Η συγγραφέας επιστρέφει μετά το “Μια χούφτα βινύλια” (2011) με ένα δεύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή και πάλι τον αμετανόητο καλοφαγά και λάτρη αστυνομικών μυθιστορημάτων αστυνόμο Χάρη Νικολόπουλο, με τίτλο “Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς” (εκδόσεις Μεταίχμιο). H Χίλντα Παπαδημητρίου έδωσε συνέντευξη στην Νατάσα Χολιβάτου.
Πείτε μας με δυο λόγια την υπόθεση του μυθιστορήματός σας.Το καλοκαίρι του 2007 εξαφανίζεται μυστηριωδώς ο τραγουδιστής Απόστολος Μελισσηνός μετά από συναυλία στο κάστρο του Ρεθύμνου. Λίγο πιο πέρα, στα Χανιά, μόλις ξεκινάει τις διακοπές του ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος. Δυστυχώς γι’ αυτόν, η άδειά του αναστέλλεται και ο Χάρης αναζητά τη λύση της εξαφάνισης του Μελισσηνού στις παλιές μουσικές παρέες του Βύρωνα και στο μπερδεμένο κουβάρι των πρώτων ελληνικών ροκ συγκροτημάτων.
Πώς πρόκυψε η επιλογή του θέματος; Ήταν πρωταρχική σας επιθυμία παράλληλα με την αστυνομική ιστορία που αφηγείστε να κάνετε και ένα σχόλιο γύρω από το κύκλωμα της έντεχνης και κυρίως ροκ ελληνικής μουσικής σκηνής των δεκαετιών ’70, ’80 και ’90; Λόγω του δισκάδικου που είχε ο πατέρας μου στη Νέα Σμύρνη, παρακολούθησα από κοντά την εξέλιξη της ελληνικής ροκ σκηνής. Ήθελα να μιλήσω για κείνα τα παιδιά που έφτιαχναν ερασιτεχνικά συγκροτήματα σε κάθε γειτονιά – ένα φαινόμενο ανάλογο με την άνθιση που γνωρίζει σήμερα η ελληνική σκηνή του χιπ-χοπ. Μ’ ενδιέφερε να αναζητήσω και να ξαναθυμηθώ τις μουσικές ρίζες και τις επιρροές των μουσικών που σκόρπισαν στη συνέχεια, για λόγους και βιοπορισμού, στο έντεχνο και τα σκυλάδικα, στις κομπανίες και στα ωδεία.
Στο βιβλίο σας όλα μοιάζουν τόσο οικεία και καθημερινά, ο αναγνώστης νιώθει μια ταύτιση με τα όσα διαβάζει. Είναι ο ακραιφνής ρεαλισμός συνειδητή συγγραφική επιλογή και ανάγκη ; Σαφώς είναι μια συνειδητή επιλογή. Θέλω να νιώθει ο αναγνώστης ότι όλα αυτά γίνονται δίπλα του, σε απόσταση αναπνοής από τη γειτονιά του – θα μπορούσαν να συμβούν και στον ίδιο. Και η ίδια ως αναγνώστης αγαπώ το ρεαλισμό και τη φαινομενικά απλή γραφή που συναντάμε στα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα.
Πώς προέκυψε η αγάπη σας για τις αστυνομικές ιστορίες; Διάβασα τα ελληνικά pulpfiction από παιδί, συνέχισα να διαβάζω αστυνομική λογοτεχνία ως φοιτήτρια και τα αστυνομικά παραμένουν τα αγαπημένα μου βιβλία – παλιά και καινούργια, αμερικάνικα και σκανδιναβικά, όλα τα αγαπώ και τα διαβάζω.
Όπως φαίνεται μέσα από το μυθιστόρημα αλλά και από την ίδια τη ζωή σας και τις επαγγελματικές σας επιλογές -μετάφραση έργων μουσικών, δύο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash, συνεργασία με πολύ γνωστά μουσικά έντυπα-η αγάπη για τη μουσική είναι ένα άλλο βασικό κομμάτι του εαυτού σας και από τα βασικά επίσης μοτίβα του βιβλίου, το οποίο ξεχειλίζει ροκ μελωδίες που ηχούν απευθείας στο αυτί του αναγνώστη από σελίδα σε σελίδα… Όπως η μουσική συνοδεύει κάθε σκέψη και δραστηριότητά μου από τα παιδικά μου χρόνια, ήθελα και οι ήρωες μου να εκφράζονται μέσω της μουσικής που τους έχει μεγαλώσει – ή της απουσίας της. Τα τραγούδια στο βιβλίο σχολιάζουν όσα συμβαίνουν, βάζουν τις τελευταίες πινελιές στις προσωπογραφίες των ηρώων, προαναγγέλλουν τη εξέλιξη της πλοκής κάποιες φορές. Η ζωή μας θα ήταν πολύ γκρίζα χωρίς τη μουσική.
Γιατί διαλέξατε αυτήν την ημερολογιακή δομή στην αφήγηση της ιστορίας σας -η ιστορία εκτυλίσσεται από τις 27/7 έως τις 28/8 του 2007- χωρίζοντας με ημερομηνίες, μέρη και συγκεκριμένη ώρα τα υποκεφάλαια του βιβλίου σας; Ήθελα να υπάρχει μια κινηματογραφική δομή στην εξέλιξη της ιστορίας, τα γεγονότα να διαδραματίζονται σε πραγματικούς χρόνους, να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθήσει την πλοκή σαν μια παρτίδα σκάκι: τι κάνει ο κάθε ήρωας την ίδια στιγμή, πώς τα γεγονότα επιβεβαιώνουν ή διαψεύδουν τις σκέψεις των πρωταγωνιστών τη στιγμή ακριβώς που σχηματίζονται στο μυαλό τους. Επιπλέον, νομίζω ότι η ημερολογιακή δομή της αφήγησης, όπως την ονομάσατε, επιτείνει το σασπένς και διασπείρει μικρά ίχνη που ο αναγνώστης καλείται να προσέξει και να συνδυάσει ώστε να προβλέψει τα γεγονότα.
Γιατί διαλέξατε ο αστυνόμος Χάρης, ο (συμπαθέστατος) πρωταγωνιστής της ιστορίας σας να είναι ένας αντί-ήρωας που ζει ακόμη με τη μαμά του και αδυνατεί να πάρει τη ζωή στα χέρια του; Επειδή βαρέθηκα τους σούπερ-μπάτσους, που είναι απογοητευμένοι από τη ζωή και το ρίχνουν στο πιοτό και τις βαρύγδουπες αμπελοφιλοσοφίες. Ήθελα έναν ήρωα που να θυμίζει τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, ευάλωτο στα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι στη ζωή μας. Σχεδίασα τα βήματα που κάνει ο Χάρης στη ζωή του – μικρά βήματα, αλλά μήπως έτσι δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα; Ο καθένας κάνει τη μικρή του επανάσταση σταδιακά, αλλάζοντας κάτι μικρό, μετά κάτι άλλο, κοκ. Κι ο Χάρης προχωράει προς τη σωστή κατεύθυνση: στο τέλος του δεύτερου βιβλίου τον βρίσκουμε έτοιμο για τη μεγάλη απόφαση, να ζήσει επιτέλους μόνος του.
Τι θα λεγάτε σε εκείνους που θεωρούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα υπο-κουλτούρα και πώς σχολιάζετε την επιστροφή του αναγνωστικού κοινού στο συγκεκριμένο είδος στην εποχή μας; Αυτές οι απόψεις έχουν ξεπεραστεί εδώ και δεκαετίες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Υπάρχουν καλογραμμένα αστυνομικά βιβλία, όπως υπάρχουν και σκουπίδια. Κάποτε θεωρούνταν υποκουλτούρα και τα κόμικς, σήμερα είναι η 9η τέχνη. Θα επαναλάβω κάτι που είπαν άλλοι, πολύ πριν από μένα: το αστυνομικό είναι το κατεξοχήν πολιτικό μυθιστόρημα της εποχής μας. Το αναγνωστικό κοινό βρίσκει σ’ αυτό σχόλια και παρατηρήσεις για τη σύγχρονη ζωή, που η Υψηλή Τέχνη αποφεύγει να κάνει, από φόβο μη λερωθεί.
Eάν το βιβλίο σας γινόταν ταινία και στους τίτλους τέλους ακουγόταν το “Έχουν όλοι κακούς σκοπούς” όπως είναι και ο τίτλος του μυθιστορήματος, ποιο τραγούδι θα θέλατε να παίζει στους τίτλους αρχής; Θα προτιμούσα το “Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς” να ακούγεται στους τίτλους της αρχής, και όταν θα πέφτουν οι τίτλοι του τέλους να μπαίνει το “Feelin’ good”στην εκτέλεση της NinaSimone, για να δώσει τη νότα αισιοδοξίας με την οποία θέλω να τελειώνουν τα βιβλία μου.
Ο αστυνόμος Χάρης καταφέρνει τελικά να πιάσει τον δολοφόνο. Θα καταφέρει τελικά να φτιάξει και τη ζωή του, όπως υπονοείται στο τέλος, σε ένα τρίτο ίσως μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή και πάλι τον ίδιο; Γι’ αυτή την απάντηση θα πρέπει να περιμένετε μέχρι να βγει το τρίτο βιβλίο της σειράς. Ο Χάρης θα με σκοτώσει αν σας αποκαλύψω τη συνέχεια.