Τον γνωρίσαμε καλλιτεχνικά στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με το τραγούδι που τον συνοδεύει έως και σήμερα το «Ήταν μια στιγμή» σε μουσική Γιώργου Καζαντζή. Γυρολόγος μουσικός της πόλης, ο μεγαλύτερος αδερφός της γνωστής αδερφικής και μουσικής πεντάδας.
Συνέντευξη στον Χρήστο Μιχαλέρη.
Πώς σε βρίσκει η φετινή χρονιά; Ξεκινάμε μια νέα ιστορία της οποίας έχω την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα Σάββατα στη μουσική σκηνή «Ξέφωτο», παρέα με τον Φώτη Θεοδωρίδη, την Σοφία Αβραμίδη και μια νέα παρουσία, την Κωνσταντίνα Πάλλα. Συμμετέχω τραγουδώντας, επίσης, και στις 14 και 16 του Οκτώβρη στο Δημοτικό θέατρο της Σταυρούπολης, στη μουσικοθεατρική παράσταση «Ο έρωτας στη μάισσα Σαλονίκη», από την θεατρική ομάδα των δασκάλων της Δυτικής Θεσσαλονίκης, που αγωνίζονται. Συμμετέχω, όπως κάνω κάθε φορά, σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις – ό,τι μπορούμε και πρέπει να κάνουμε. Όλα αυτά φυσικά με την προϋπόθεση, ότι το ελληνικό κράτος θα αφήσει να λειτουργήσει τίποτε σε αυτή τη χώρα γιατί αν γίνεται ό,τι και το καλοκαίρι και εφαρμόσουν αυτά που λένε, σε κανένα 20ήμερο δεν θα ανοίξει τίποτε από μουσικές σκηνές… Χρειαζόμαστε ανοικτά μυαλά, όχι κινήσεις που στραγγαλίζουν προσπάθειες… χρειαζόμαστε μαγαζιά και χώρους ανοικτούς…
Για έναν άνθρωπο της γενιάς σου που έζησε όλη την καλή περίοδο των τελευταίων χρόνων, από τη δεκαετία του ’70 έως και σήμερα, πώς ζεις τις σημερινές αλλαγές, από τη δισκογραφία μέχρι τα μαγαζιά… ; Με έχει χαροποιήσει το γεγονός ότι από την πρώτη μέρα που έχουν αρχίσει να φαίνονται τα σημάδια της κρίσης, και στο χώρο των μηχανικών (που είναι η άλλη ιδιότητα μου) που φάνηκε από πολύ νωρίς και στο χώρο τον καλλιτεχνικό τα πράγματα σκούρυναν πολύ, παρ’ όλα αυτά όσο μεγαλώνει η κρίση ο κόσμος έχει μια τάση να συνυπάρξει και να εκτονωθεί και βλέπω και απ’ τον εαυτό μου ότι κάθε μέρα έχω όλο και περισσότερη διάθεση να βγάλω περισσότερη ενέργεια και απορώ κι εγώ που τη βρίσκω. Αυτό είναι το θετικό της ιστορίας – από κάθε κρίση βγαίνει κάτι… Μάλλον κάτι καλό θα βγει κι εδώ.. Το γεγονός είναι ότι δεν έχουμε καταγράψει ακόμα πώς παίζεται το παιχνίδι, είναι όλα τελείως διαφορετικά. Προχθές, π.χ. ήμουν σε ένα γάμο με τον Μάκη τον Μάτσα και μιλώντας για τη δισκογραφία με ρώτησε: «τι είναι αυτό;»… Το αντιλαμβάνεσαι να το λέει αυτό ο Μάκης Μάτσας που από ένα σημείο και μετά ήταν η δισκογραφία της Ελλάδας… Από εκεί και πέρα όλα είναι στο πιάτο με το internet, αλλά η πολλή πληροφόρηση σε κάνει να μην επικεντρώνεις πουθενά… Αυτά είναι τα αρνητικά… Παλιότερα υπήρχαν κάποια τραγούδια σύμβολα, καθένας είχε τα ινδάλματα του, σημεία αναφοράς, έψαχνε τι γίνεται, καμιά φορά καλύτερα κι απ’ τους ίδιους τους δημιουργούς! Σήμερα αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει γιατί ακόμα και οι πληροφορίες πολλές φορές δεν είναι σωστές… Αυτό που ανεβαίνει στο internet δεν ελέγχεται από πουθενά, δεν φιλτράρονται, αλλά δεν μπορούν να λογοκριθούν… λογοκρισία που πάντα υπήρχε σε άλλο επίπεδο… Επί χούντας ήταν άλλου τύπου, μετά αλλοιώθηκε κι έγινε αλλιώς… Τα μαγαζιά αλλάζουν και ακολουθούν ό,τι περνάει και δεν είναι αυτά που κατευθύνουν, δεν είναι όπως κάποτε… Κάποτε, έμπαινε ένας τύπος στη «Σελήνη» και μετά έβγαιναν οι «Τρύπες»… Είναι λυπηρό, αλλά πολύ δύσκολα μπορεί να ξαναγίνει αυτό, η νεολαία δεν έχει διεξόδους σήμερα… Σε κάθε περίπτωση τα θετικά όλης αυτής της κατάστασης κάτι θα δώσουν, που δεν έχει σχηματιστεί ακόμα…
Έχοντας και γιο μουσικό, ένας μουσικός που δεν ασχολείται ή και που δεν του αρέσει να ασχολείται με το internet, είναι καταδικασμένος στην αφάνεια; Ο παραδοσιακός μουσικός τέτοιου τύπου είναι χαμένος από χέρι… Πλέον μπορείς να κάνεις μουσικές με ένα απλό Mac… Παίζεις στο pc σου μουσική και φτιάχνονται αυτόματα οι παρτιτούρες…
Γιατί δεν απασχόλησες περισσότερο τη δισκογραφία, όλα αυτά τα χρόνια; Για να είμαι ειλικρινής κάνοντας το «Εδώ θα κατέβω» είχε γίνει και το σχήμα με τους πέντε που μαζευτήκαμε και κάναμε λίγο μετά και το cd με τους πέντε, το οποίο λειτούργησε τελείως ανασταλτικά, την περίοδο που θα έπρεπε να κάνω κάτι πιο προσωπικό. Δεν ήθελα να κάνω κάτι κόντρα σε αυτό. Στη συνέχεια ο χρόνος άρχισε να φθίνει και να φεύγει…. Φέτος το καλοκαίρι που έπαιζα στην Άθυτο με τον Κοκκινάκη και τον Ματσίγγο, έγινε ένα στιγμιότυπο, έπαιξα με την κιθάρα ένα τραγούδι και εκείνοι μου το έπαιξαν αμέσως μετά. Κάποιος το κατέγραψε το σκηνικό και το ανέβασε στο YouTube, κάτι που είχε πολύ υψηλή επισκεψιμότητα. Συζητάω να γίνει ένα πακέτο 5 – 6 τραγουδιών που έχω εδώ και πολλά χρόνια και πρέπει να βγουν, με τον Γιώργο Καζαντζή, ίσως και να τα ενορχηστρώσει όλα ο ίδιος, κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ… Πριν χρόνια κάναμε μαζί την αρχή, ίσως είναι μια ευκαιρία να κάνει μια νέα αρχή…
Πώς θα περιέγραφες το καλλιτεχνικό σχέδιο στο οποίο δεν θα «αντιστεκόσουν»; Αυτό που θέλω είναι να μπορέσω να βρω διέξοδο και να βγάλω κάποια πράγματα, ιδέες που έχω εδώ και πολλά χρόνια και πρέπει να βγουν… όπως και διάφορες συνεργασίες των τελευταίων χρόνων… Ό,τι δεν βγαίνει σε πιέζει… Και όσο μπορώ να τραγουδάω, γιατί έχω πολύ ενέργεια…
Αν και με κρητική καταγωγή, τη Θεσσαλονίκη που δεν την εγκατέλειψες ποτέ, πώς την σχολιάζεις σήμερα; Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή ό,τι έγινε, εκτός ελαχίστων στιγμών που το μετάνιωνα… Ποτέ δεν θέλησα να φύγω… Η πόλη από ένα σημείο μετά είχε μπει τελείως στο περιθώριο με φοβερή εσωστρέφεια και ήταν πολύ μυστήριο αυτό γιατί η Θεσσαλονίκη ήταν πάντα πολυεθνική πόλη. Μας έφταιγε η Αθήνα και όλα αυτά, αλλά φταίγαμε εμείς… Τα τελευταία χρόνια με τον νυν δήμαρχο, άλλαξαν τα πράγματα. Αν και σε Καλλικρατικό δήμο, δηλαδή, χωρίς λεφτά, με την προσωπικότητα του, πέτυχε ένα άνοιγμα στην πόλη, την έβγαλε προς τα έξω… Κατά τα άλλα η ελληνική παθογένεια είναι παντού…
Η υπόλοιπη οικογένεια τι κάνει; Υπάρχει και θα παρουσιάζεται σε κάποιες στιγμές, όταν νιώθουμε ότι έρχεται η κατάλληλη στιγμή… Ένα οικογενειακό ένωμα των αδερφών επάνω στη σκηνή και όχι μόνο. Με «ενοχλεί» μόνο που πολλοί το βλέπουν μόνο κοινωνιολογικά, και όχι καλλιτεχνικά…
Τα τελευταία γεγονότα πώς τα βλέπεις; Έχει ένα καλό, έχει κι ένα κακό, γιατί οτιδήποτε κυνηγάς το ηρωοποιείς, θα δούμε πώς θα το χειριστούν… Το να τους συλλάβει κάποιος που έχει τα οποιαδήποτε εχέγγυα αξιοπρέπειας, αξιοπιστίας και όλα τα σχετικά, έχει καλώς. Αλλά όταν τους συλλαμβάνουν αυτοί οι οποίοι είναι ότι πιο λερωμένο, ότι πιο αναξιόπιστο, ότι πιο αισχρό υπάρχει, τότε ο κόσμος μάλλον δεν πείθεται…
info:
Μουσική σκηνή «Ξέφωτο» , Λυκούργου 1-3, Λαδάδικα,
Τ: 23140 15911
Κάθε Σάββατο