Με αφορμή την παράσταση «Τρωάδες», σε σκηνοθεσία κ. Τάσου Ράτζου η ηθοποιός Ιωάννα Γεωργαντά απόφοιτος της ανωτέρας σχολής δραματικής τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς έδωσε συνέντευξη στο thessaloniki-portal.gr στην Αγγέλα Μάντζιου.
Μιλήστε μας για την εμπειρία της συμμετοχής σε μια πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη παράσταση όπως αυτή των «Τρωάδων». Ήταν μοναδική εμπειρία! Ενα ταξίδι που άρχισε τον Οκτώβρη του 2013 και τελείωσε τον Ιούνιο του 2014. Πολλές ώρες προβών και αναζητήσεων. Οι Τρωάδες είναι ένα διαχρονικό έργο που αποτυπώνει παραστατικά το πώς η εξουσία καθορίζει την πορεία των ανθρώπων και καταδεικνύει το πόσο αμέτοχοι αυτοί είναι σε γεγονότα που επηρεάζουν καταλυτικά το βίο τους. Ο πόλεμος φέρνει πολλά δεινά και ένα απ´ αυτά -αβάσταχτο- είναι η απώλεια. Απώλεια ενός ανθρώπου, της πατρίδας σου, τέλος της ίδιας σου της ζωής. Βαριά θέματα έπεσαν στο τραπέζι με το έργο αυτό. Βαθιές διερωτήσεις. Με μία απορία και ένα διαρκή πόνο. » Που πάμε ορέ; » πώς είναι να χάνεις τα πάντα που σε προσδιορίζουν ως άνθρωπο; Τέλος υπάρχει ελπίδα για το αύριο; Και αν υπάρχει πώς συνεχίζεις; Οι Τρωάδες είναι ένα έργο στο οποίο δρουν Ήρωες μυθικοί, Ήρωες όμως που κατάφεραν και συνέχισαν όσο δύσκολο και αν ήταν αυτό. Ξεριζωμένοι από την ίδια τους τη χώρα με την Ελπίδα για το καλύτερο.
Με ποια εφόδια ένας ηθοποιός προσεγγίζει έναν ρόλο; Πώς προσεγγίσατε το ρόλο της Ανδρομάχης- Ποια πτυχή του χαρακτήρα της αναδείξατε με την ερμηνεία σας; Εφόδιά μου η καθημερινή ζωή, οι άνθρωποί της, ο ρυθμός της! Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να ακούσω το λόγο του κειμένου. Να αναπνεύσω όπως ο Ήρωας και να βρω στον κόσμο και στη ζωή μου στιγμές ταύτισης με το ρόλο. Αυτό που με γοήτευσε στην Ανδρομάχη είναι η δύναμή της και όλα αυτά που την έκαναν να συνεχίσει. Η ανδρεία μάχη της με τη ζωή. Η γυναίκα αυτού του σπουδαίου Έκτορα που ποτέ δεν γεύτηκε τον θρόνο της Τροίας, αλλά υπηρέτησε την Τροία και τους πολίτες της μέχρι τέλους. Γενναία ψυχή! Γυναίκα με τα όλα της.
Τι σημαίνει για σας –μια νέα ηθοποιό- η Αρχαία Τραγωδία; Η Αρχαία Τραγωδία για μένα είναι ένας πολύπλευρος και πολυδιάστατος κόσμος. Είναι μια ανεξάντλητη πηγή γνώσης και κόσμων που μόλις γνωριστήκαμε.
Γιατί επιλέξατε το θέατρο ως αντικείμενο σπουδών και μέσον έκφρασης; «Το θέατρο αγαπητή μου είναι αλκοολίκι λέει ο Μάριος Ποντίκας». Έτσι και το γευτείς δεν το αφήνεις για κανένα λόγο.
Πώς το παρόν αυτής της τέχνης αγγίζει τις προσδοκίες σας; Δύσκολη ερώτηση… όμως.. Τις προσδοκίες τις δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι. Όλα γύρω μας μεταβάλλονται, όμως η ελπίδα είναι η μόνη σταθερά. Πιστεύω στους ανθρώπους και στις αξίες τους. Θα μου επιτρέπατε να πω ότι οι προσδοκίες μου είναι » πίστα ελπιδοφόρες».
Σας ευχαριστούμε. Ευχαριστώ πολύ για τις ερωτήσεις!