Με αφορμή την παράσταση ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ από το Θέατρο του Άλλοτε που ανεβαίνει στον Πολυχώρο ΕΝΩ, οι ηθοποιοί Ευρώπη Αργυροπούλου και Πασχάλης Αραμπατζής μίλησαν στο thessaloniki-portal.gr
Πείτε μας δυο λόγια για τους ρόλους που υποδύεστε. Ευρώπη: Υποδύομαι το Χάρο, βασική παρουσία και στα τρία δημοτικά τραγούδια. Στην ελληνική παράδοση ο Χάρος είναι αυτός που μεταφέρει τις ψυχές στον Κάτω Κόσμο. Άλλοτε σκληρός και χαιρέκακος, άλλοτε δίκαιος, είναι αυτός που εγγυάται την ισορροπία ανάμεσα στους δύο κόσμους. Πασχάλης: Εγώ υποδύομαι το Γιώργη ένα νέο παλικάρι του χωριού που μόλις έχει παντρευτεί. Δυστυχώς όμως η χαρά αυτή δεν κρατάει πολύ γιατί ο Χάροντας παίρνει τη σύζυγό του. Έτσι ο Γιώργης βυθίζεται από πολύ νωρίς στον πόνο της απώλειας και προσπαθεί να συνεχίσει να ζει στιγματισμένος από αυτόν.
Τι δυσκολίες έχει το να συμμετέχεις σε μια παράσταση δραματοποιημένης δημοτικής ποίησης; Ευρώπη: Στη δραματοποίηση προσπαθείς να μεταφέρεις επί σκηνής εικόνες, συναισθήματα και χαρακτήρες του εκάστοτε ποιήματος. Αυτή η διαδικασία γίνεται μέσω αυτοσχεδιασμών και ασκήσεων προσπαθώντας να φτάσεις πιο κοντά σ’ αυτό που «θέλει να πει» ο ποιητής ή σ’ αυτό που πιστεύεις ότι το ποίημα αναφέρεται. Η δυσκολία στα δημοτικά ποιήματα είναι ο λόγος και στη μορφή, ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος και στο ύφος. Το θετικό για μας είναι ότι η Μαρία Ράπτη έγραψε ένα εξαιρετικό έργο συνδέοντας και τα τρεις παραλογές και παρότι κράτησε όλα τα χαρακτηριστικά των δημοτικών ποιημάτων, εμάς μας έδωσε τη βάση για να δουλέψουμε πιο ολοκληρωμένα. Πασχάλης: Η κυριότερη δυσκολία για μένα είναι ο λόγος. Πιο συγκεκριμένα το πώς θα καταφέρεις να διαχειριστείς ένα δημοτικό τραγούδι έτσι ώστε ο λόγος του να είναι καθαρός, άμεσος, κατανοητός και ειλικρινής. Και φυσικά το να προσεγγίσεις τις συνθήκες ζωής, ένα πρόσωπο και μια εποχή που είναι σχεδόν άγνωστα.
Τι ήταν αυτό που προσωπικά σας κίνησε το ενδιαφέρον γι’ αυτήν την παράσταση; Ευρώπη: Είμαι στην ομάδα του Θεάτρου του Άλλοτε από τη γέννησή της οπότε γνωρίζω τις ανησυχίες και τις θεματικές που καταπιάνεται αρκετά καλά. Ο ρόλος του Χάρου που τον ήθελα πάρα πολύ και ο ιδιόμορφος λόγος του έργου ήταν δύο παράγοντες πολύ βασικοί για τη συμμετοχή μου. Πασχάλης: Καταρχήν η ιδέα του να ασχοληθώ με τα δημοτικά τραγούδια που αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και του παρελθόντος μας και μιλούν με έναν τρόπο ποιητικό για την ζωή και το θάνατο. Επίσης το εξαιρετικό κείμενο που έγραψε η Μαρία Ράπτη βασισμένο στα τρία δημοτικά τραγούδια Γιατί είναι μαύρα τα βουνά, Η Λυγερή στον Άδη και Του Νεκρού Αδελφού και το γεγονός ότι ήθελα να γίνω μέλος της ομάδας του Θέατρο του Άλλοτε που αποτελείται από νέους καλλιτέχνες με ανησυχίες και όρεξη για δημιουργία
Πιστεύετε ότι η παράσταση ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ αφορά το κοινό και γιατί; Ευρώπη: Η λέξη «αφορά» είναι ιδιαίτερη και το τι αφορά τον καθένα είναι υποκειμενικό οπότε θα προτιμούσα το « αν έχει ενδιαφέρον για το κοινό». Η παράσταση πραγματεύεται κυρίως δύο θέματα : την ελληνική παράδοση και το θάνατο. Η ελληνική παράδοση είναι οι ρίζες μας, η κουλτούρα μας και η ιστορία μας και ο θάνατος αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Οπότε από μόνα τους τα δημοτικά ποιήματα έχουν ενδιαφέρον και για τις νεότερες ηλικίες που τα διδάσκονται στο σχολείο και για τις μεγαλύτερες που ενδεχομένως να έχουν τέτοια βιώματα. Πασχάλης: Στην παράσταση οι θεατές καλούνται να βιώσουν μια διαφορετική εμπειρία πάνω στη σημασία και τη σπουδαιότητα της βαλκανικής λαογραφίας μέσα από τρία βασικά δημοτικά τραγούδια της παράδοσής μας. Είναι μια παράσταση που εξερευνά θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης (ζωή και θάνατος) ιδωμένα μέσα από ιστορίες του παρελθόντος που τις κουβαλάμε μέσα μας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το παρόν και το μέλλον. Οπότε πιστεύω πως ναι, ο Κάτω Κόσμος αφορά το κοινό.
Πώς είναι τα θεατρικά πράγματα στη Θεσσαλονίκη για τις νέες ομάδες στον καιρό της κρίσης; Ευρώπη: Η κρίση αυτή καθεαυτή δεν επηρεάζει τις θεατρικές ομάδες. Ίσα ίσα τους δίνει τη δυνατότητα να παρουσιάσουν ουσιαστικά πράγματα και να «αντιδράσουν» μέσα από την τέχνη τους ελεύθερα. Το σύστημα είναι αυτό που δεν θα τους βοηθήσει ποτέ καθώς ούτε επιχορηγήσεις έχουν ούτε μεγάλες παραγωγές και οι μεγάλες σκηνές της πόλης δεν τους έχουν και πολύ σε εκτίμηση για τους προφανείς λόγους. Πασχάλης: Το ελπιδοφόρο είναι πως αν και διανύουμε μία δύσκολη εποχή, αν και τα πράγματα για το θέατρο ήταν πάντα δύσκολα, δημιουργούνται αρκετές ομάδες οι οποίες σέβονται αυτό που κάνουν και παρουσιάζουν πολύ αξιόλογες δουλειές. Δυστυχώς όμως οι νέες ομάδες στη Θεσσαλονίκη δεν είναι ιδιαίτερα ευνοημένες. Τα μεγάλα θέατρα επιλέγουν να προωθήσουν μεγάλες παραγωγές με γνωστά ονόματα που θα τους φέρουν περισσότερα κέρδη, από ότι μία ομάδα με νέους καλλιτέχνες που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα στο χώρο του θεάτρου. Από την άλλη μια νέα ομάδα δεν μπορεί να αντέξει το οικονομικό κόστος ενός μεγάλου θεάτρου με αποτέλεσμα να ψάχνει λύσεις σε εναλλακτικούς χώρους. Η ουσία πάντως παραμένει ότι υπάρχει πολύ όρεξη, κέφι και δημιουργικότητα στην πόλη μας.