Μία ακόμη «υπερπαραγωγή», στο μέγαρο μουσικής Θεσσαλονίκης.
Ο λόγος για την παράσταση «Σμύρνη μου αγαπημένη», που συμπλήρωσε μεγάλο κύκλο παραστάσεων τόσο στην Αθήνα όσο και στην πόλη μας.
Η παράσταση αυτή, αναρρωτιόμαστε, σε ποιους απευθύνεται και ποιους, εν τέλει, αφορά ο νοηματικός-ιδεολογικός και θεατρικός- αισθητικός της κώδικας;
Στήνοντας μία παράσταση -αρπαχτή (ας το πούμε κάπως λαϊκά), στην οποία συμμετέχουν πολλά πρόσωπα, αναλαμβάνουν να μας διδάξουν ιστορία, πολιτική, πολιτισμό και αισθητική. Θέμα που πουλάει σε γενικές γραμμές και παίζει με το τραύμα, τα γεγονότα και τον μύθο. Με τις αντίστοιχες μικροϊστορίες αγάπης για να ενισχυθεί και το μελό της υπόθεσης. Με κοστούμια στη λογική της επίδειξης και της σπατάλης. Με διαλόγους επίπεδους και άνοστους που προκύπτουν από ένα άνευρο, χωρίς ανησυχία καμμιά, κείμενο. Με μουσική ευκαιριακή που ακολουθεί χωρίς σχολιασμό το γεγονός. Ωραία πράγματα. Οι μύθοι των πόλεων ας είναι καλά και η μαζική αυθυποβολή.
Θα προσθέσουμε ότι ακόμα και οι σχολικές παραστάσεις είναι σαφώς υψηλότερου επιπέδου, αν σκεφτεί κανείς τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους οι δάσκαλοι και οι μαθητές τους.
Μία ακόμη …«υπερπαραγωγή», με υπογραφές και υποστήριξη του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. Με ξένα χρήματα φυσικά, στηρίζονται τα μεγαλεπήβολα ναρκισσιστικά σχέδια όσων ανήκουν στην παρέα των υψηλών γνωριμιών.
Αλλά ποιος θα στηρίξει τα όνειρα και το έργο τόσων νέων καλλιτεχνών μας;
Αυτοί ας φύγουν, φτωχοί είναι, δεν χωράνε εδώ. Ας παιδευτούν μόνοι τους. Στα ξένα.