θέατρο κριτική

6 ευτυχισμένοι άνθρωποι, στο Θέατρο Αθήναιον, κριτική παράστασης

Ο Άνθιμος Κατιρτζόγλου, επιδόθηκε σε μία δυσνόητη, περίτεχνη μαζί και άτεχνη συρραφή ιστοριών που απορρέουν από τους Νότη Παρασκευόπουλο (Μενεξέδες και ζουμπούλια) και Πέδρο Αλμοδοβάρ (Wild Tales), ενώ ενσωματώνουν πραγματικά γεγονότα όπως η δύσκολη εισαγωγή τυφλού αριστούχου μαθητή στο Τμήμα Φυσικής του Α.Π.Θ. Έξη άτομα υποδύθηκαν διπλούς ρόλους, πολιτικός-δικηγόρος, ηθοποιός-πόρνη, ιατρός-παπάς, φοιτητής-βιαστής, αεροσυνοδός-ψυχικά διαταραγμένη, υπεύθυνη

Σχέσεις Πόθου, Πάθους, Πόνου, στο θέατρο Αυλαία, κριτική παράστασης (2)

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος –Τα παιδιά της χελιδόνας, Αυγά μαύρα, Η νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι- ασχολήθηκε με τις σχέσεις αρσενικού-θηλυκού, τους έρωτές τους, τους πόνους που επιφέρει η συμβίωση, το πόθο που η σχέση παράγει, το πάθος που είναι έκδηλο και φανερό. Ο συγγραφέας επιδίδεται σε μια ψυχανάλυση της σχέσης, αναλύοντας τις διαφορές και ομοιότητες

Οι τρεις αδελφές, ΚΘΒΕ, κριτική παράστασης

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη παράσταση του αριστουργηματικού έργου «Τρεις αδελφές» του Αντόν Τσέχωφ στο ΚΘΒΕ, (Θέατρο ΕΜΣ, Νοέμβριος 1979) ανεβαίνει φέτος σε σκηνοθεσία του Τσέζαρις Γκραουζίνις και σε μετάφραση του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Το έργο αυτό, αποτελεί ένα από τα τέσσερα ψυχογραφικά ρεαλιστικά δράματα του γνωστού Ρώσου θεατρικού συγγραφέα (ο ίδιος τα ονόμασε κωμωδίες ενδεχομένως

Οι Δούλες, στο Θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης (2)

Ένα πραγματικό και συγκλονιστικό γεγονός, που συνέβη στη Γαλλία στις 2 Φεβρουαρίου 1933, ήταν η αφορμή για να  γράψει 10 χρόνια αργότερα ο Ζαν Ζενέ το αριστούργημα Οι Δούλες. Η Κριστίν και η Λέα Παπέν, υπηρέτριες στο σπίτι του μεγαλοδικηγόρου Rene Lancelin στο Λεμάν, κατακρεούργησαν τη σύζυγο και τη κόρη του, σε μία έξαρση της

«Σχέσεις» Πόθου – Πάθους – Πόνου με τον Τάκη Χρυσικάκο, κριτική παράστασης

Ένα εγκόλπιο –  ανθολόγιο  περί έρωτος  και  συνουσίας,  με ό,τι καταγράφτηκε  στο  μυαλό  και  στη  μνήμη  του Διονύση Χαριτόπολου   σαν ιδέα, σαν εντύπωση και  σα γνώση,  στην προεμβρυϊκή τους  μορφή. Στη συνέχεια  μεταφέρθηκε στο χαρτί  σκόρπιο μεν, αλλά συμμαζεμένο σε  μια ενότητα, όσο παράδοξο  κι αν ακούγεται. Και, δοκίμιο πλέον, έφτασε στα χέρια του  Χρυσικάκου.

Η πόρνη από πάνω, Θέατρο Αριστοτέλειον, κριτική παράστασης

Μετράει  ήδη  οκτώ  γεμάτα  χρόνια. Στο  σανίδι. Αυτή  η πόρνη, η «από πάνω».  Όχι στο κρεβάτι ούτε στον δρόμο  με  τα κόκκινα φανάρια. Αυτή η πόρνη, η  κατ’ ουσία «από πάνω» πόρνη, δεν έχει  τα  φαντεζί φτιασιδώματα, δεν έχει ζαρτιέρες κι ανοικτό, ξέχειλο μπούστο, δε ζει σε λαϊκή  γειτονιά, δεν έχει ταρίφα. Είναι σκέτα, από

«Οι δούλες» του Ζαν Ζενέ, κριτική παράστασης

Τέσσερις  πλαστικές  ασημί  λουρίδες  στο  δάπεδο.  Πολλά πλαστικά πολύχρωμα  λουλούδια πάνω στον «Επιτάφιο» – τραπέζι – καθρέφτη. Πλαστικά φορέματα  η  Κυρία , πλαστικές ποδιές  οι υπηρέτριες.  Πλαστικά παπούτσια, πλαστικά  γαλιά. Αλλά αυτές   οι «Δούλες»,  οι φρέσκιες, οι σύγχρονες, μια  έκπληξη.  Βουτηγμένη στο  πλαστικό μεν, αλλά,  σαφώς, μια εύπλαστη αυθαιρεσία.  Μήπως  τι  είναι  η παράσταση;  Η

Μήδεια στο Θέατρο Αμαλία, κριτική παράστασης

Στο θέατρο Αμαλία της Θεσσαλονίκης παρακολουθήσαμε το αριστούργημα του Ευριπίδη Μήδεια. Η παράσταση ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο της Χάγης και στο Μπάγκειον Ξενοδοχείο-θέατρο της Αθήνας. Το έργο είναι ύμνος μαζί και θρήνος μιας γυναίκας, που απεγνωσμένη από τη προδοσία του συζύγου της μεταβάλλεται σε δολοφόνος. Η Μήδεια κόρη του βασιλιά  Αιήτη συναντά στη Κολχίδα τον

Ο άνθρωπος ελέφαντας, κριτική παράστασης

ΌχθεςΕμείς αντανάκλαση αυτώνκι αυτοί παρηγοριά μας. –Δημήτρης Γλυφός [1] Δέρμα Θέαμα: εγώ μετατρέπομαι σε ένα αντικείμενο του βλέμματος του Άλλου. Εγώ που βρίσκομαι κάτω από την επίδραση αυτού του βλέμματος, ενός βλέμματος που με κάνει αυτόματα να εκ-τίθεμαι. Που με μετατρέπει σε ένα έκθεμα, ένα έκθεμα—φορτισμένο—και—στοιχειωμένο με όλες τις κοινωνικές ταυτότητες, με όλες τις σημασίες,

Νόρα του Τερζόπουλου, κριτική παράστασης

Ο Ίψεν έγραψε το Κουκλόσπιτο το 1879 και το 2019 ο Θεόδωρος Τερζόπουλος το σκηνοθέτησε στο Θέατρο Αττίς ακολουθώντας τη Νόρα στο ταξίδι προς την αυτογνωσία. Η Νόρα υπήρξε η πρώτη χειραφετημένη γυναίκα που ανέβηκε στη θεατρική σκηνή, σκανδαλίζοντας τα ευρωπαϊκά ήθη. Ο Ίψεν συνδυάζοντας τη ποιητικότητα της θεατρικής γραφής με τη διεισδυτικότητα της αντιμετώπισης

Αντιγόνη από την ομάδα Σημείο Μηδέν, κριτική παράστασης

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή παρουσιάσθηκε από τη θεατρική Ομάδα Σημείο Μηδέν στο Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος, στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου. Μια εξαιρετική παράσταση, μεστή σε νοήματα, πολύ καλές ερμηνείες, με σεβασμό από τον σκηνοθέτη στη τεχνοτροπία του Σοφοκλή και στα μηνύματα που ο διακεκριμένος άντρας προσέδωσε στο έργο του. Σαν βαθύτερο σκεπτικό της παράστασης

Frida κι άλλο, κριτική παράστασης

Η Frida Kahlo (Φρίντα Κάλο) γεννήθηκε στο Μεξικό το 1907 και πέθανε το 1954. Με κύριο στοιχείο τα χρώματα στους πίνακές της, προερχόμενα τόσο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό, όσο και από την επίδραση ΕυρωπαΙκών ρευμάτων, όπως ο ρεαλισμός, ο συμβολισμός και ο υπερρεαλισμός, η  KAHLO διακρίθηκε ιδιαίτερα στο παγκόσμιο στερέωμα, αποτελώντας μία

Παιδικά γενέθλια στο Θέατρο Σοφούλη

Η πρόσκληση γενεθλίων από την “μικρή κυρία” Ιωάννα μας χάρισε την εμπειρία της παράστασης «Μικροί Κύριοι – Μικρές Κυρίες: Η δύναμη της φιλίας», στο Θέατρο Σοφούλη. Η πολύ ζεστή αμφιθεατρική αίθουσα και το φιλόξενο κυλικείο στέγασε τον εξαιρετικό μπουφέ των γονέων της εορτάζουσας. Την πρωτότυπη ιδέα των γενεθλίων σε παιδικό θέατρο την ζήσαμε και πέρσι

«Μητέρες;», κριτική παράστασης

Παραμύθια για ενήλικες στη σοφίτα του Μπενσουσάν Χαν Τα τρία  «άγρια» παραμύθια   που έπλεξε περίτεχνα  σε ιδιαίτερη θεατρική διασκευή  ο γητευτής  του αλλόκοτου Δαμιανός  Κωνσταντινίδης, αποτελούν μεταφορές, παραβολές  της  ζωής έξω από  τα όρια, έξω  από τις επιταγές της  κοινωνίας. Στη  συγκεκριμένη γκροτέσκα  πλεξίδα των ιστοριών συναντάμε τον καταχωνιασμένο  φόβο αλλά και την άγνοια  κινδύνου,

Αρχιμάστορας Σόλνες, στο Θέατρο Ιλίσια, κριτική παράστασης

Ο Χένρικ  Ίψεν, συγγραφέας του έργου-1828/1906-  υπήρξε Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, πρωτοπόρος της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας. Χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του ήταν η έντονη διάθεση να θίξει ευαίσθητα θέματα της εποχής του, όπως η θέση της γυναίκας στη κοινωνία, το κόστος που συνεπάγεται η διατήρηση του πλούτου και του καινωνικού status, καθώς και τα

Μέθοδος Γκρόνχολμ, κριτική παράστασης

Ο Τζόρντι  Γκαλθερόν γράφει τη μέθοδο Γκρόνχολμ, ο Διαγόρας Χρονόπουλος σκηνοθετεί στις 31 Ιανουαρίου 2008 τη παράσταση στο θέατρο Τέχνης, με μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία –παίχτηκε για 6 θεατρικές σεζόν- και ο Γιάννης Μόσχος αναβιώνει τη σκηνοθεσία του Χρονόπουλου στο θέατρο του Νέου Κόσμου-σκηνή θεάτρου Άνεσις-. Το έργο αναφέρεται στη σκληρότητα που οι επιχειρήσεις-πρώτιστα

Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ, κριτική παράστασης

   Το «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ», υποψήφιο για τα 7 κορφιάτικα βραβεία από την  Ακαδημία Θεατρικών Βραβείων Τέχνης (στις κατηγορίες: καλύτερη παράσταση, καλύτερη σκηνοθεσία, καλύτερο θεατρικό κείμενο, καλύτερη μουσική θεατρικού έργου «Μίμης Πλέσσας», καλύτερο θεατρικό τραγούδι ( ερμηνεία ), καλύτερος νέος ηθοποιός, καλύτερος σχεδιασμός φωτισμών), γοήτευσε τους Αθηναίους και  τώρα ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Η  συγγραφέας  Βάσια Αργέντη, αν και

Λούλου του Γιάννη Χουβαρδά, κριτική παράστασης

Ο Γερμανός θεατρικός συγγραφέας Φρανκ Βέντεκιντ -1864/1918 -, υπήρξε θαυμαστής του Ίψεν και του Στρίνμπεργκ και οπαδός του νατουραλιστή θεατράνθρωπου Γκέρχαρτ Χάουπτμαν. Άρχισε τη θεατρική συγγραφή του με το Ξύπνημα της Άνοιξης, το σεξουαλικό ξύπνημα της εφηβείας , συνέχισε με το κουτί της Πανδώρας, τον μαρκήσιο του Κάϊτ, τον χορό του θανάτου, τη λογοκρισία, τον

Ο ελέφας, Κ.Θ.Β.Ε., κριτική παράστασης

Την παράσταση ο Ελέφας, παρακολουθήσαμε  στη μικρή σκηνή της μονής Λαζαριστών. Στην αιχμή της υπερβολής και της πρόκλησης αναπτύσσεται ο σχολιασμός του αρνητικού φορτίου της μνήμης- δια του παραδείγματος της μνήμης των ελεφάντων- που διεκδικεί υπομονετικά τη δικαίωση της εκδίκησης ή της αυτοδικίας. Κοινωνικοί  και οικογενειακοί-συγγενικοί  δεσμοί, νοοτροπίες και συμπεριφορές εκφρασμένες στο ρητό και άρρητο

Οι τρεις αδελφές από το Κ.Θ.Β.Ε., κριτική παράστασης

   «Η απαίτηση είναι οι ήρωες  να καταλήγουν δραματικά αποτελεσματικοί. Αλλά στη ζωή οι άνθρωποι δεν αυτοκτονούν ή κρεμιούνται ή ερωτεύονται ή λένε έξυπνα πράγματα κάθε λεπτό. Περνάνε το χρόνο τους τρώγοντας, πίνοντας, τρέχοντας πίσω από γυναίκες ή άντρες, λέγοντας ανοησίες. Είναι απαραίτητο αυτό να φανεί στη σκηνή. Ένα έργο πρέπει να περιλαμβάνει ανθρώπους που

Το δαχτυλίδι της μάνας, κριτική παράστασης

ΜεταίχμιοΚι η φωτιά πριν σβήσειαξίζειμια τελευταία αναλαμπή.–Δημήτρης Γλυφός: Αντιχρονισμός [1] «Πως πεθαίνει ένας ποιητής;». Πού πεθαίνει ένας ποιητής; Σε εκείνο το μέρος όπου έζησε; Σε μια διάσταση ενδιάμεση, σε ένα μεταίχμιο ονείρου—πραγματικότητας, όπου η διάκριση των δύο αυτών όρων καθίσταται δυσχερής; Ό,τι συμβαίνει και ό,τι θα  μ π ο ρ ο ύ σ ε  να

Οι «Επικίνδυνες μαγειρικές» του Ανδρέα Στάικου, κριτική παράστασης

    Η πρωτοτυπία, η ευφυΐα, η γοητεία, η φαεινή ιδέα  της ερωτικής διαδρομής  από  το στομάχι  στον εγκέφαλο, από το τραπέζι  στο κρεβάτι, οι λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων,  όπως οργή,  λαχτάρα, έλξη, απελπισία,  φιληδονία στον ουρανίσκο  και ορμές στο υπογάστριο,  αλλά και  οι  οσμές  από ένα τραπέζι στρωμένο  με  επιτηδευμένες γαστριμαργικές  συνθέσεις, συναντώνται σ’ ένα εκπληκτικό

Απαγορεύεται η μουσική, κριτική παράστασης

Η γνωστή θεατρική ομάδα Κοπέρνικος επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με ένα έργο του Άγγελου Αγγέλου γεμάτο χιούμορ και μουσική! Μετά από επιτυχημένες παραστάσεις στην Αθήνα στο Μέγαρο Μουσικής έρχεται στη Θεσσαλονίκη με άλλο καστ. Να θυμίσουμε ότι η ομάδα Κοπέρνικος ξεκίνησε το 2005 από τους Άγγελο Αγγέλου και Έμη Σίνη και στοχεύει στη σύνδεση παιδιού και

Γράμμα στον πατέρα, κριτική παράστασης

Στο θέατρο Μπεσουνσάν  Χαν ο νεαρός σκηνοθέτης Στέλιος Βραχνής, γνωστός από τη σκηνοθεσία του στο έργο της Δήμητρας Μήττα, υπέρ Κλυταιμνήστρας, και δημιουργός του θεάτρου Πρόταση, έδρεψε δάφνες, αποδίδοντας και σκηνοθετώντας το έργο του φραντς  Κάφκα, γράμμα στον πατέρα. Με κάκιστη υγεία ο Κάφκα στα είκοσι έξη του, το έτος 1919, γράφει ένα γράμμα στον

Μαρίκα Κοτοπούλη – το Αγρίμι, κριτική παράστασης

Η  μεγάλη ηθοποιός Μαρίκα Κοτοπούλη, ενέπνευσε τη καλή ηθοποιό Δήμητρα Παπαδήμα να γράψει, να σκηνοθετήσει και να ερμηνεύσει το έργο ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ, ΤΟ ΑΓΡΙΜΙ, γνωρίζοντάς μας άγνωστες πτυχές της προσωπικής ζωής της εξαιρετικής πρωταγωνίστριας, την αγάπη της για το θέατρο, τη λατρεία της για τον Ίωνα Δραγούμη, τις συναισθηματικές της μεταπτώσεις, την εξάρτησή της από

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ, κριτική παράστασης

Ο Επιτάφιος λόγος του Περικλή, γραμμένος από τον Θουκυδίδη, μεταφράστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με προσωπική επιλογή των συντελεστών της παράστασης, του σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη και της ηθοποιού Ιωάννας Σπανού, που προτίμησαν μετάφραση από ένα πολιτικό κύρους, παρά από ένα φιλόλογο. Το έργο αποτέλεσε σταθμό για τη πολιτική και πολιτιστική παγκόσμια κληρονομιά, αλλά ταυτόχρονα καθιερώθηκε

Faux Dario, κριτική παράστασης

Μία απολαυστική παράσταση, γραμμένη  από τον Βαγγέλη Δουκουτσέλη και σκηνοθετημένη από τον Βασίλη Τσικάρα, απολαύσαμε στο θέατρο ‘Αρατος της Θςσσαλονίκης. Ένα νεαρό ζευγάρι, μετά από τη παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης-ένα ελεύθερο ζευγάρι του Ντάριο Φο- και με αφορμή το έργο, αρχίζουν τις αντιπαραθέσεις σε οξύτατο ύφος, τις δριμύτατες αναφορές στις πεθερές, ο καθένας του άλλου,

Έλμερ ο παρδαλός ελέφαντας, κριτική παράστασης

Διασκευασμένο με πρωτότυπο ελληνικό κείμενο, η θεατρική παράσταση «Έλμερ ο Παρδαλός Ελέφαντας», που βασίζεται στα παιδικά βιβλία του Ντέιβιντ Μακ Κι, ήρθε στο Κινηματοθέατρο Φαργκάνη και μιλάει με κείμενα,  μουσική και στίχους για όλες τις αξίες και τα νοήματα της ζωής. Σε μια αγέλη ελεφάντων όλοι είναι διαφορετικοί. Άλλος είναι ψηλός κι άλλος πιο κοντός. Άλλος είναι

«Μετά τη Θήβα» του Δημήτρη Καρακάση, κριτική παράστασης

  Ο συγγραφέας, σκηνοθέτης και σκηνογράφος είναι ψυχίατρος. Βιοπορίζεται ως επιστήμων ψυχίατρος στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά σπούδασε και στο θεατρικό τμήμα του Α.Π.Θ.    Για δεύτερη φορά  (η πρώτη απόπειρα συγγραφικής γραφής  ήταν στο πλαίσιο της “Πρώτης Γραφής’’ του ΚΘΒΕ),  γράφει ένα πυκνό κείμενο με δαιδαλώδη πλοκή, το σκηνοθετεί, το ανεβάζει στη μικρή σκηνή

Μόλλυ Σουήνη, 3η κριτική παράστασης

Με αφορμή μια πειραματική μελέτη του ψυχιάτρου ΟΛΙΒΕΡ ΣΑΚΣ, ο ΜΠΡΑΪΑΝ ΦΡΙΕΛ έγραψε το έργο ΜΟΛΛΥ ΣΟΥΗΝΗ, που παρακολουθήσαμε στο ΚΘΒΕ. Ο ΜΠΡΑΪΑΝ ΦΡΙΕΛ -1927/2015- υπήρξε ένας από τους διασημότερους θεατρικούς συγγραφείς και μεταξύ των έργων του συγκαταλέγεται το ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΟΥΝΑΣΑ, για το οποίο βραβεύθηκε και ο θαυματοποιός. Η ΜΟΛΛΥ ΣΟΥΗΝΗ πρωτοπαίχθηκε από το