Θεωρία της τέχνης, της ελευθερίας, των επιλογών. Μία διάλεξη υπεράσπισης του ζωγράφου Βίνσεντ Βαν Γκογκ και της τέχνης του, της συμπεριφοράς και των επιλογών του. Ανίχνευση των αιτίων της αυτοκτονίας του. Ένας μονόλογος, στον αέρα του θεάτρου, στην σχέση θεατή- εισηγητή, στο ψευδαισθητικό τοπίο της υπεράσπισης, της κατανόησης της μοίρας του καλλιτέχνη, που επιλέγει την αυτοχειρία ως τέλος ζωής. Θεατρικός μονόλογος, που αναπαριστά το καταγγελτικό πνεύμα της διάλεξης του Αρτώ στο δοκίμιό του, που αφορά την καλλιτεχνική φύση και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντί της.
Θεώρηση της ζωής του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, της ζωγραφικής του, των φιλικών σχέσεων με ομοτέχνους του, όπως αυτή με τον Πωλ Γκωγκέν, με τα μοντέλα του, με τα συγγενικά πρόσωπα, όπως αυτό του αδερφού του Τέο. Στοιχεία που προκύπτουν από αναλύσεις , επιστολές, κριτικές, απόψεις. Από τη ζωή και το θάνατο του καλλιτέχνη. Από τη θεματολογία του έργου του.
Στην παράσταση –μονόλογο που παρακολουθήσαμε στο πολυμορφικό και μοντέρνοθέατροBlackBox, η σκηνοθέτις κ. Ι. Ανδρεάδη, χρησιμοποίησε το ρεαλιστικό σχήμα του ακροατηρίου που παρακολουθεί μία διάλεξη σε αμφιθέατρο, στο τέχνασμα του θεάτρου. Από τις κερκίδες και τον κενό χώρο, στη σχέση θεατών –ηθοποιού. Από τον ηθοποιό που εισέρχεται στο χώρο της σκηνής και από το βήμα του ομιλητήαπευθύνεται στο κοινό που ήρθε να τον παρακολουθήσει. Με ελάχιστα μέσα και κυρίως χρήση του χώρου, όταν ο τοίχος γίνεται πίνακας και το δάπεδο χαρτί που αποτυπώνει γραμμές σκέψης, όταν η δέσμη φωτός πέφτει στο πρόσωπο του θεατή στην αμεσότητα που συνεπάγεται η προφορικότητα της εισήγησης και στον υπαινιγμό της θεατρικής αναπαράστασης. Έπλασε ένα σχήμα αναδιατύπωσης, χρωμάτων, στη συνθήκη του θεάτρου και στη σχέση επικοινωνίας των δύο πλευρών.Σχήμα ενός μονολόγου που ήθελε περαιτέρω εμβάθυνση για να ξεφύγει από τον εξωτερικό πυρήνα και να συγκινήσει με την ενέργειά του τον θεατή.
Ο ηθοποιός της παράστασης, κ. Ι. Παπαζήσης, διαχειρίστηκε το υλικό του μονολόγου με κάποια αμεσότητα, αμηχανία και ένταση. Ακόμη με μια διακριτή, σε σημεία, αίσθηση της προσπάθειας κατανόησης της ξεχωριστής ψυχοσύνθεσης του ζωγράφου, από την πλευρά του προσώπου του οποίου υποδύθηκε τη σκέψη εκφρασμένη σε λόγο. Με μια επιφανειακή έκφραση.Οι φωτισμοί διέτρεξαν στο χώρο το σοβαρό κοστούμι με μιαν καλλιτεχνική-μποέμ, μπλεπινελιά. Οι μουσικές επιλογές μιας ενδιαφέρουσας μελαγχολικής υπόκρουσης, χρωμάτισαν το λόγο. Λόγος διερεύνησης της σχέσης κοινωνίας, θεσμών, καλλιτεχνικής φύσης, ενός κειμένου χωρίς πνεύμα διεισδυτικής προσέγγισης.Λόγος ναρκισσιστικός, που δεν μπόρεσε να αναπτύξει με δύναμη την όποια πρόθεση ανάλυσης, κατανόησης, υπεράσπισης, αποκατάστασης. Υπήρχαν κάποια ψήγματα βιωματικής σκέψης, που κέντριζαν το ενδιαφέρον του θεατή, στον τομέα κυρίως της διανοητικής προσέγγισης του υπερασπιστή Αρτώ προς τον καλλιτέχνη ζωγράφο Βαν Γκογκ, των αναφορών στην κοινωνία της εποχής, τους θεσμούς, την επιστήμη της ψυχανάλυσης, την ψυχοσύνθεσή του, ως την επιλογή αυτοχειρίας. Κείμενο λίγο για την καλλιτεχνική φύση Βαν Γκογκ, αυτοϋπονομευμένο από τη μεριά του συγγραφέα, παρά το κοινό, βιωματικό στοιχείο που το συγκινεί. Κείμενο που αν και καταδεικνύει μια ομοιότητα ψυχοσύνθεσης των δύο καλλιτεχνών Αρτώ – Βαν Γκογκ, σαφώς το υπερβαίνει το ζωγραφικό έργο του πολύπαθου καλλιτέχνη, ως απάντηση στο αίτιο της αυτοχειρίας.
-Η παράσταση βασίζεται στο δοκίμιο του Αντονέν Αρτώ «Βαν Γκογκ: ο αυτόχειρας της κοινωνίας», που δημοσιεύτηκε το 1947, ένα χρόνο πριν το θάνατο του συγγραφέα. (Από το δελτίο τύπου).
Συντελεστές:
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
Σκηνογραφία – Κοστούμι: Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική – Ηχοτοπίο: Ερατώ Α. Κρεμμύδα
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Παραγωγή: Θέατρο Σημείο
Ερμηνεία: Ιωάννης Παπαζήσης
.Αντονέν Αρτώ ( 1896-1948). Γάλλος ποιητής- συγγραφέας.Επινόησε και δημιούργησε το Θέατρο της Σκληρότητας (Théâtre de la cruauté).
. Βίνσεντ Βαν Γκογκ (1853- 1890). Ολλανδός ζωγράφος.Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο ήταν το τελευταίο του έργο, αλλά πρόκειται πιθανά για το έργο με τον τίτλο, Ο κήπος του Ντωμπινύ ή για τον πίνακα,Σιτοχώραφο με κοράκια.