«…Έτσι γεννήθηκες, κωφάλαλη».
«…Ωστόσο η επιθυμία να ξαναρχίσει την πορεία είναι πιο δυνατή. Η Μαριάννα καρφώνει το βλέμμα στα κιτρινωπά, κελαρυστά νερά και ρωτάει τις σιωπές της. Η απάντηση όμως που παίρνει είναι πάλι μια ερώτηση. Και είναι μουγκή».
Η ιστορία της οικογένειας Ουκρία-Σεμπαρράς, ξεκινάει με το ταξίδι από τη Μπαγκερία στο Παλέρμο του δούκα Σινιορέττο και της κόρης του Μαριάννας. Πηγαίνουν στη φυλακή της Βικαρία για να παραβρεθούν στην εκτέλεση ενός νεαρού αγοριού με όλες τις τυπικές διαδικασίες της Ιερής Εξέτασης και τη συμμετοχή του ανώνυμου πλήθους που επευφημεί ,κάτω από τα πολύχρωμα διακριτικά της εξουσίας των αρχόντων, τον απαγχονισμό, στην πιάτσα Μαρίνα υπό τους ήχους του ταμπούρλου, του νεαρού φονιά, ύστερα από το νεύμα του δικαστή προς το δήμιο που τρώει κολοκυθόσπορους και φτύνει τα σπόρια, όπως στο θέατρο του Καζόττο που ο Νάρντο εκσφενδονίζεται από την εξέδρα και πάλι ανεβαίνει για να γελάσει το πλήθος με τα παθήματά του. Αλλά εδώ η εκτέλεση είναι πραγματική και ο τρόμος της Μαριάννας δεν την κάνει να μιλήσει. Είναι κωφάλαλη από τα πέντε της χρόνια ύστερα από ένα τραυματικό γεγονός που αποτελεί οικογενειακό μυστικό, τον βιασμό της από το θείο Πιέτρο, αδελφό της μητέρας της, που αργότερα αν και πολύ μεγαλύτερος θα γίνει σύζυγός της.
Η συγγραφέας παρακολουθεί την οικογένεια της Μαριάννας τόσο στο πατρικό σπίτι στην εξοχή της Μπαγκερία, όσο και τη ζωή της Μαριάννας στο συζυγικό σπίτι στην ίδια έπαυλη,τις γέννες παιδιών, τους θανάτους, τις δεξιώσεις, τις αρρώστιες, τη ζωή στα κτήματα. Τα αδέλφια της Κάρλο και Τζεράλντο,η αδελφή της Φιαμέττα που προορίζεται να γίνει καλόγρια γιατί είναι άσχημη,η Άγκατα ,όμορφη και περιζήτητη νύφη και ο Σινιορέττο που μοιάζει στον πατέρα στους τρόπους και στο γέλιο του, ποζάρουν και η Μαριάννα τους ζωγραφίζει ,μέχρι που έρχεται ο Τουτούι με το κουκλοθέατρο.Κάθε χρόνο ο παίκτης Τουτούι μαζεύει γύρω του τα παιδιά και η δούκισσα του πετάει από το παράθυρο ένα νόμισμα των δέκα ταρί και τα παιδιά γελάνε. Αυτή τη φορά θα αναπαραστήσει τον απαγχονισμό του Νάρντο και η Μαριάννα θα λιποθυμίσει στην ανάμνηση εκείνης της παλιάς εντύπωσης. Όταν ξυπνήσει,η μητέρα της θα της ανακοινώσει γραπτώς, ότι πρέπει να παντρευτεί αλλιώς την περιμένει το μοναστήρι. Είναι δεκατριών ετών.
Έτσι μπαίνει στη ζωή της ο θείος Πιέτρο Ουκρία του κάμπο Σπανιόλο, βαρώνος της Σκαννατούρα, του Μπόσκο Γκράντε και του φιούμε Μέντολα,κόμης της Σάλα ντι Παρούτα, μαρκήσιος του Σολλάτσι και της Τάγια. Ένας μελαγχολικός και κατσούφης κοκκινοφορεμένος που έχει το παρατσούκλι «ο αστακός».
Μαζί της είναι ευγενικός αλλά ψυχρός. Από το γάμο αυτό θα γεννηθούν η Τζιουζέππα, η Φελίτσε, η Μανίνα,ο Μαριάνο, ο Σινιορέττο που θα πεθάνει ύστερα από τέσσερα χρόνια ζωής. Παράλληλα παρακολουθούμε στιγμές από τη ζωή του υπηρετικού προσωπικού, κουτσομπολιά της πόλης, τις μόδες των φορεμάτων και των φαγητών, τις γιορτές,το πέρασμα των χρόνων, όπως καταγράφεται στους θανάτους και στις γενεαλογίες της αριστοκρατίας. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση εστιάζει στη γραπτή επικοινωνία της Μαριάννας με τους γύρω της, σε μια εποχή που δεν ξέρουν όλοι να γράφουν, στην αγάπη της για τα βιβλία και τη φιλοσοφία,στη σταδιακή απελευθέρωσή της μετά το θάνατο του συζύγου της, όταν διστακτικά αντιδρά στην ερωτική δόνηση και τελικά υποκύπτει στη δίνη της τόσο όσο επιτρέπουν οι συνθήκες της εποχής εκείνης, στο ταξίδι που επιχειρεί προς έναν κόσμο άγνωστο και γοητευτικό,στη συνάντηση και στην πνευματική απόλαυση συζητήσεων και στο «ανοιχτό»τέλος της επιστροφής στον οικείο χώρο της φιλίας και του έρωτα του Τζιάκομο Καμαλέο ή της περιπλάνησης.
Η συγγραφέας, που έζησε από τα δώδεκα ως τα δεκαεννέα της χρόνια στο Παλέρμο, γράφει ένα βιβλίο που στη λογοτεχνική του ατμόσφαιρα ανασαίνει η ζωή του 18ου αιώνα και οι παλαιότερες τυπολατρικές συνήθειες, ο ρυθμός της αφήγησης έχει έξυπνες επιβραδύνσεις και ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται χωρίς χάσματα,η εστίαση, αν και από την πλευρά των αρχόντων, αφήνει περιθώρια ανάγνωσης και της ζωής των κατώτερων τάξεων. Ασθένειες, φαγητά, μυρωδιές, μια παρατηρητικότητα της περιγραφής του τοπίου, των υφασμάτων, των συνηθειών, λειτουργούν ως υπόστρωμα περιγραφής των χαρακτήρων και των ιδεών των επινοημένων και από πραγματικά γεγονότα αναδυομένων προσώπων.
Αυτό θεωρείται το καλλίτερο βιβλίο της Ντάτσια Μαραϊνι, που είκοσι χρονών γνώρισε τον Αλμπέρτο Μοράβια, για τον οποίο έγραψε το βιβλίο «Το παιδί Αλμπέρτο»που αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια.
ΝΤΑΤΣΙΑ ΜΑΡΑΪΝΙ
Η ΜΑΚΡΙΑ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΟΥΚΡΙΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΡΗ ΚΑΝΔΡΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΙΔΑ
DACIA MARAINI: LA LUNGA VITA DI MARIANNA UCRIA