Γρανάδα, (θέατρο – κριτικές)

Written by

Το ταξίδι και οι περιπέτειες της ζωής, το πάθος του έρωτα και τα μυστικά του δάκρυα. Το αινιγματικό μυστήριο των αστεριών και του θανάτου.  Παλιές ιστορίες βασιλικών οίκων και καθημερινές ιστορίες ανωνύμων ανθρώπων. Ο κόσμος μέσα από βιβλία Ιστορίας, πίνακες ζωγραφικής και στίχους ποιητών.  Οι ρίζες της ζωής και το πένθος της απώλειας, είναι η βασική θεματολογία του έργου «Γρανάδα», το οποίο παρακολουθήσαμε στην ΕΜΣ του ΚΘβΕ.

Μια πόλη-άστρο. Ένα σύμβολο. Ένα μουσείο- μαυσωλείο.

Ιστορίες βασιλικών οίκων, ιστορίες αγάπης, έρωτα και θανάτου στους κόλπους μιας οικογένειας. Η τέχνη ως αφήγηση ιστοριών στον αντανακλαστικό καθρέφτη του θεάτρου.
Πνευματώδες και ποιητικό, παρηγορητικό και με μια ελαφράδα αισιόδοξη στην σκοτεινή του πτυχή, ακούμπησε ενδόμυχα ερωτήματα και σκέψεις των ανθρώπων, φωτίζοντας το απόκρυφο ρόδο του έρωτα και του θανάτου, στο σύμβολο της μυθικής πόλης της Ισπανίας.
Μέσα από ποιητικές εικόνες, στίχους και φιλοσοφικούς στοχασμούς, επιστημονικές πληροφορίες, καθημερινές φράσεις και σελίδες βιβλίων Ιστορίας, στην αποστήθιση και την μελέτη περιπτώσεων, το έργο έφερε στο θέατρο την αύρα μιας πόλης και τη σαγήνη της αφήγησης ιστοριών στη ροή και στην -με άλματα- ενότητα του χρόνου.

Σε ένα περιβάλλον μουσείου -σπιτιού με διάφορα εκθέματα (πίνακες, πορτραίτα και άλλα αντικείμενα στη σκηνή), με μια ηχητική παρήχηση μακρινών ήχων από καμπάνες, με μουσικές φράσεις μιας ήρεμης μελαγχολικής αίσθησης, ο θεατής εισήλθε στην ατμόσφαιρα μιας εποχής μακρινής και παράλληλα σύγχρονης, σε ένα εκτόπισμα χρόνων και στιγμών, δοκιμάζοντας στην ελκτική δύναμη της τέχνης πρωτόγνωρη έκπληξη.

Μια ιδιαίτερη θεατρική αφήγηση

Η ιστορία της βασίλισσας της Καστίλλης Ιωάννας της τρελλής και του συζύγου της Φιλίππου και οι ιστορίες του Γιώργου και της Άννας, της αδερφής της Έλλης, των παιδιών τους Λήδας και Άρη και της φίλης του Χριστίνας, διασταυρώθηκαν αρμονικά σε μια πολύ ιδιαίτερη θεατρική αφήγηση. Τα πρόσωπα της οικογένειας συστήθηκαν σταδιακά και με την εξέλιξη του έργου. Οι παράλληλες ιστορίες της αφήγησης, δέθηκαν στο νήμα των αέναων τροχιών των σημαντικών και ασήμαντων στιγμών του χρόνου που διέπει τις ζωές των ανθρώπων και τις τροχιές των άστρων.

Η σκηνοθεσία σχηματοποιήθηκε σε κύματα στροβιλισμών, παρεμβολών, διακοπτόμενης δράσης και παράλληλων στιγμών, αιχμηρών και καθημερινών διαλόγων, αναδιηγήσεων, εξομολογήσεων, σε ένα αλματικό χρονικό πεδίο συμπυκνωμένων συνηχήσεων σχετικά με την τύχη μιας βασίλισσσας και τις βιωματικές αναδιηγήσεις των γενεών -μελών μιας οικογένειας.

Ερμηνείες

Οι ερμηνείες των ηθοποιών δυνατές στην καθαρότητά τους, ανέδειξαν τα νοήματα του έργου με μια πολυδύναμη πολυτροπία. Κινήθηκαν στον ελεύθερο χώρο της σκηνής, αφήνοντας ισχυρές διαθλαστικές εντυπώσεις στη θέαση-ακρόαση του οικείου καθημερινού ήχου του παρόντος και του άγνωστου μυθικού απόηχου του παρελθόντος, ενισχύοντας αφαιρετικά τη φαντασία του θεατή. Με την συμπληρωματική αντιλογία των διαλόγων τους, οι ηθοποιοί φώτισαν πολυεπίπεδα τις γενεές που υποδύθηκαν στο άλμα των χρόνων τους.
Τα λόγια τους ακούστηκαν με όλο το συναισθηματικό βιωματικό τους φορτίο, κατασταλαγμένα, κουρασμένα, διδακτικά, ανήσυχα, κριτικά, ανέμελα, επικριτικά, σκωπτικά και με ζωηρό χιούμορ και αντήχησαν εκκωφαντικά στις σιωπηλές τους εκδοχές της ματαίωσης και της ακύρωσης των ονείρων και των προσδοκιών τους.

Στο παιχνίδι των φύλων και στην ακολουθία των γενεών, στη σκιά και στο ημίφως και ως τη στιγμή της κατανόησης και της δικαίωσής τους, στην οριακή τους προσέγγιση- έστω και πάνω στο οριστικό γεγονός του θανάτου- με τα λόγια τους και με το σώμα τους, έπλασαν την πολυδιάστατη εικονοποιΐα του έργου. Πριν ολοκληρωθούν τα λόγια περιγραφής της ζωής τους, έπαιξαν τις ιστορίες τους στο τοπίο των συμπτώσεων και των αριθμών. Σε βήματα αδέξιων χορών, υποθετικών εκδοχών, απαριθμήσεων και αναφορών, συνδέθηκαν με το αινιγματικό προσωπείο, αποτυπωμένο σε πίνακες ζωγραφικής, μιας βασίλισσας που έζησε την ζωή της έγκλειστη και απομονωμένη για σαράντα έξι χρόνια και πέθανε χωρίς να κυβερνήσει.

Στο μάθημα της ιστορίας τους, τόσο οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι όσο και οι δευτεραγωνιστές της ιστορίας, ακούμπησαν τις σκοτεινές εκδοχές της απώλειας και των τραυμάτων με ανάλαφρη διάθεση, με σκωπτικό κριτικό χιούμορ, με λαμπερό ποιητικό τόνο. Μιλώντας απλά για την ασημαντότητα και το μεγαλείο της ζωής, ξεδίπλωσαν την ποιητική του έργου σε ατμόσφαιρα ήρεμης συγκέντρωσης. Όπως πρέπει να διαβάζεται- αντικρίζεται ένα ποίημα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα άστρο στον τελευταίο του χορευτικό σπασμό, μια πόλη, ένα μυστικό ζωής.

Γρανάδα: ποιητική θεάτρου

Γρανάδα: ποιητική θεάτρου, παραμυθητική διδαχή της αξίας της ζωής και του ελάχιστου χρόνου που αναλογεί στην ανθρώπινη περιπέτεια, πριν την αγγίξει ο αιώνιος χρόνος της ανυπαρξίας, στον ευ-αγγελισμό της αθανασίας της τέχνης.

«Γιατί μπορεί στη φύση η σκιά να δημιουργείται από ένα σώμα, στη σκηνή όμως από τον έσω ζόφο του.(…). Ακόμη και αν γνωρίζουμε πως η ζωή δεν μαθαίνεται με προπόνηση, ούτε το πένθος μετριάζεται με προσομοιώσεις. Όλα είναι μάταια σε αυτή τη ζωή, αλλά όλα γίνονται. Και προχωράνε. (σημείωση σκηνοθέτη).

«Τα ουράνια σώματα απέχουν τρομακτικές αποστάσεις το ένα από το άλλο. Για να τις μετρήσουμε, χρησιμοποιούμε μια μεταφορά».

«…και του έδωσαν το όνομα της ομορφότερης πόλης του κόσμου. Δεν έχει νόημα να μιλάμε γι’ αυτήν, δεν φτάνουν οι λέξεις. Είναι ένα τριαντάφυλλο στο χιόνι, η βασίλισσα της ποίησης και της ομορφιάς. Μια πόλη που κάθε ταξιδιώτης έχει στην καρδιά του, ακόμη και χωρίς να την έχει ποτέ επισκεφθεί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να είσαι τυφλός στη Γρανάδα, την πόλη του καλού θανάτου…»

«Όσο κι αν φαίνεται ποιητικό, είμαστε όντως φτιαγμένοι από αστερόσκονη και η ζωή μας οφείλεται στον θάνατο κάποιου άστρου».
«Κι εσείς άστρα, αιώνες τώρα κάτι θέλετε να μας πείτε, μα σε λίγο ξημερώνει και δεν προφταίνουμε να μάθουμε…» ΙΩΑΝΝΑ

Γρανάδα  συντελεστές

Από μηχανής θέατρο
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Μουσικοί : Άγγελος Τριανταφύλλου(Synthesizer), Δημήτρης Τίγκας (Κοντραμπάσο), Κώστας Νικολόπουλος (Κιθάρα)

Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Μποζοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη
Βοηθός σκηνογράφου: Λυδία Τσάτσου
Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Οπτική ταυτότητα – Σχεδιασμός αφίσας: Σάκης Στριτσίδης
Εκτέλεση παραγωγής: Ζωή Μουσχή
Ηθοποιοί:
Διαμαντής Αδαμαντίδης, Γιώργος Γλάστρας, Φιλαρέτη Κομνηνού, Αλεξία Μπεζίκη, Στέφη Πουλοπούλου, Έφη Σταμούλη
Σε video στον ρόλο της Ιωάννας της Τρελής: Λυδία Φωτοπούλου
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

cityculture.gr / Γρανάδα / θέατρο / κριτική Άγγελα Μάντζιου