θέατρο κριτική

Θεσμοφοριάζουσες στο Θέατρο Δάσους, κριτική

Μοντέρνα η ανάγνωση του έργου Θεσμοφοριάζουσες, του Αριστοφάνη, όπως παρουσιάστηκε στην παράσταση την οποία παρακολουθήσαμε στο θέατρο Δάσους. Θέατρο μέσα στο θέατρο, παιχνίδι μεταμφιέσεων, σε ένα σκηνικό πολύχρωμων ινδιάνικων σκηνών και μιας τέντας για τους μουσικούς, κοστούμια των γυναικών με σταμπαρισμένα αρχαία μοτίβα πάνω στο ευφραντικό κίτρινο χρώμα του ήλιου, στο κωμικό πλαίσιο του έργου

Ορέστης του Ευριπίδη στο Θέατρο Δάσους * θέατρο, κριτική

Την παράσταση Ορέστης του Ευριπίδη παρακολουθήσαμε στο θέατρο Δάσους από το ΚθβΕ. Τραγωδία που διαπραγματεύεται την πραγματικότητα μιας κοινωνίας σε εξέλιξη, στο πλαίσιο της πόλης-κράτους και των δημοκρατικών θεσμών. Παράσταση απλών γραμμών που κράτησε το ενδιαφέρον των θεατών και χειροκροτήθηκε ενθαρρυντικά στην πρεμιέρα. Η έννοια της ηθικής και του Δικαίου, η θεϊκή τιμωρία και οι

Ηλέκτρα του Ευριπίδη στο Θέατρο Κήπου -* Θέατρο κριτική

Την παράσταση «Ηλέκτρα» του τραγικού ποιητή Ευριπίδη, παρακολουθήσαμε από την θεατρική ομάδα 5η εποχή στο θέατρο κήπου, ενταγμένη στο πρόγραμμα των γιορτών ανοιχτού θεάτρου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Παράσταση που κύλησε μονότονα χωρίς ξεκάθαρο αισθητικό στίγμα και σε αναντιστοιχία- παρά τις κλασσικές αναφορές -με τον τραγικό πυρήνα του μύθου. Η διαδοχή των σκηνών της δράσης τοποθετήθηκε

Missing – 2o Διεθνές φεστιβάλ Δάσους ΚθΒΕ / θέατρο κριτική

Missing – Βασιλικό θέατρο – 2o Διεθνές φεστιβάλ Δάσους ΚθΒΕ Ε Την παράσταση “Missing” από την θεατρική ομάδα Gecko, παρακολουθήσαμε στο Βασιλικό θέατρο. Παράσταση ψευδαισθητική με μια ονειρώδικη αισθαντική αίσθηση. Παράσταση με εικαστική αισθητική, σε μια σκηνική σύνθεση παράλληλων εικόνων σε χωροχρονικά στίγματα. Εικόνες ρεαλιστικές και παράλληλα ασαφείς στις καλλιτεχνικές διακυμάνσεις τους, ενσωματώθηκαν στη ροή

«Ηλέκτρα» 2o Διεθνές Φεστιβάλ Δάσους – θέατρο – κριτική

Την ευφάνταστη παράσταση «Ηλέκτρα» παρακολουθήσαμε στο θέατρο της ΕΜΣ, ενταγμένη στο πρόγραμμα του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δάσους του ΚθβΕ. Μοντέρνα ανάγνωση πολλών μοτίβων της αρχαίας τραγωδίας σε μια ιδιαίτερη εκδοχή ανάπτυξης των μύθων της, με τον δραστικό τρόπο της κωμωδίας. Παράσταση ζωηρά ευρηματική και πολυεπίπεδη αφού διέτρεξε το υλικό πολλών τραγωδιών και μυθολογικών κύκλων σε

VANGELO (κριτική θεάτρου)

Την παράσταση “VANGELO”, παρακολουθήσαμε στο Βασιλικό θέατρο. Παράσταση ενταγμένη στο πλαίσιο του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δάσους του ΚΘΒΕ. Η παράσταση-ορατόριο, βασισμένη στη μουσική, στις εικόνες και στον λόγο, διερεύνησε κυρίως εικαστικά την ανθρώπινη συνθήκη ζωής και θανάτου στις σύγχρονες συνθήκες κάτω από τις υποδηλωτικές γραμμές ενός Ευαγγελίου. Με αυτοβιογραφικές αναφορές και μέσα από προσωπικές εμπειρίες,

Αναζητώντας τον Αττίκ (θέατρο, κριτική)

Μια εξαιρετικά καλοδουλεμένη τρίωρη παράσταση παρακολουθήσαμε η μάλλον απολαύσαμε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Μια παράσταση με στοιχεία καμπαρέ, επιθεώρησης, μιούζικαλ. Μια παράσταση έξοχη από κάθε πλευρά, που μας καθήλωσε, μας προβλημάτισε. Μας γνώρισε και μας ξαναθύμησε ωραίες και μοναδικές μελωδίες. Μελωδίες του Αττίκ, ενός φάρου που παρά τα χρόνια που πέρασαν με τα τραγούδια του

Χειμωνιάτικο Παραμύθι (θέατρο, κριτική)

Την παράσταση «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του ποιητή Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, από την εταιρεία θεάτρου «Ηθικόν Ακμαιότατον», παρακολουθήσαμε στην ΕΜΣ του ΚθβΕ. Παράσταση επικεντρωμένη στον λόγο του μεγάλου δραματουργού στην διπολική ατμόσφαιρα της τραγωδίας και της κωμωδίας, με ισχυρότερη εντύπωση υπερίσχυσης της δεύτερης στον λόγο της περιπέτειας και στο αίσιο τέλος της ιστορίας. Χωρίς σχεδόν σκηνικά και με

Γρανάδα, (θέατρο – κριτικές)

Το ταξίδι και οι περιπέτειες της ζωής, το πάθος του έρωτα και τα μυστικά του δάκρυα. Το αινιγματικό μυστήριο των αστεριών και του θανάτου.  Παλιές ιστορίες βασιλικών οίκων και καθημερινές ιστορίες ανωνύμων ανθρώπων. Ο κόσμος μέσα από βιβλία Ιστορίας, πίνακες ζωγραφικής και στίχους ποιητών.  Οι ρίζες της ζωής και το πένθος της απώλειας, είναι η

Ο κατά φαντασίαν ασθενής από τη θεατρική ομάδα του Δήμου Ωραιοκάστρου

Την παράσταση Ο κατά φαντασίαν ασθενής παρακολουθήσαμε από την θεατρική ομάδα του Δήμου Ωραιοκάστρου. Παράσταση ευχάριστη με τον αέρα του ερασιτεχνισμού και με την ρομαντική αύρα μιας περασμένης εποχής στην κοινωνική κριτική της. Στο αισθητικό ρεύμα της ηθογραφίας, το ύφος της υπογραμμίστηκε από την φυσικότητα των τρόπων με τους οποίους συστήθηκε σκηνοθετικά, αξιοποιώντας τεχνικές και

Περί φυσικής της μελαγχολίας Georgi Gospodinov – βιβλιοκριτική

Περί φυσικής της μελαγχολίας Georgi Gospodinov – βιβλιοκριτική Άγγελα Μάντζιου Η μελαγχολία της ατομικής και συλλογικής περιπέτειας, ο λαβύρινθος της ενσυναίσθησης, των χρονικών μετατοπίσεων, της απομόνωσης, των μύθων, της παιδικής ηλικίας, είναι τα κυρίαρχα μοτίβα των διαπιστώσεων στην ακτινογραφία του μυθιστορήματος. Μυθιστόρημα προσώπων και θεωρητικών σκέψεων το βιβλίο Περί φυσικής της μελαγχολίας. Εξετάζει πολυπρισματικά και

Τίτος Ανδρόνικος 2η κριτική θέατρου

Τίτος Ανδρόνικος  Κριτική από τον Βαγγέλη Ραφτόπουλο Ο Τίτος Ανδρόνικος είναι η πρώτη τραγωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και γράφτηκε μεταξύ του 1588 και του 1593, αναφέρεται δε στην εκδίκηση που εκδηλώνεται με βιασμούς και ακρωτηριασμούς, τελειώνει δε με θυέστεια δείπνα. Σε αντίθεση με άλλα έργα , ο Τίτος Ανδρόνικος είναι προιόν μυθοπλασίας και πολύ δημοφιλές

Τίτος Ανδρόνικος κριτική θεάτρου

Τίτος Ανδρόνικος – κριτική θεάτρου από την Άγγελα Μάντζιου Παράσταση αφηγηματική με σκηνές δράσης, εναλλαγές ρόλων και μουσική υπόκρουση ενισχυτικής έντασης. Παράσταση υπογραμμίσεων και αποδομητικής απόπειρας. Όταν τέσσερα πρόσωπα υποδύονται πολλούς ρόλους και ο ρόλος του πρωταγωνιστή μοιράζεται εναλλακτικά σε διαφορετικά πρόσωπα. Σκηνοθετικά ενδιαφέρουσα ανάγνωση με μοντέρνα στοιχεία και συνδυαστικές ταυτοποιήσεις. Η ταυτότητα του ποιητή-

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα – κριτική Θεάτρου

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα Στο εσωτερικό ενός σπιτιού εκτυλίσσεται η αναμέτρηση των γυναικών.  Στη  βαριά σκιά του πολύχρονου πένθους που επιβάλλεται από την μητέρα προς τις πέντε κόρες της. Υπακούοντας σε κοινωνικούς κανόνες ηθικής και ευπρέπειας, καταδικάζεται η νιότη  και θυσιάζεται η ζωή στην  άρνηση  του έρωτα, δώρο εξιλέωσης προς τον θάνατο. Με την

Τα «Ορφανά» του Ντέννις Κέλλυ- κριτική θεάτρου

ta orfana

Πάνω  στους άξονες της βίας και  των ορίων της, της κοινωνικής ευθύνης και της ηθικής συνείδησης, σχηματοποιήθηκε η θεατρική γραφή από τα «Ορφανά». Ασθματική, σε μια ατμόσφαιρα έντασης, με διακοπτόμενες και επαναλαμβανόμενες φράσεις στους διαλόγους και μονολόγους, αναπτύχθηκε ως δίνη συγκρούσεων σε οικογενειακό κύκλο. Τα «Ορφανά» από το Κρατικό θέατρο βορείου Ελλάδος Πριν σβήσουν τα φώτα

Η επανένωση της βόρειας και νότιας Κορέας – κριτική θεάτρου

Με τον παραπάνω αλληγορικό τίτλο, ο Ζοέλ Πομμερά παραλληλίζει τη δυσκολία των ανθρώπινων διαπροσωπικών σχέσεων με το έργο Η επανένωση της βόρειας και νότιας Κορέας. Παρουσιάζει ένα ευχάριστο σπονδυλωτό έργο, με επίκεντρο την αγάπη, μια αγάπη όμως αδύναμη να διατηρήσει ουσιαστικά δυο ανθρώπους σε μόνιμη επαφή. Αναζητώντας το βαθύτερο νόημα και την έννοια της αγάπης,

Πινόκιο – κριτική παράστασης

Ο Πινόκιο (ιταλικά.:Pinocchio) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας. Πρωτοεμφανίστηκε το 1883, ως κεντρικός ήρωας στο ιταλικό παραμύθι «Οι Περιπέτειες του Πινόκιο» του Κάρλο Κολόντι. Από τότε εμφανιστεί σε πολλές προσαρμογές της ιστορίας και στο θέατρο και στον κινηματογράφο (από το 1940). Σκαλισμένος από τον ξυλογλύπτη Τζεπέτο σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, ο Πινόκιο δημιουργήθηκε ως ξύλινη

Ασθμαίνω – κριτική θεάτρου

Ασθμαίνω. Θεατρικό δρώμενο πάνω στους άξονες τέχνη και έρωτας, από την ομάδα Landart Theater, στο πλαίσιο Ανοικτή σκηνή 2018, θεατρικές φωνές της πόλης, που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης στο θέατρο Άνετον. Στο παράδειγμα δύο καλλιτεχνών της avant- garde του μεσοπολέμου, της Lavinia Schulz και του Walter Holdt, στήθηκε η δραματουργία της θεατρικής- εικαστικής- μουσικής δράσης

Ορφανά – κριτική

Ο διάσημος Ντένις Κέλλυ (1970), Ιρλανδός συγγραφέας, έγραψε το αριστούργημα  Ορφανά, ένα ανάθεμα στο ρατσισμό, τη δημιουργία του οποίου αναλύει βήμα-βήμα σε αυτή τη παράσταση. Η παράσταση αυτή καθ΄εαυτή σε καθηλώνει με τη δράση της, την ωμή βία που περιέχει, τη πίεση που ασκεί και την οικογενειακή μάχη που προβάλλει. Ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς, έχοντας την

Ράφτης Κυριών *κριτική θεάτρου

raftis kirion

Ο Ράφτης κυριών είναι μια κωμωδία καταστάσεων του Ζωρζ Φεντώ, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Δημήτρη Μυλωνά. Στον ρόλο του Μουλινό, εμφανίζεται ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Ο Ζωρζ Φεντώ (1862-1921) Γάλλος δραματικός συγγραφέας , μαθητής του Ευγένιου Λαμπύς, αρέσκεται να γελοιοποιεί την αστική τάξη.  Με μεγάλη επιτυχία κατορθώνει να πραγματοποιήσει στο έργο του Ράφτης Κυριών. Ο Φεντώ προσβεβλημένος από

Η μεγάλη Χίμαιρα *κριτική θεάτρου

Σε avant-premiere είδαμε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τη «Μεγάλη Χίμαιρα» από τον θίασο Πορεία, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. Η διασκευή σε θεατρικό έργο ήταν πετυχημένη, μιας και ο Στρατής Πασχάλης κράτησε όλες τις κρυμμένες ανάσες, τα διαπεραστικά βλέμματα, τους ανομολόγητους πόθους του αρχικού κειμένου. Σίγουρα όμως θα μπορούσε να αποφύγει μερικές σκηνές, όπως αναφέρουμε κατωτέρω,

Περιμένοντας τον Γκοντό, στο Βασιλικό θέατρο – κριτική θεάτρου

gkonto

Το αινιγματικό έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό, παρακολουθήσαμε από το ΚΘΒΕ, στο Βασιλικό θέατρο. Έργο θραυσματικών σύντομων διαλόγων, σιωπών και μη δράσης.

Θησέας και Αριάδνη στο νησί των Ταύρων – κριτική

Είδαμε την παράσταση Θησέας και Αριάδνη στο Νησί των Ταύρων στο θέατρο Κολοσσαίον. Μια παράσταση που συνδυάζει την ψυχαγωγία και το υπερθέαμα με το διδακτικό χαρακτήρα των αρχαιοελληνικών μύθων