσθέτοντας ένα κομμάτι από σκληρό ξύλο στις σόλες. Αυτό έγινε για την υποστήριξη και την κάμψη του σχήματος του παπουτσιού. Εκείνη την εποχή πολλοί το θεώρησαν «εξαπάτηση». Μια μπαλαρίνα  διδασκόταν πως αυτή και όχι τα παπούτσια της θα έπρεπε να κρατούν το βάρος της σε στάση en pointe.

Στην περίπτωση της Πάβλοβα αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο καθώς το σχήμα των ποδιών της έπρεπε για ισορροπούν το βάρος της στα μικρά δάχτυλα των ποδιών της. Με την πάροδο του χρόνου, η λύση της σε αυτό το πρόβλημα έγινε ο πρόδρομος του σύγχρονου πουέντ παπουτσιού. Η χρήση του πουέντ έγινε λιγότερο επώδυνη και πιο εύκολη για τα καμπυλωτά πόδια.

Σύμφωνα με τη βιογραφία της Μαργκότ Φοντέιν, στην Πάβλοβα δεν άρεσε ο τρόπος που φαινόταν η εφεύρεσή της στις φωτογραφίες. Τα αφαιρούσε ή τροποποιούσε τις φωτογραφίες, έτσι ώστε να φαίνεται ότι χρησιμοποιούσε κανονικά πουέντ.

Η Πάβλοβα είναι ίσως πιο γνωστή για τη δημιουργία του ρόλου Dying Swan, σε μια σόλο χορογραφία του χορογράφου Michel Fokine. Το μπαλέτο, που δημιουργήθηκε το 1905, χορεύεται στο Le Cygne στο The Carnival of the Animals από την Camille Saint-Saëns. H Πάβλοβα χορογράφησε η ίδια διάφορα σόλο για τον εαυτό της. Ένα από αυτά είναι η Dragonfly, ένα σύντομο μπαλέτο πάνω στη μουσική του Fritz Kreisler. Κατά την εκτέλεση του ρόλου, η Πάβλοβα φορούσε ένα αραχνοΰφαντο φόρεμα με μεγάλα φτερά λιβελούλας στερεωμένα στο πίσω μέρος.

Η Πάβλοβα στο Παρίσι

Το 1909, η Πάβλοβα ακολούθησε τα μπαλέτα του Ντιαγκίλεφ στο Παρίσι μαζί με άλλους θρυλικούς χορευτές, όπως η Καρσάβινα και ο Νιζίνσκι. Οι παραστάσεις των Ρωσικών Μπαλέτων στη γαλλική πρωτεύουσα, εκείνη την περίοδο, συνετέλεσαν σε πολλά και σημαντικά.

Σηματοδοτήθηκε μια νέα εποχή για την τέχνη του χορού στη Δυτική Ευρώπη. Με τις σκηνογραφίες, τα κοστούμια, το μακιγιάζ των χορευτών έγινε μια πραγματική επανάσταση στη μόδα, τη διακόσμηση και τη ομορφιά. Η Πάβλοβα λατρεύεται όσο καμία άλλη. Και ποίος δεν θαύμαζε την αέρινη φιγούρα της “ασύγκριτης Άννας”.

“Για να κάνω κάτι καλά πρέπει οπωσδήποτε να έχει την απόχρωση της μελαγχολίας” . Αυτό σχολίαζε η ασύγκριτη χορεύτρια για τις μοναδικές της ερμηνείες στον Θάνατο του κύκνου” ή στη Ζιζέλ.

zizel & Swan's death

Δύο χρόνια αργότερα, μετά από κάποιες παραστάσεις στο Λονδίνο, εγκαταλείπει τον Ντιαγκίλεφ. Σύμφωνα με τις φήμες, δεν άντεχε άλλο την άκρως αυταρχική και εγωκεντρική συμπεριφορά του. Σχηματίζει, λοιπόν, μια μικρή ομάδα χορευτών και με αυτή ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο δίνοντας παραστάσεις.

Στη Βόρεια και τη Νότια Αμερική, στη Νότια Αφρική στην Ιαπωνία, στη Νέα Ζηλανδία, στις Ινδίες.Το 1926, σε μια θριαμβευτική τουρνέ εκτός Ρωσίας,   η `Αννα Πάβλοβα έλιωσε 2.000 ζευγάρια παπούτσια μπαλέτου. Τότε διέμεινε στην πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας, την πόλη Wellington.

Το γλυκό Πάβλοβα

Η Πάβλοβα είναι ένα επιδόρπιο με βάση τη μαρέγκα που πήρε το όνομά του από τη  Άννα Πάβλοβα.

Είναι ένα επιδόρπιο με τραγανό εξωτερικό και μαλακό, ελαφρύ εσωτερικό που συνήθως γαρνίρεται με φρούτα και κατά προτίμηση με σαντιγί.  Ένα κρεμώδες γλυκό, γεμάτο φρου φρου σαν τα τούλια του χορού της Πάβλοβα και μαρέγκα αυγού, σαν λευκό σύννεφο.Το επιδόρπιο πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε προς τιμήν της χορεύτριας, είτε κατά τη διάρκεια ή μετά, από μία από τις περιοδείες της στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία το 1920.

Το δημοφιλές επιδόρπιο είναι σημαντικό κομμάτι της εθνικής κουζίνας τόσο της Αυστραλίας, όσο και της Νέας Ζηλανδίας και συχνά σερβίρεται κατά τη διάρκεια των εορταστικών εορτών και στα γεύματα.

Με πληροφορίες από την Vikipedia 

cityculture.gr/ γράφει η charoulenia



Σας αρέσει η σελίδα μας; Κάντε Like!