Μια προσωπογραφία του Αντόν Τσέχωφ προσπαθεί να συστήσει η “Θεατρική Έρευνα” με την παράσταση “Έκπτωτοι” στο θέατρο ΌΡΑ, όπου επιχειρήθηκε η συνένωση τριών μονόπρακτων. Δύο του Τσέχωφ ( Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού / Το κύκνειο άσμα) και ένα του Τένεσι Ουίλλιαμς στο οποίο ο Τσέχωφ είναι ένας από τους ήρωες (Η λαίδη Φθειροζόλ). Τρία κείμενα κλασικά, δυνατά κι εξαίσια, που από μόνα τους δίνουν ένα αβαντάζ στην παράσταση. Ξέρεις από πριν περί τίνος πρόκειται.
Η σκηνοθεσία του Κλείτου Κυριακίδη φανερώνει τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά της δουλειάς του. Από τη μια, φάνηκε πως είναι ένας ικανότατος trainer ηθοποιών, από την άλλη όμως άφησε πράγματα να αιωρούνται ανεξήγητα και αναίτια όπως π.χ. ο σεισμός. Ή, αν και ήταν ενδιαφέρουσα η αντίδραση της μις Γουάιρ στο πρώτο μονόπρακτο, ωστόσο δεν φαινόταν ότι έρχεται φυσικά, σε ροή με την υπόλοιπη σκηνή. Έχω ακόμη και μερικές άλλες μικρές ενστάσεις, όπως η χρήση του τσιγάρου στο δεύτερο μονόπρακτο (η πλέον αναμενόμενη κίνηση και θα ‘λεγα και περιττή ή καλύτερα περιοριστική για τον ηθοποιό). Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι δεν δημιουργήσε μερικές ενδιαφέρουσες εικόνες, με κύρια εκείνη με τον “λιωμένο” στο πάτωμα Κάλχα. Βοηθός σκηνοθέτη ο Michael Webber.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Νίκου Καλαϊτζίδη ήταν πολύ μέσα στην παράσταση και στο πνεύμα της. Εξαιρετική η χρήση του κίτρινου χρώματος παντού, πολύ ενδιαφέρον το κοστούμι του Κάλχα και καλύτερο όλων η “πολύ δυνατή” μάσκα. Ο φωτισμός του Ορέστη Ψωμόπουλου μ’ ενόχλησε , δημιουργούσε κάποιες περίεργες σκιές χωρίς λόγο, αλλά όπως πληροφορήθηκα αυτό είχε μάλλον να κάνει με κάποιο τεχνικό πρόβλημα του θεάτρου.
Το υποκριτικό κομμάτι, που η αλήθεια είναι ότι θέλει δουλειά, έχουν αναλάβει οι Χρήστος Κιτσίρογλου, Αλέξανδρος Παύλου, Δήμητρα Ντασιώτη και Χριστίνα Παρπούλα. Δεδομένου ότι πρόκειται για ερασιτέχνες παρατηρείται μια κάποια αστάθεια στο παίξιμό τους. Μερικές φράσεις και μερικά σημεία είναι τόσο αληθινά, που εκθέτουν έτσι τα υπόλοιπα σημεία, τα “κάλπικα”. Ακόμη, λείπουν οι εναλλαγές και τα ξαφνιάσματα στο λόγο με τα οποία κρατάς τον θεατή. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον απ’ τους ηθοποιούς αυτή θα ήταν η Χριστίνα , η οποία τραβούσε την προσοχή όταν ήταν πάνω στη σκηνή, κι όταν δεν έπαιζε.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ημιεπαγγελματική / ημιερασιτεχνική παράσταση που μπορεί να έχει τις αδυναμίες της αλλά τελικά αυτό που σου μένει είναι ότι η παράσταση αυτή ξεχειλίζει από το πάθος των ανθρώπων της.