Όταν μία, επί 25ετίας, φίλη και καθηγήτρια σε διαθεσιμότητα από τον Ιούλιο, με πληροφόρησε ότι γράφτηκε σε μία ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου, με ξάφνιασε απίστευτα γιατί μέχρι τώρα ποτέ δεν είχε εκφράσει κάτι παρόμοιο. Από την άλλη το βρήκα εξαιρετικά αγχολυτικό για την ίδια. Μία μορφή εκτόνωσης από την δύσκολη καθημερινότητα που βιώνει τους τελευταίους 4 μήνες.
Παρασκευή βράδυ πήγαμε μαζί να παρακολουθήσουμε μία παράσταση της ομάδας και να δω τον χώρο όπου τον Ιανουάριο θα κάνει πρεμιέρα και η ίδια. Στην Ολύμπου 88, σε ένα υπόγειο, ανοίγεται ένας άλλος κόσμος. Η Πολιτεία Θεάτρου. Είναι σαν να μπαίνεις στο σαλόνι της γιαγιάς σου. Με έπιπλα εποχής, βελούδα σε όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου, κρυστάλλινοι πολυέλαιοι, μπαρ-τρόλεϋ του 50 με σκαλιστές καράφες και κάπου εκεί στην μέση περίπου μία σκηνή όχι μεγαλύτερη από τρία επί τρία μέτρα. Ο χώρος μικρός χωράει γύρω στα σαράντα άτομα. Η σκηνή σε πλήρη αμεσότητα με το κοινό, το οποίο βυθίζεται σε καναπέδες, μπερζέρες, και κάθε είδος καρέκλας, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στην χαμηλή τιμή εισόδου των 10 ευρώ.
Η παράσταση αρχίζει στις εννέα και μισή και όπως μας ενημερώνει η σκηνοθέτης Μαρία Μπαλτατζή, το θεατρικό το έγραψε η ίδια, εμπνεόμενη από την κινηματογραφική ταινία Exam, που προβλήθηκε πέρσι στους κινηματογράφους. Η υπόθεση παρακολουθεί τις αντιδράσεις, 7 ανθρώπων που παίρνουν μέρος σε μία ιδιότυπη δοκιμασία, για να πιάσουν δουλειά σε μία πολυεθνική φαρμακευτική εταιρία. Σιγά-σιγά μέσα σε 75 λεπτά που διαρκεί η παράσταση βλέπουμε όλη την γκάμα ανθρώπινων συναισθημάτων.
Η ερώτηση στην οποία καλείται να απαντήσει το θεατρικό είναι κατά πόσο παραμένουμε άνθρωποι, αν υπάρχουν ακόμα ηθικές και ανθρωπιστικές αξίες. Ή όλα αυτά έχουν χαθεί στην προσπάθεια προσωπικής επιτυχίας και κέρδους. Έχουμε ήδη μετατραπεί σε θηρία της ζούγκλας με τον πρωταρχικό ένστικτο ο θάνατός σου η ζωή μου, ή μήπως όχι;
Η παράσταση ήταν εκπληκτική. Τους ηθοποιούς ερασιτέχνες δεν μπορείς να τους πεις. Εντάξει υπήρχαν σημεία που το αντιλαμβανόσουν, κυρίως στο σημείο που δείχνει έλλειψη εμπειρίας. Στον τόνο και την χροιά φωνής. Αλλά σε γενικές γραμμές ήταν πολύ καλοί. Το στήσιμο του σώματος, τα βλέμματα που φανέρωναν τα μύχια συναισθήματα, η κίνηση. Δύο-τρεις συμμετέχουν και σε άλλα επαγγελματικά σχήματα. Το έργο είναι ψυχολογικό θρίλερ, με στοιχεία που φανερώνονται σιγά- σιγά στην διάρκειά του και φυσικά με την ανατροπή στο τέλος. Ακόμα και στην υπόκλιση, όλοι οι ηθοποιοί κράτησαν τους χαρακτήρες του έργου. Η καθοδήγησή τους από την Μαρία Μπαλτατζή υπήρξε εξαιρετικά εύστοχη.
Η ερασιτεχνική ομάδα παρουσιάζει 3 έργα την βδομάδα. Το Survival, Παρασκευή, και την Κυρία Προέδρου Σάββατο και Κυριακή. Επίσης ανεβάζει και ένα παιδικό Κυριακή πρωί. Οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους ρόλους δεν είναι οι ίδιοι σε κάθε θεατρικό. Αξίζει να πάτε να δείτε την προσπάθεια της ομάδας και της σκηνοθέτιδας, οι οποίοι από το 2007 μέχρι και σήμερα έχουν παρουσιάσει συνολικά 56 έργα, ελληνικά και ξένα. Λόγω της μικρής χωρητικότητας όμως πρέπει να τηλεφωνήσετε για την κράτηση θέσεων. Μετά τις παραστάσεις του Σαββάτου και της Κυριακής έχει και πρόγραμμα ζωντανής μουσικής, πάντα σύμφωνα με το θέμα του μονόπρακτου που έχει προηγηθεί