Όταν ήμουν μικρότερος, πήγαινα στα βίντεοκλαμπ και διάλεγα ταινίες σύμφωνα με τις διακρίσεις τους. Ξέρεις, αυτά τα άγνωστα (εντάξει, και γνωστά) φεστιβάλ που τα ονόματα τους τα εσωκλείουν δύο κλαδιά (;;). Ένα άλλο στοιχείο που ενδυνάμωνε την επιθυμία μου να δω μια συγκεκριμένη ταινία είναι οι κριτικές που είχα διαβάσει γι αυτήν. Τα διθυραμβικά σχόλια πάντα ερέθιζαν την περιέργεια μου.
Αυτή η κακή συνήθεια δεν άλλαξε ούτε τώρα που μεγάλωσα και σπουδάζω κινηματογράφο. Θέλω να βλέπω ταινίες που έχουν διακρίσεις και έχουν ακουστεί καλά λόγια γι αυτές. Ασχέτως αν κατά το παρελθόν προδόθηκα ουκ ολίγες φορές. Έτσι λοιπόν έγινε και με την Ζωή της Αντέλ (Blue is the warmest color). Βραβείο στις Κάννες, υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, λογικά θα είναι και στις υποψηφιότητες των Όσκαρ κτλ. Άσε με τις κριτικές! Έρωτας με την ταινία.
Πάμε λίγο να δούμε περί τίνος πρόκειται. Η Αντέλ (την ενσαρκώνει η θεά Αντέλ Εξαρχόπουλος) είναι ένα κορίτσι που πηγαίνει στην τελευταία τάξη του γαλλικού λυκείου. Ενηλικιώνεται δηλαδή. Και τα οιστρογόνα της χτυπάνε κόκκινο. Όλο το σχολείο μυρίζει οργασμικό μπαρούτι. Η Αντέλ κάνει για πρώτη φορά έρωτα με έναν όμορφο νεαρό αλλά δεν ικανοποιείται. Την ικανοποίηση θα την βρει στα χέρια (γλώσσα, δάκτυλα) της μπλεμαλλούσας Έμα (την ενσαρκώνει η θεά Λι Σειντου ή κάπως έτσι). Και εδώ ξεκινά το κυρίως πιάτο.
Σεξ, φαί και τέχνη. Δέχομαι ότι το θέμα γύρω από την ενηλικίωση και το πώς δέχονται τα παιδία την σεξουαλική (και όχι μόνο) διαφορετικότητα έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Η γνώμη μου όμως είναι ότι το συγκεκριμένο σενάριο θα μπορούσε να γίνει ταινία διάρκειας το πολύ μισής ώρας! Θα μου πεις, και πως θα γινόταν η διανομή με 30 λεπτά ταινία; Οκ, άντε να πούμε μιάμιση ώρα. Αλλά όχι τρεις! Το πρώτο στοιχείο λοιπόν είναι ότι βαρέθηκα την ζωή μου! Ή μάλλον, βαρέθηκα την ζωή της Αντέλ!
Στοιχείο δεύτερο: όχι τόσο γυμνό και ωμό σεξ! Έχω ενστάσεις με όλες τις ταινίες που δείχνουν τόσο έντονες ερωτικές σκηνές . Δεν κρύβω ότι ως αρσενικό μεγαλωμένο με πορνό, βρήκα όμορφη την εικόνα των δύο πανέμορφων γυναικών να φιλιούνται και να γλείφονται (wtf!). Αλλά όχι και τρεις σκηνές συνολικής διάρκειας δέκα λεπτών! Ποιος ο λόγος; Το καταλάβαμε! Περνάνε καλά! Τους αρέσει το σεξ! Δεν κρύβω πως όταν είδα την σκηνή ήθελα να ψάξω να βρω πως γυρίστηκε! Είναι τόσο αληθοφανής που μάλλον έγινε ακριβώς έτσι! Ούτε ψεύτικα γεννητικά όργανα, ούτε μοντέλα ή πορνοστάρ από την μέση και κάτω, ούτε τίποτα. Εν ολίγοις, νομίζω ότι επισκίασε όλη την ταινία το σεξουαλικό τμήμα της. Άσε που απ’ ότι έμαθα, δεν άρεσε καθόλου ο ψεύτικος τρόπος που έκαναν σεξ στους συλλόγους λεσβιών ανά τον κόσμο!
Στοιχείο τρίτο: πολύ κοντινό! Πάρα πολύ κοντινό! Με κούρασε! Ναι ξέρω, είναι πολύ της μόδας ο τηλεφακός και η κάμερα στο χέρι (άποψη μου ότι είναι λίγο παλιομοδίτικο). Και ναι το παραδέχομαι ότι έχει εξαιρετική φωτογραφία η ταινία. Βοηθάει και ο γαλλικός βορράς σ’ αυτό. Αλλά εμένα με βρίσκει αντίθετο η τόσο ντουκυμαντερίστικη σκηνοθεσία. Το δήλωσε και ο ίδιος ο Κεσίς ότι του αρέσει να δουλεύει σε απόσταση από τους ηθοποιούς.
Εν κατακλείδι: Αν δεν είχα ακούσει τόσα θετικά σχόλια ίσως να ήμουν λιγότερο αυστηρός. Αλλά για την ταινία που πήρε φέτος τις Κάννες, θα πρέπει να περιμένεις κάτι αριστουργηματικό. Αν και οι Κάννες για δεύτερη σερί χρονιά με απογοητεύουν! (γούστα είναι αυτά!)
Να την δω;: Προφανώς! Είναι καλογυρισμένη. Σ ‘ αυτό τον παραδέχομαι τον Κεσίς. Είναι άψογος κινηματογραφιστής. (να δείτε και την Μαύρη Αφροδίτη)
Πόσο της βάζεις ; : 6/10 και αυτό γιατί έχει ωραία εικόνα και ενδιαφέρουσες ερμηνείες. Κατά τ’ άλλα απογοητεύτηκα από την ανάπτυξη του θέματος.
Λοιπά στοιχεία : Έρωτας η Αντέλ Εξαρχόπουλος, έρωτας η Λιλ, μίσος για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας του Κεσίς (υπάρχει και σχετικό μπλογκ του συνεργείου που έχει μόνο άσχημα πράματα να πει για τον σκηνοθέτη-παραγωγό) και απογοήτευση από την ίδια την Τζουλί Μαρό που είδε το κόμικς της να γίνεται ένα μακρόσυρτο βαρετό παρ’ ολίγον πορνογράφημα (σχεδόν δικά της λόγια!)
Υ.Γ. Ο Χίτσκοκ έκανε δεκάδες αριστούργημα χωρίς να δείξει παρά ελάχιστους φόνους!Ο Καρ Ουάι Ουονγκ στην Ερωτική Επιθυμία (In the mood for love) σε έκανε να ανατριχιάσεις από έξαψη και δεν έδειξε ούτε ένα φιλί! Το προσφέρει αυτό ο κινηματογράφος και το μπορεί! Μερικά πράματα καλύτερα να υπονοούνται!