Πριν ξεκινήσω την «ανάλυση» της ταινίας, να πω πόσο αδικεί την κατανόηση της πλοκής ο ελληνικός τίτλος «Η μαγική ομπρέλα».. Γι αυτό και προτίμησα τον αγγλικό πρωτότυπο τίτλο «Saving Mr Banks» ο οποίος είναι μάλλον πολύ πιο κοντά στο ζουμί της ιστορίας από τον επιπόλαια επιλεγμένο ελληνικό τίτλο.
Η Π.Λ.Τράβερς (Έμα Τόμσον), συγγραφέας των βιβλίων της Μαίρη Πόπινς, πείθεται, ή ορθότερα αναγκάζεται να μεταβεί στο Χόλυγουντ για να διαπραγματευτεί την εκχώρηση των πνευματικών δικαιωμάτων των βιβλίων της στον Ουόλτ Ντίσνευ (Τομ Χανκς). Από την αρχή, αυτή η ψευτοαγγλίδα (πόσο τσάι πίνουν στην ταινία θεέ μου) θέτει τους δικούς της αυστηρούς και απαράβατους όρους: το βιβλίο της δεν θα γίνει μιούζικαλ, ούτε κάποιο φτηνό χαζοχαρούμενο animation, ούτε κάτι χαρωπό και παρδαλό. Τσεκάρει κάθε λέξη από το σενάριο που θα μεταφερθεί (;) στην μεγάλη οθόνη κάνοντας την ζωή του σεναριογράφου Ντον ΝταΓκράντι (φοβερός Μπράντλευ Ουίτφορτ) και των αδερφών Σέρμαν (Τζέισον Σβάρτζμαν (!!!) και Μπι Τζέι Νόβακ) ανυπόφορη. Και μαζί με τον Ουόλτ Ντίσνευ (πρώτη φορά ενσαρκωμένος στην μεγάλη οθόνη) ψάχνουν να δουν πως θα πάνε με τα νερά της αλλά και πως θα βγει κάποιο αισθητικά όμορφο και ταιριαστό με την λογική της Ντίσνευ αποτέλεσμα. Θα τα καταφέρουν;
Και γιατί τόσος καημός πια με την Μαίρη Πόπινς; Γιατί να πέσει τόσο χαμηλά και να παρακαλέσει για είκοσι χρόνια ολόκληρος Ντίσνευ να πάρει τα δικαιώματα από μία στριμμένη γεροντοκόρη; Υποτίθεται ότι το υποσχέθηκε στις κόρες του. Ναι καλά! Μας έπεισες! Κάτι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά κύριε Ντίσνευ και μας το εξηγήσεις προς το τέλος αν και το ψυλλιαζόμαστε από την βόλτα του μετά της Τράβερς στην Ντίσνευλαντ. Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι το πείσμα της Τράβερς και η εμμονή της στο να έχει τον πλήρη έλεγχο ώστε να μην γίνει κανένα χαζοχαρούμενο παραμυθάκι για παιδάκια το βιβλίο της. Και οκ, το δέχομαι ότι ένας συγγραφέας έχει μούρλα με αυτά που γράφει! Αλλά τόσο πολύ;
Ναι, τόσο πολύ! Και πόσο μα πόσο όμορφα μας εξηγεί τα κολλήματα της ο Τζον Λι Χάνκοκ (Σχέσεις στοργής, Άλαμο) με τα φλασμπακ στην παιδική ηλικία της Τράβερς στην Αυστραλία! Και από κει που κοντεύουμε να σκάσουμε και να μπούμε στην οθόνη να την καρυδώσουμε την γριά στρίντζο, εκεί σου πετάει κομμάτια από την παιδική της ηλικία και βλέπουμε ένα κοριτσάκι ερωτευμένο με τον πατέρα της και ξανακάθεσαι στην θέση σου γεμάτος αίσθημα συμπόνιας για το καημένο το μπουκλομάλλικο. Και γιατί καημένο παρακαλώ; Γιατί άντε ζήσε ομαλά εσύ με έναν πατέρα ονειροπόλο που καταπιέζεται από τις συνθήκες εργασίας και το ρίχνει στο ποτό και με μία μάνα που μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα πάει να πνιγεί στο ποτάμι. Μάλιστα ο πατέρας της (Κόλι Φάρελ) πεθαίνει όταν αυτή είναι ακόμα κοριτσάκι. Πφ..
Και εδώ έρχεται η τέχνη! Η τέχνη που λυτρώνει. Επειδή λοιπόν η μικρούλα Τράβερς (δεν είναι το πραγματικό της όνομα-έξυπνο τέχνασμα κι αυτό γιατί σε κολλάει ώρες ώρες μέχρι να καταλήξεις ότι μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο) δεν κατάφερε να σώσει τον αγαπημένο της πατέρα στην πραγματική ζωή, θα το κάνει γράφοντας. Και ποιος καλύτερος από το να τον σώσει από την κυρία Μαίρη Πόπινς! Ε ναι! Δεν έρχεται για τα κωλοπαιδάκια που δεν κάθονται καλά. Έρχεται για να σώσει τον κύριο Μπανκς! Ε ναι ρε Ντίσνευ, καλά σου κάνει και σου βγάζει το λάδι! Αλλά και ο Ουόλτ ο Ντίσνευ δεν πάει και πολύ πίσω στις αναμνήσεις του κτλ. Αυτοδημιούργητος, δουλευταράς από μικρό παιδί, θύμα απάτης από μεγάλους παραγωγούς (τον πρώτο του χαρακτήρα-πριν τον Μίκυ- του τον «έκλεψαν») έχει και αυτός ένα κάποιο κόλλημα με το παρελθόν του. Και ας μην γελιόμαστε, όλοι μας έχουμε ένα κύριο Μπανκς που θέλουμε να προστατεύσουμε!
Εν κατακλείδι: Προτείνω να δείτε πακέτο την ταινία της Ντίσνευ Μαίρη Πόπινς και την Μαγική ομπρέλα. Η ταινία δείχνει για μία ακόμα φορά ότι το Χόλυγουντ στα παραμύθια και γενικά στις όμορφες ιστορίες, δεν πιάνεται! Είναι μίλια μπροστά από τους άλλους! Και επειδή στον κινηματογράφο υπάρχουν οι διαφορετικές μορφές αφήγησης και προσέγγισης του θέματος, θα πω στους καλοθελητές ότι τέχνη είναι το West Side Story για παράδειγμα, τέχνη είναι και Ο κλέφτης ποδηλάτων. Όπου ακούς «σοβαρή ταινία» κράτα και μικρό καλάθι!
Να την δω; : Ναι! Είναι μία πολύ όμορφη ιστορία, με ένα πολύ καλό σενάριο, μία πολύ καλοδουλεμένη σκηνοθεσία, με απίστευτο Art Direction, και μία μαγική ερμηνεία από την Έμα Τόμσον!
Πόσο της βάζεις: 6,5/10
Λοιπά στοιχεία: Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Έμα Τόμσον δεν είναι υποψήφια για Οσκαρ! Μαθήματα λιτής υποκριτικής σε έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο. Παρέα της ένα κάστ πολύ καλών ηθοποιών και προσωπική μου έκπληξη να βλέπω σε ταινία της Ντίσνευ τον Σβαρτζμαν- όσοι βλέπουν Ουέστ Άντερσον θα με καταλάβουν! Πέρασα πολύ όμορφα δύο ώρες!