Οι ερωτικές, φιλικές και ανθρώπινες σχέσεις όπως προκύπτουν από τους διαλόγους και τις σιωπές του θεατρικού έργου Προδοσία. Στη σκηνή του θεάτρου τρία πρόσωπα, δύο άνδρες και μία γυναίκα, ξεδιπλώνουν, σε αντίστροφο χρόνο, σκηνές σχέσεων με τη μορφή αναμνήσεων από το παρόν του χωρισμού και μιας συνάντησης, στο παρελθόν και στην αρχή μιας σχέσης που ξεκίνησε με ένα ποίημα του Γέητς, στην ατμόσφαιρα μιας γιορτής και σε μία κρεββατοκάμαρα.
Η προδοσία στο γάμο, η προδοσία της φιλίας και των σχέσεων που ανακύπτουν στο ευρύτερο κοινωνικό- επαγγελματικό-πνευματικό περιβάλλον, ανιχνεύονται στο έργο αυτό, άμεσα στην πρώτη περίπτωση(γάμος-φιλία), έμμεσα στη δεύτερη. Η Έμμα συναντά τον Τζέρρυ σε ένα μπαρ. Η αμήχανη αρχικά σιωπή αποκαλύπτει την ανάγκη επικοινωνίας σε μια εξομολόγηση της απόφασης του χωρισμού με τον άνδρα της Ρότζερ.Αποκαλύπτει στον φίλο του άνδρα της πως του μίλησε για την κρυφή σχέση τους αν και το ζευγάρι έχει ήδη χωρίσει. Εκείνος πληροφορείται από τον Ρότζερ, σε άλλη συνάντηση, ότι γνώριζε το θέμα τέσσερα χρόνια πριν. Παράλληλα η γυναίκα πληροφορείται για τις απιστίες του άνδρα της. Στο σκηνικό των αναφορών υπεισέρχονται και άλλα πρόσωπα όπως η Τζούντιθ, γυναίκα του Τζέρρυ και ονόματα συγγραφέων με τους οποίους ο εκδότης Ρότζερ και ο ατζέντης Τζέρρυ συσχετίζονται.Από τη συσπείρωση του χρόνου των οικογενειακών, φιλικών αναμνήσεων, που μπερδεύονται στη ροή τους, στον ποιητικό λόγο που γίνεται αρχή μιας βιωματικής κατάστασης. Αναμνήσεις και συσχετισμοί που προκύπτουν από την αναδιήγηση και το σκηνικό των φωτογραφιών που προβάλλονται, ως το μάτι του χρόνου, στα πρόσωπα της ιστορίας. Στο σκηνικό- κ. Ευ. Κιρκινέ, του επικλινούς κρεββατιού- καθρέφτη του χρόνου- που κυλά στις ζωές των ανθρώπων.Του συμβατικού χρόνου που λάμπει για λίγο στα πρόσωπα της ιστορίας αυτής από το 1977 στο 1968, στο υπόβαθρο των βιβλίων σε υπαινικτικό αρνητικό –θετικό πρόσημο και στη συνήθεια του ποτού, στη φιλοσοφία της Αγγλοσαξονικής κουλτούρας .Στη σύγκριση με το… Μεσογειακό ταμπεραμέντο μιας υπαινικτικής υπονόησης.
Σκηνοθετικά-κ. Γ. Καλαϊτζή, χωρίς πολλά ευρήματα και υπέρβαση του πλέγματός του, έργο με άνευρους διαλόγους, υπαινιγμούς πολλών τύπων, σιωπές που αξιοποιήθηκαν όχι επαρκώς από τους τρεις ηθοποιούς της παράστασης, κ. Ει. Μουρελάτου, κ. Ά.Εμμανουήλ και κ. Ν. Γεωργάκη. Η ερμηνεία τους ήταν αμήχανη με ενδιαφέροντα κάποια στοιχεία έκφρασης του ασαφούς, υπαινικτικού, ειρωνικού των σιωπών, που δεν αναπτύχθηκαν ωστόσο. Απουσίαζε από το έργο αυτό η ένταση και η συγκίνηση. Το βάθος και η κοφτερή ματιά μιας τραγικότητας, ενός στοχασμού.
Οι φωτισμοί της παράστασης-κ. Κ. Σιδηρόπουλος και η μουσική, επιμέλεια –κ. Κ. Εφραιμίδης, ακολούθησαν τις σκηνές της δράσης φωτίζοντας και ντύνοντας μια ανάμνηση ποικιλόμορφη όπου δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές προδοσίας. Έδειξαν το αισθητικό πλαίσιο στα κοστούμια- κ. Μ. Καραδελόγλου, μιας εποχής, όταν ιδέες, επιθυμίες, αναζητήσεις, φυσούν στις ζωές των ανθρώπων με τους αντίθετους ανέμους που μετατοπίζουν το κέντρο βάρους τους σ’ έναν κόσμο που αλλάζει και ξετυλίγεται ως ανάμνηση.
Προδοσία, του νομπελίστα συγγραφέα ( 2005)Χάρολντ Πίντερ (1930- 2008) έργο ανάμνησης και σιωπών, στον αντίστροφο χρόνο. Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στο ΚΘΒΕ.
Συντελεστές:
Μετάφραση: Εύα Γεωργουσοπούλου
Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή
Σκηνικά: Ευαγγελία Κιρκινέ
Κοστούμια: Μαρία Καραδελόγλου
Επιμέλεια κίνησης: Ιωάννα Μήτσικα
Φωτισμοί: Κώστας Σιδηρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Δαλκυριάδου
Μουσική επιμέλεια: Κοσμάς Εφραιμίδης
Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Ζαχαροπούλου
Διανομή: Νίκος Γεωργάκης, Άγης Εμμανουήλ, Ειρήνη Μουρελάτου.
γράφει η Άγγελα Μάντζιου.