Ακολουθώντας με συνέπεια το ένστικτο και την βαθιά αγάπη της για το ελληνικό τραγούδι, που τα τελευταία χρόνια το ανανέωσε έμπρακτα, συμμετέχει μαζί με μια πλειάδα μουσικών, ηθοποιών και δημιουργών, στο μεγάλο αφιέρωμα – παράσταση «Ποιος τη ζωή μου» στον Μίκη Θεοδωράκη
Πότε αισθάνθηκες την περισσότερη δυσκολία στην έως σήμερα πορεία σου και πώς την αντιμετώπισες; Γενικά, είχε δύσκολες στιγμές η πορεία μου κυρίως σε θέματα αποφάσεων, κάποια πιο δύσκολη δεν μπορώ να ξεχωρίσω… Και πριν τη δισκογραφία μου ήταν δύσκολα γιατί ήταν κάτι που το ποθούσα πολύ και κάποια στιγμή είχα απογοητευτεί, είπα στο εαυτό μου ότι δεν θα γίνει και χαλάρωσα, αφού θα τραγουδούσα έτσι κι αλλιώς. Αλλά μόλις είχα πάρει απόφαση ότι δε θα συμβεί, τότε συνέβη…! Τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή μου έρχονται όταν δεν τα περιμένω και είναι όλα καλοδεχούμενα…
Το ότι επιλέχτηκες ως μια από τις σύγχρονες ερμηνεύτριες που συμμετέχουν στο ένα μεγάλο αφιέρωμα – παράσταση στον Μίκη Θεοδωράκη πώς σου φαίνεται; Το πρώτο που έχω να πω είναι ότι είναι μια συγκλονιστική εμπειρία, γιατί είναι άλλο να ακούς Μίκη Θεοδωράκη και άλλο να συμμετέχεις σε μια παράσταση που για δύο – τρεις ώρες, σε πλημμυρίζει η μουσική του, τα συναισθήματα, η πορεία του, οι αγώνες του. Είναι μια σπουδαία παράσταση και ακόμα πιο σπουδαίο που είχαμε τον ίδιο τον Μίκη στην Αθήνα να παρακολουθεί, να διορθώνει και να επιβραβεύει. Θεωρώ ότι είναι πολύ σπουδαίο έργο, που ταξιδεύεις στη μουσική, αλλά βιώνεις και την ζωντανή ιστορία της χώρας και η μνήμη είναι πολύ σημαντική…. Να πούμε ότι τραγουδάω μαζί με τον Κώστα Μακεδόνα, τον Κώστα Θωμαΐδη και την Άννα Λινάρδου, το σενάριο και η σκηνοθεσία της παράστασης είναι του Θέμη Μουμουλίδη, ενώ παίζουν γύρω στους 25 ηθοποιούς, όπως ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο Άρης Λεμπεσόπουλος, η Φιλαρέτη Κομνηνού, η Ελισάβετ Μουτάφη και πάρα πολλοί άλλοι καλοί ηθοποιοί!
Η εμπειρία στην Αθήνα πώς ήταν; Μοναδική!! Για 26 παραστάσεις, ήταν κάθε μέρα κατάμεστο το θέατρο, με πάρα πολύ συγκίνηση ο κόσμος. Χειροκροτούσε όρθιος, τραγουδούσε, έκλαιγε κι εμείς ήμασταν πάντα πολύ συγκινημένοι… Θυμάμαι πάντα δάκρυα από συναδέλφους επάνω στη σκηνή… Είναι μοναδική εμπειρία, ευχαριστώ το Θέμη, το Μίκη, το Θεό, τη συγκυρία, τους εκπληκτικούς συντελεστές, τους συναδέλφους, τους ηθοποιούς..
Καλλιτεχνικές προσωπικότητες του βεληνεκούς του Μίκη Θεοδωράκη έχουμε σήμερα και κατ’ επέκταση και για τα επόμενα πολλά χρόνια; Δυστυχώς, δεν νομίζω.. είναι η τελευταία μου ευκαιρία… Ο Μίκης είναι από τις σπουδαίες προσωπικότητες που έχουμε την τύχη και τη χαρά να τον έχουμε κοντά μας. Αυτό το παράπονο το είχα από τη ζωή μου. Δεν είχα προλάβει να γνωρίσω όλους τους ανθρώπους που αγαπούσα, που άκουγα, που θαύμαζα… Άργησα να μπω στη δισκογραφία, είναι ευλογία που συνάντησα τον πολύ «δικό» μας Μίκη Θεοδωράκη… άνθρωπο αγωνιστή, δημιουργό και με πολύ τρομερό χιούμορ και με απίστευτη ενέργεια… «Μόνο τα πόδια μου είναι που δεν μπορώ να σηκωθώ και να χορέψω…», μας έλεγε στην Αθήνα…
Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα οι μουσικές της εποχής εκείνης, εμπνέουν και έχουν μαζικό χαρακτήρα, δεν σημαίνει κάτι για τους δημιουργούς των νεότερων γενεών; Έτσι κι αλλιώς ζούμε μια εποχή όπου τα μεγέθη μικραίνουν, η εποχή η ίδια δεν επιτρέπει, οι ταχύτητες, ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα δεν επιτρέπει μεγάλου βεληνεκούς προσωπικότητες να δημιουργηθούν και δεν εννοώ της επωνυμίας, αλλά ουσιαστικές, με λόγο, με δράση και αγώνες και δημιουργία. Η νεότερη γενιά δεν έχει αποδείξει ότι έχει έρθει ο καιρός της. Το έχουμε ανάγκη αυτό, να έχουμε ανθρώπους να κρατάνε τη δάδα μπροστά και να βλέπουμε το δρόμο, να τον ανοίγουν για εμάς, να παλέψουμε κι εμείς στο ίδιο μονοπάτι… Ελπίζω να έχουμε στο μέλλον…
Όσον αφορά στην «ασφάλεια» και στην «ανασφάλεια» τι διαδρομή ακολουθεί μέσα σου; Από τότε που ξεκίνησα να τραγουδώ στα μαθητικά μου χρόνια, μέχρι και σήμερα, έχω διατηρήσει την ίδια διαδικασία, δεν έχει αλλάξει, πάντα έχω την αγωνία, πάντα έχω την λαχτάρα για το απόλυτο 100% που έχω εκείνη τη στιγμή, δηλαδή, είτε παίζοντας στη σκηνή του «Badminton», είτε σε ένα φοιτητικό στέκι, δεν βλέπω διαφορές. Οι διαφορές δεν είναι την ώρα που τραγουδάς, την ώρα που ενώνεσαι με τα αδέλφια σου, τους μουσικούς και λες τα λόγια με τον κόσμο δίπλα σου, αυτό δεν διαφέρει στα χρόνια. Όλα τα άλλα έχουν αλλάξει. Οι χρόνοι δεν φτάνουν πια, τα πράγματα γίνονται σκληρά και πρέπει να πάρεις αποφάσεις γρήγορες, για τις οποίες δεν είσαι σίγουρος πως θα εξελιχθούν, όμως το κάνεις και το κάνεις με την ψυχή, το ένστικτο, γιατί όσες φορές δεν το άκουσα ήταν λάθος. Έτσι έχω μάθει πια, ότι και η λογική μου, μου λέει: «εμπιστέψου το ένστικτό σου άλλη μια φορά». Αυτός είναι ο δρόμος, να αφήνεσαι να νιώθεις…
Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να διαταράξει την εμφανή αγάπη σου για το τραγούδισμα; Όχι, νιώθω αυτό το πράγμα με διάλεξε από παιδί, δεν το διάλεξα με τη λογική, δεν έκανα, ας πούμε σκέψεις επαγγελματικού προσανατολισμού κι επέλεξα να γίνω τραγουδίστρια, μπήκε στη ζωή μου από τότε που γεννήθηκα, υπήρχε στο σπίτι, από τους δικούς μου και ήταν σαν την αναπνοή μου, το παιχνίδι, ήταν αυτονόητο για μένα… Μόνο η βιολογική μου υγεία μπορεί να το διαταράξει αυτό… Και η αλήθεια είναι ότι με προβληματίζει η στιγμή που θα έρθει και η βιολογία μου δεν θα μου επιτρέπει να τραγουδώ… Προσπαθώ να το διαχειριστώ… Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χτυπήσει αυτό, η ζωή δεν έχει συμβόλαια… Αλλά επειδή έχω δεχτεί με αγάπη και τα καλά και τα κακά αυτής της διαδρομής, προσπαθώ να μένω ανοικτή σε ότι έρθει και να μπορέσω να τα φέρω στα μέτρα της καινούριας κατάστασης, να έχω και μια επαφή και με άλλους τρόπους!
Καινούρια τραγούδια; Επιτέλους! Και δεν είναι ανακοινώσιμο ακόμα… Ετοιμάζω τραγούδια με έναν πολύ αγαπημένο μου συνθέτη που είναι η τρίτη φορά που προσπαθούμε, αφού τις άλλες δύο δεν τα καταφέραμε… Με το καλό αισθάνομαι ότι είμαι σε μια πολύ δημιουργική περίοδο και με πολύ αγαπημένους ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή μου, όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης που μου χάρισε την σκέψη, την αγάπη και την τόλμη του, τη φωτιά του στην κυριολεξία… Είμαι πολύ ευτυχής που έχω τέτοιες προσωπικότητες στη ζωή μου… Ο Σταμάτης, είναι και ο άνθρωπος της ζωής μου, ο φίλος μου, μου δείχνει, είναι ένας δίκαιος άνθρωπος στη ζωή μου…
Η απουσία στην ουσία της δισκογραφίας, δεν σε δυσκολεύει; Τρόποι πάντα υπάρχουν κι ας μιλάμε πάντα με ευφημισμούς!
Που και να προλάβαινες τα «καλά» τα χρόνια… Όπως μου είχε πει κάποτε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος: «…η μάνα σου φταίει που σε γέννησε πενήντα χρόνια αργότερα…»! Η αλήθεια είναι ότι θα ποθούσα να είχα συναντήσει όλους τους μεγάλους, αλλά για ό,τι συμβαίνει υπάρχει λόγος…
χρήστος μιχαλέρης