Με αφορμή την παράσταση “Oι Έκπτωτοι” που σκηνοθετεί , η οποία ξεκινά από 28 Νοεμβρίου και για λίγες παραστάσεις στο θέατρο ΌΡΑ, ο Κλείτος Κυριακίδης μίλησε στην Ιωάννα Λιούτσια και το culture.thessaloniki-portal.gr
Τι ακριβώς θα παρακολουθήσουμε στην παράσταση ΕΚΠΤΩΤΟΙ; Θα δείτε έναν θίασο να προσπαθεί να συνδεθεί με τη σκέψη του Τσέχωφ. Θα δείτε μια παράσταση μέσα στην παράσταση. Τέσσερις ηθοποιούς που ανεβάζουν και κατεβάζουν έργα, μέχρι να συνδεθούν με την αλήθεια τους, των έργων και τη δικιά τους. Θα δείτε μια παράσταση που παίρνει ως αφορμή μερικά μονόπρακτα του Τσέχωφ για να εκφράσει την σκέψη του συγγραφέα, την προσωπικότητά του. Γι’ αυτό υπάρχει και ο υπότιτλος «μια προσωπογραφία του Αντόν Τσέχωφ».
Ποιο ήταν το στοιχείο εκείνο που σας κίνησε την δημιουργική διάθεση για να ασχοληθείτε με αυτά τα κείμενα; Μέσα σε αυτά τα έργα, εντόπισαμε τη βαθεια ανάγκη του συγγραφέα, να μιλήσει για την προσκόληση στο παρελθόν. Οι ήρωες του Τσέχωφ, μέσα από την αιωνιότητα, φαίνεται να μας φωνάζουν: «Μην κοιτάς πίσω, ό,τι έγινε έγινε. Το «τώρα» έχει σημασία. Το «τώρα» είναι πάντα καινούριο, είναι πάντα ενεργο παρόν, είναι πάντα σύγχρονο». Και αυτό είναι κάτι που δεν το καταφέρνουν οι ίδιοι. Πέφτουν στο σκοτάδι της επιθυμίας, στο σκοτάδι του περασμένου. Χάνουν το «τώρα». Γι αυτό είναι έκπτωτοι. Γιατί έμειναν εκεί στο πριν, στα περασμένα μεγαλεία. Και έζησαν μια ζωή γεμάτη ανεκπλήρωτες επιθυμίες, χίμαιρες. Και στο τέλος, μπροστά στο θάνατο, μπροστά στο τελευταίο «τώρα» ματαιώνουν τις επιλογές τους. Μετανιώνουν για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν τη ζωή. Αναγνωρίζουν ό,τι δεν έζησαν τις στιγμές που θα μπορούσαν να είναι όμορφες, ζωντανές, με σάρκα και οστά στιγμές, δεν έζησαν τίποτα. Γιατί έζησαν μέσα στην «ενθύμιση» της σάρκας και στην «ενθύμιση» των περασμένων, χάνοντας αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Και «τωρα» πέφτουν. Και ο χρόνος δεν γυρνάει. Ο Χρόνος είναι ο θάνατος του «τώρα». Μόνο το «τώρα» είναι άχρονο. Χεχε…κάτι τέτοιο.
Ποιο πιστεύετε είναι το νόημα που αποκτούν τα κείμενα αυτά για την κοινωνία μας σήμερα; Ειδικά σήμερα – με βάση αυτά που είπαμε παραπάνω – υπάρχει αυτή η αίσθηση του επείγοντος. Να πετάξουμε το παλιό, και να δράσουμε στο παρόν. Υπάρχει αυτή η επείγουσα ανάγκη να ζήσουμε επιτέλους ελεύθεροι. Ελεύθεροι απο τις προσκολήσεις μας. Να απάσουμε τις αλυσίδες.
Τί είχαμε; Τί χάσαμε; Ιδιοκτησία… μια λέξη δηλητήριο. Μια έννοια καταστρεπτική. Μια ανούσια χείμερα, γιατί τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας. Το μόνο ίσως που παίρνουμε να είναι ένα χαμόγελο από αυτούς που πάντα μας άρεσε να τους βλέπουμε να χαμογελούν, μια δυνατή αγκαλιά από έναν κρυφό εραστή , μια ωραία βραδιά με φίλους… αλλά που πήγαν όλα αυτά, όταν πάντα το μόνο που χρειαζόμασταν, ή μάλλον, έτσι νομίζαμε, ήταν η επιτυχία, η καριέρα, τα λεφτά, οι τίτλοι αξιώσης. Μέσα σ’όλα αυτά χάνεται η ζωή μας.
Και το σημαντικότερο, στις σχέσεις μας. Δεν χάσαμε την ευκαιρία να πούμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε. Χάσαμε την ευκαιρία να τον αγαπήσουμε. Χάσαμε τη δράση. Και χρειαζόμαστε τη Δράση. Όχι την αντίδραση. Τη δράση. Πάμε τώρα;
Μιλήστε μας για την ομάδα σας και τους συντελεστές της παράστασης. Πέρσι, έφτιαξα ένα δωρεάν μικρό εργαστήρι για ηθοποιούς και μη ηθοποιούς. Εκεί για ένα χρόνο, ετοίμασα ένα ανθρώπινο δυναμικό, πάνω στις τεχνικές που χρησιμοποιώ, ωστε να μπορέσουμε αργότερα να συνεργαστούμε και να έχουμε έναν κοινό κώδικα.
Ο Χρήστος, είναι ένα πολύ ταλαντούχο παιδί και συνεργαζόμαστε σχεδόν 10 χρόνια με κάθε τρόπο. Ο Χρήστος δεν είναι ηθοποιός, αλλά καλλιτέχνης. Και τελικά και ένας πολύ δυνατός συνεργάτης. Ο Αλέξανδρος είναι παιδικός μου φίλος. Πάντα πίστευα ότι μπορεί να παίξει, γιατί έχει μεγάλη εκφραστική γκάμα και είναι ιδιαίτερα άμεσος. Αυτός δεν με άκουγε, μέχρι πέρσι που το δοκίμασε και μάλλον μαγεύτηκε… ξέρω γω… Η Δήμητρα είναι το διαμαντάκι που έλαμψε μέσα στην ομάδα γιατί δόθηκε με την ψυχή της. Την γνώρισα πέρσι και πια είναι αγαπημένη μου φίλη. Η Χριστίνα, είναι παλιά φίλη μου, που είχαμε χαθεί και πέρσι στην αρχή της χρονιάς συναντηθήκαμε τυχαία και της είπα τι ετοιμάζω και μου είπε «μπορώ να έρθω να δω;» ε…και ήρθε και είδε.. και ξεχώρησε για την ευαισθησία της και την εργατικότητά της… και σήμερα είναι μαζί μας!!!! Αναπόσπαστο μέλος της ομάδας.
Υπάρχει κάτι που δεν σας ρώτησα και θα θέλατε να κάνω; Nαι, …πότε θα πάμε για καφέ; Τώρα;
Θέατρο Όρα (Αντωνίου Καμάρα 3 και Τσιμισκή, έναντι Χ.Α.Ν.Θ).
Παραστάσεις: 28 Νοεμβρίου- 8 Δεκεμβρίου 2013
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 19:00 και 21:00
Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ και 8 ευρώ (άνεργοι, ΑΜΕΑ, φοιτητές)