Μεγάλα έργα τέχνης

El Greco, η προσκύνηση των ποιμένων (1612-1614)

Η προσκύνηση των ποιμένων (1612-1614) είναι το τελευταίο έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ή του El Greco, προσωνύμιο που του δόθηκε από τους Ιταλούς. Το έργο φιλοτεχνήθηκε από τον διάσημο μανιεριστή καλλιτέχνη για να τοποθετηθεί στην αγία τράπεζα της εκκλησίας του Σάντο Δομίνγκο ελ Αντίγουο και πλέον βρίσκεται στο μουσείο Πράδο στη Μαδρίτη. Ο El Greco

Claude Monet, Εντύπωση, Ανατολή ηλίου (1872)

Από τους κυριότερους εκφραστές του ιμπρεσιονισμού ο Γάλλος ζωγράφος Claude Oscar Monet (1840-1926), όπως και άλλοι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι, στηρίζονταν ιδιαίτερα σε ένα συμπληρωματικό χρώμα που διαθέτει ισχύ και αυτονομία στο έργο. Ο πίνακας Εντύπωση, Ανατολή ηλίου (“Impression, soleil levant”) (1872) υπήρξε αφορμή σε μια έκθεση ιμπρεσιονιστών ζωγράφων που έλαβε χώρα στο Παρίσι ώστε ένας κριτικός

Vincent Van Gogh, Έναστρη νύχτα πάνω από τον Ροδανό (1888)

Το έργο του Ολλανδού μετιμπρεσιονιστή ζωγράφου Vincent Van Gogh Έναστρη νύχτα πάνω από τον Ροδανό (“Starry Night Over the Rhone”) (1888) βρίσκεται στο Παρίσι, στο μουσείο Orsay. Το έργο ζωγράφισε ο καλλιτέχνης ενώ βρίσκονταν στην Αρλ. Ο πίνακας παρουσιάζει τον ποταμό Ροδανό από κάποια όχθη του. Υπάρχουν και άλλα έργα του Van Gogh που μοιάζουν

Gustav Klimt, Αγάπη (1895)

Η Αγάπη (Liebe) βρίσκεται στο Ιστορικό Μουσείο της Βιέννης και κατατάσσεται στα πρώιμα έργα του Klimt. Κεντρικά πρόσωπα του πίνακα είναι δύο εραστές που μοιάζουν με θεατρικές παρουσίες παραδομένες στον έρωτα και έτοιμες να  μοιραστούν ένα φιλί. Τη σύνθεση συμπληρώνουν άλλα τρία πρόσωπα των οποίων το βλέμμα είναι στραμμένο στο ζευγάρι. Τα τρία πρόσωπα έχουν

Egon Schiele, Η οικογένεια (1918)

Το έργο του αυστριακού ζωγράφου Egon Schiele Η οικογένεια (Die Familie) βρίσκεται στην Αυστριακή Πινακοθήκη της Βιέννης Belvedere. Ο Schiele ασχολήθηκε κυρίως με τα πορτραίτα ενώ επηρεάστηκε από την Αρ Νουβώ και τον εξπρεσιονισμό. O ίδιος υπήρξε προστατευόμενος του Gustav Klimt. Γνωστή είναι η κατηγορία για κάποια από τα έργα του καλλιτέχνη τα οποία χαρακτηρίστηκαν

Περικλής Πανταζής, Μάγκας που τρώει καρπούζι (1880)

Μάγκας που τρώει καρπούζι

Ο Περικλής Πανταζής (1849-1884) ήταν από τους πρώτους Έλληνες ζωγράφους που ασχολήθηκαν με το ρεύμα του ιμπρεσιονισμού και παράλληλα ένας από τους θεμελιωτές του βελγικού ιμπρεσιονισμού. Μεγάλο μέρος της ζωής του διέμεινε στο Βέλγιο, όπου και συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις με τα πρωτοποριακά έργα του. Κατάγονταν από την Ήπειρο και γεννήθηκε στην Αθήνα, μαθητής του

Gustav Klimt, Δανάη (1907-1908)

Η Δανάη είναι πρόσωπο παρμένο από την ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με αυτήν, η Δανάη ήταν κόρη του βασιλιά του Άργους Ακρισίου και της Ευρυδίκης που ήταν κόρη του Λακεδαίμονα. Η Δανάη ήταν μητέρα του Περσέα τον οποίο συνέλαβε με τον Δία, όταν εκείνος την προσέγγισε μεταμορφωμένος σε χρυσή βροχή. Αυτή ακριβώς τη στιγμή της σύλληψης

Marc Chagall, Οι τρεις ακροβάτες (1926)

Οι τρεις ακροβάτες (1926) είναι έργο του Marc Chagall (1887-1985). Ο Chagall γεννήθηκε στη σημερινή Λευκορωσία, στο Βιτέμπσκ και ήταν Εβραίος στο θρήσκευμα. Έζησε στη Ρωσία, τη Γαλλία και την Αμερική προσπαθώντας πάντοτε να εμπλουτίζει το ζωγραφικό-ποιητικό του έργο δεχόμενος επιρροές από τα ρεύματα της εποχής καθώς και των τόπων στους οποίους βρισκόταν. Τα θέματα

Gustav Klimt, Αδάμ και Εύα (1917-18)

Ο πίνακας Αδάμ και Εύα ανήκει στα τελευταία και ημιτελή έργα του Klimt και βρίσκεται στην Αυστριακή Πινακοθήκη της Βιέννης. Ο τίτλος του πίνακα είναι καθαρά παλαιοδιαθηκικός αφού αναφέρεται στα πρόσωπα των πρωτόπλαστων από το βιβλίο της Γενέσεως. Ο τίτλος και το περιεχόμενο του πίνακα έχουν κέντρο τους τον άνθρωπο. Η γυναικεία φιγούρα του πίνακα

Pieter Bruegel ο πρεσβύτερος, Η πτώση των επαναστατημένων αγγέλων (1562)

Η πτώση των επαναστατημένων αγγέλων έργο του Φλαμανδού ζωγράφου Pieter Bruegel. Τα θέματα που απασχόλησαν τον καλλιτέχνη ήταν κυρίως αλληγορικά και ηθογραφικά. Αποτύπωνε κυρίως σκηνές από τη λαϊκή ζωή και τοπία και σε αντίθεση με τους σύγχρονούς του ζωγράφους δεν ασχολήθηκε τόσο με τη θρησκευτική θεματική. Ωστόσο Η πτώση των επαναστατημένων αγγέλων που βρίσκεται στο

Gustav Klimt, Η Ελπίδα ΙΙ (1907-1908)

Ελπιδα ΙΙ Klimt

Το έργο του Αυστριακού ζωγράφου Gustav Klimt Ελπίδα ΙΙ απεικονίζει μια εγκυμονούσα γυναίκα. Σε αντίθεση με το προηγούμενο έργο του Ελπίδα Ι (1903) η γυναίκα είναι ντυμένη με πλούσια γεωμετρικά σχήματα αφήνοντας ακάλυπτο μόνο το στήθος της- στοιχείο της γυναικείας φύσης της και παράλληλα στοιχείο σημαντικό για την μητρική της ιδιότητα για την περίοδο του

Η Αγία Οικογένεια μέσα από τα μάτια του El Greco…

Με το που είδα για πρώτη φορά αυτόν τον πίνακα μαγεύτηκα από το όμορφο, γαλήνιο, γλυκό πρόσωπο της Παναγίας, με το χαμένο αλλά και ευτυχισμένο μειδίαμα μιας νεαρής κοπέλας που έφερε στον κόσμο το πρώτο παιδί της…. Ήμουν στο δημοτικό και ξεφύλλιζα ένα τεύχος από την παγκόσμια Ιστορία Τέχνης που είχε ο αδελφός μου… ήταν

Η Παιδική Συναυλία ….

Ένα από τα γνωστότερα έργα του Ιακωβίδη (1853-1932), έχει ιμπρεσιονιστικά στοιχεία και ανήκει στην ηθογραφική θεματογραφία. Κέρδισε το χρυσό βραβείο στην Διεθνή Έκθεση του 1900 στο Παρίσι. Μία ομάδα παιδιών, παίζει διάφορα μουσικά όργανα για να διασκεδάσει το μωρό που κρατάει η μητέρα του πάνω στον καναπέ. Εκτός από την τρομπέτα και το τύμπανο το

Η Ψυχή του καλλιτέχνη….

Το έργο είναι έγχρωμο σκίτσο του 1893. Είναι ιμπρεσιονιστικό, αλληγορικό των ώριμων χρόνων του Νικόλαου Γύζη, και έγινε το πιο διάσημο και αγαπημένο από τα έργα του. Εικονίζει την Ψυχή να κάθεται μπροστά στην είσοδο του Κάτω Κόσμου. Ο ελληνικός μύθος αφορά στις περιπέτειες της Ψυχής, της μικρότερης από τις τρεις κόρες του βασιλιά της

«Το ψηφιδωτό με τους παπαγάλους» – Μουσείο Περγάμου, Βερολίνο

Από τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. και µέχρι το 134/3 π.Χ. η Πέργαµος γνώρισε την εξουσία της δυναστείας των Ατταλιδών, η οποία και φιλοδόξησε να προσδώσει στην πόλη την καλλιτεχνική λάµψη που είχε αποκτήσει η Αθήνα κατά τους κλασικούς χρόνους.  Έτσι, κατά τον 2o π.X. αιώνα στην Πέργαµο συναντάµε ψηφιδωτά µε ψηφίδες από πέτρες,

Γιοχάνες Βερμέερ

Αποτύπωση του βλέμματος στον εσωτερικό χώρο. Ανάδειξη μιας τρυφερής πτυχής μιας κρυμμένης σεξουαλικότητας.Γυναίκες που καταφεύγουν στη μουσική, στην ανάγνωση, στις καθημερινές ασχολίες και με ρούχα άλλης εποχής μας κοιτάζουν αισθαντικά και ντροπαλά. Το φως πέφτει επάνω τους από το παράθυρο σε ένα περιβάλλον αστικής καλαισθησίας και αποτυπώνεται στη διερευνητική έκσταση των χρωμάτων που αιχμαλωτίζει το πινέλο

Καλόγεροι και Καλόγριες του γηροκομείου – Φρανς Χαλς (1664)

Ο ζωγράφος: Ο Φρανς Χαλ ανήκει, επίσης, με έναν ιδιόμορφο τρόπο στους Ολλανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα. Η ιδιομορφία του συνίσταται στο γεγονός ότι το έργο του από τη μια ενσαρκώνει τη νατουραλιστική ιδιοφυϊα των Ολλανδών, κι από την άλλη καταφέρνει να πλησιάσει τον κλασικισμό της πόλης, την εμπειρία των μαθητών του Καραβάτζιο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον

Το μάθημα ανατομίας του καθηγητή Τουλπ – Ρέμπραντ Βαν Ράιν (1632)

 Ο πίνακας σήμερα βρίσκεται στο Mauritshuis στη Χάγη. Ο ζωγράφος: Αν και μας είναι δύσκολο να σκεφτούμε τον Ρέμπραντ ξεκομμένο από την ολλανδική ζωγραφική του 17ου αιώνα, εντούτοις έχει και πολλές ιδιαιτερότητες σε σχέση με τους άλλους ζωγράφους της εποχής του. Η μεγαλύτερη “επανάσταση” του Ρέμπραντ είναι ότι δεν ακολούθησε μόνο ένα είδος ζωγραφικής, αλλά ασχολήθηκε με

Το Αββαείο στο Δάσος με τις Βελανιδιές – Κασπάρ Νταβίντ Φρίντριχ (1809-1810)

  Αυτός ο μικρός πίνακας φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 1809 -1810, και σήμερα βρίσκεται στο Κάστρο Σαρλότενμπουργκ του Βερολίνου. Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1810 σε μια έκθεση που διοργάνωσε η Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βερολίνο κι εντυπωσίασε τόσο πολύ τον διάδοχο του πρωσικού θρόνου που έσπευσε να τον αγοράσει. Από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του πίνακα είναι το γοτθικό

Η Άνοιξη του Botticelli (1480)

  Τη χαλαρή σχέση μεταξύ της διανόησης και της εικαστικής παραγωγής υποδηλώνει η “Primavera”, έργο των αρχών της δεκαετίας του 1480, που δημιουργήθηκε για να στολίσει ένα από τα παλιά σπίτια των Μεδίκων στη Via Larga, στη Φλωρεντία. Το έργο αυτό αποτέλεσε αφορμή για τις περισσότερες ερμηνείες από οποιοδήποτε άλλο της Αναγέννησης, με εξαίρεση ίσως

Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι (Ιταλία 12.7.1884- Γαλλία 24.1.1920)

Γεννήθηκε στο Λιβόρνο από Σεφαραδίτες γονείς. Ήταν φιλάσθενος και σε πολύ μικρή ηλικία προσβλήθηκε από φυματίωση. Σπούδασε ζωγραφική στη Φλωρεντία (scuola libera di nudo ) και στη Βενετία(Σχολή καλών Τεχνών). Έζησε στη Γαλλία ως μποέμ καλλιτέχνης.Η συνάντηση με τον Κονσταντίν Μπρανκούζι θα τον οδηγήσει στη Γλυπτική αν και θα καταστρέψει πολλά από τα έργα του.