Ευλογημένη η ώρα που αποφάσισα και πήγα για πρώτη φορά να ακούσω τον Ψαραντώνη ζωντανά, καθώς δεν ήταν μόνο η μουσική που με συνεπήρε τελικά, η εικόνα του καθώς και οι εικόνες που είδα γύρω μου ήταν ανεπανάληπτες και θα προσπαθήσω να σας τις μεταφέρω.
Στην σκηνή δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από τους τρεις μουσικούς και ένα τραπεζάκι καφενείου, αναλόγια για να διαβάζουν νότες και στίχους δεν υπήρχαν, κανένα εφέ, μόνο φώτα, μουσικοί ντυμένοι για να πάνε σε ένα καφενείο της γειτονιάς ή μια βόλτα στο κτήμα, ο Ψαραντώνης με μούσι και μαλλιά ανάκατα (σαν η εικόνα του να μας έλεγε, έτσι με έκανε ο Θεός γιατί να επέμβω με χτενίσματα ξυρίσματα….), και η μουσική άρχισε….. σιωπή στο ακροατήριο, και ο ήχος της λύρας να παίζει με τη ραχοκοκαλιά μας, και η φωνή του; ΘΕΪΚΗ… στο ακροατήριο (που σημειώστε` λίγοι ήταν άνω των 40) άρχισαν τα χέρια να σηκώνονται, σε λίγο κάποιους δεν τους κρατούσε η καρέκλα και σηκώνονταν να λικνιστούν στης μουσικής τα προστάγματα, φωνές από εδώ και από εκεί να φωνάζουν στον Ψαραντώνη, ΔΑΣΚΑΛΕ!!! ΓΙΓΑΝΤΑ!!! επιφωνήματα διάφορα για καημούς και έρωτες, και σαν ακούστηκε ο ερωτόκριτος τα χέρια απ τα ζευγάρια σμίξανε, και όταν ακούστηκε το δίστιχο
¨Στη γκρεμισμένη τους φωλιά ακόμη τραγουδούνε
Για αυτό ζηλεύω τα πουλιά κι όχι γιατί πετούνε¨
όλος ο κόσμος έσμιξε και μαζί τραγουδούσε, άγνωστοι από διπλανά τραπέζια κερνούσαν άγνωστους ανεπιτήδευτα, έτσι γιατί βρέθηκαν εκεί και τραγούδησαν μαζί, πράγματα που ζει κανείς μόνο στην Κρήτη.
Όταν λοιπόν μπορεί ο Ψαραντώνης στα γεράματα του να μεταφέρει με την μουσική του μηνύματα αγάπης φιλίας αντρειοσύνης , και να τα σπέρνει μέσα μας, το μόνο που μας μένει είναι να υποκλιθούμε, σε έναν άντρα που φαίνεται ότι έζησε με αισθήματα, και η μουσική ήταν απλώς ο δίαυλος για να μας τα μεταδώσει.
ΙΓΝΑΤΗΣ