Θεσσαλονίκη

Οι νύφες της Θεσσαλονίκης

Tις βλέπω κάθε απόγευμα με τη δύση του ήλιου. Στην αρχή ήταν ελάχιστες. Διστακτικά, δειλά έκαναν την πρώτη τους  εμφάνιση. Το έθιμο από έξω φερμένο.     Δεν είναι από εδώ έλεγα, καθώς σταματούσα για να τις χαζέψω.   Τις είχα δει πριν έρθουν εδώ: στη Βουλγαρία, στη Γερμανία, στην Κωνσταντινούπολη. Οι νύφες φωτογραφίζονται σε

Μια αλλιώτικη Κυριακή: Κυριακή χωρίς αυτοκίνητα!

Mακάρι να ήταν έτσι πάντα ή έστω πιο συχνά. Να μπορούμε να χαιρόμαστε την πόλη μας, το κέντρο της, το ανθρώπινο πρόσωπό της. Με αφορμή τον θεσμό της «Ημέρας χωρίς αυτοκίνητο» διοργανώθηκε μια άλλη εναλλακτική πρόταση για τον εορτασμό της. Στην προσπάθεια αυτή συμμετείχαν πολλοί και αυτό δείχνει πώς υπάρχει ελπίδα για συνεργασίες: Παράλλαξη, Δήμος Θεσσαλονίκης,

«Μια χρωματιστή ημέρα»

Στρατόπεδο Κόδρα, ημέρα Σάββατο -ώρα τέσσερις το απόγευμα. Κόσμος, χρώματα, χαμόγελα και μουσικές. Αποτέλεσμα: αριστουργηματικό.  Ροζ, πορτοκαλί, πράσινοι και μπλε άνθρωποι ολόγυρα μετρούσαν αντίστροφα, για να ξεκινήσουν τον χρωματιστό τους πόλεμο. Με το σύνθημα ο πανικός ξεκινούσε, ενώ έβρεχε κυριολεκτικά θετική ενέργεια.       Η ομάδα  SFINA ήξερε τι έκανε όταν διοργάνωνε για δεύτερη χρονιά

Και ύστερα ήρθε το χρώμα στη ζωή μας:μέρα με τα χρώματα στο στρατόπεδο Κόδρα

Και εκεί που καθόμουν νωχελικά κάνοντας ηλιοθεραπεία στην παραλία του ναυτικού ομίλου, με τη ψυχή κλεισμένη από όλα τα άρθρα που είχα διαβάσει  ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες, είδα μεγάλες παρέες με νέα παιδιά να περνάνε τη Σοφούλη, τον παραλιακό δρόμο της Θεσσαλονίκης. Πολλά, με μακό άσπρα μπλουζάκια και τζινάκια, με χαμογελαστά πρόσωπα και πρόσχαρη διάθεση. Μα τι

Μπότσαρη γωνία με Δελφών: Απεργία πείνας –για μια αξιοπρεπή ζωή (συνέντευξη με έναν μικρομεσαίο επιχειρηματία και απεργό πείνας)

Στη γωνία χαλάσματα Μπότσαρης με συντρίμμια Δελφών συνάντησα τον κ. Ζαφείρη Τζούτζια μικρομεσαίο επιχειρηματία και απεργό πείνας. Είχα να ρωτήσω πολλά σε έναν άνθρωπο που επέλεξε αυτό το δύσκολο δρόμο. Τι τον ώθησε προς αυτή την κατεύθυνση, τι σκέφτεται και πως νιώθει. Από τα πρώτα λεπτά κατάλαβα πως όλα τα παραπάνω μπορούσαν να απαντηθούν με

Βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Τότε και τώρα.

Η  παραλία της Θεσσαλονίκης είναι το μεγάλο της ατού. Ιδιαίτερα τώρα τον Σεπτέμβρη, που ο καιρός είναι γλυκός και η πόλη έχει την τιμητική της. Η βόλτα στην παραλία, εκεί κοντά στη δύση, είναι μια μικρή ή μεγάλη απόλαυση. Εξάλλου το σήμα κατατεθέν της ανέκαθεν ήταν η προκυμαία της με τον Λευκό Πύργο. Είναι ενδιαφέρον να

Χαρούλα Αποστολίδου : Όσο διάβαζα για το Σανατόριο τόσο ανακάλυπτα θησαυρούς (συνέντευξη)

Έγραψε το κείμενο της παράστασης «Λαϊκό Σανατόριο Ασβεστοχωρίου. Ούτε μια αναπνοή χαμένη» που ανεβαίνει από τη θεατρική ομάδα«Ληνός»  των εργαζομένων του νοσοκομείου Γεώργιος Παπανικολάου, στην ερειπωμένη 2η πτέρυγα του πέτρινου κτηρίου του πρώην Σανατορίου. Πώς προέκυψε αυτή ιδέα και πώς βρέθηκε το υλικό για το κείμενο που έγραψες; Ο Γεράσιμος, μέλος της θεατρικής ομάδας «Ληνός»

Καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη. 10, και όχι μόνο ιδέες, για να περάσετε καλά!

Τα τελευταία καλοκαίρια στην πόλη μένει όλο και περισσότερος κόσμος. Πάνε οι εποχές που ερήμωνε η πόλη. Κάτι που ο κόσμος, ακόμα κι αν πάει διακοπές, έχει μειώσει τον χρόνο των διακοπών του, κάτι που οι τουρίστες  αυξάνονται στη Θεσσαλονίκη (νέο φρούτο και αυτό), η πόλη έχει κόσμο. Και το καλύτερο ; Έχει πλήθος πολλών

«Ένα σχολείο-ζωγραφιά στο κέντρο της πόλης»

Στη συμβολή των οδών Καρόλου Ντηλ και Αγίας Θεοδώρας (πεζόδρομος), μέσα στην καρδιά του κέντρου βρίσκεται ένα πλέον παραμυθένιο σχολείο. Το γνωστό 15 ή αλλιώς το παλιό Ανώτερο Παρθεναγωγείο άλλαξε όψη δίνοντας άλλη αίσθηση στη γύρω περιοχή. Το πότε συνέβη δεν το γνωρίζω, αυτό που γνωρίζω όμως είναι ότι πραγματικά μεταμορφώθηκε από τις εποχές που γυρόφερνα

Τσιγγάνων τραγούδια στη Θεσσαλονίκη

Ανοιξιάτικος αέρας φύσηξε και καθάρισε η θάλασσα, στο φως του ήλιου φτερούγισαν ανέμελα, πουλιά ταξιδιάρικα και κοίταξαν από ψηλά τις πληγές του χειμώνα στη γη με τις μαργαρίτες και τα κρίνα. Τρένα κουβαλούν ανθρώπους εδώ κι απ΄αλλού φερμένους κοψιές παλιομοδίτικες, μαυριδερές, φεύγουν για άλλα χώματα και η πόλη αιχμαλωτίζει κάτι από το πονηρό και ασίκικο

Θωμάς Κοροβίνης

Ο  Θωμάς Κοροβίνης, σε πλήρη λογοτεχνική δημιουργική δραστηριότητα, μιλά στον Xρήστο Mιχαλέρη και το περιοδικό CITY για το θεατρικό ανέβασμα του βιβλίου του «Ο γύρος του θανάτου» στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, την κυκλοφορία του μυθιστορήματος της ζωής του, το «’55», καθώς και την μουσική συνεργασία του με την Λιζέτα Καλημέρη, στο «Αγγελόπλασμα» του, με «τραγούδια