Σκηνοθεσία: Lynne Ramsey
Παίζουν: Tilda Swinton, John Reily, Erza Miller
Υπόθεση: Η Eva αντιμετωπίζει από την γέννηση του γιο της, Kevin, την εχθρότητα, την αντιπάθεια και το μίσος από την μεριά του γιου της προς το πρόσωπο της. Όλα αυτά όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στο ηχηρό χαστούκι που της δίνει με την αποτρόπαια πράξη του που θα τον οδηγήσει μακριά της. Νιώθοντας τύψεις και υπεύθυνη για τα δεινά που προκάλεσε ο Kevin, γυρνά πίσω στις αναμνήσεις της ψάχνοντας να βρει τι έκανε λάθος.
Γιατί να την δω;: Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα; Κάποιες φορές τα πράματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Μα πάντα οι γονείς αισθάνονται υπεύθυνοι για τις πράξεις των παιδιών του. Μπορεί όλα στη ζωή τους να πηγαίνουν καλά, αλλά αν κάτι δεν πάει καλά με το παιδί τους αυτό μπορεί να τους καταστρέψει. Ειδικά όταν μιλάμε για την σχέση μεταξύ μητέρας και γιου. Το οιδιπόδειο δεν έπιασε στην περίπτωση μας και ο Κέβιν μίσησε από την αρχή την μητέρα του χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Το θέμα είναι για ποιον απ’ τους δύο ήταν πιο ανυπόφορο. Γι αυτόν που μισεί ή γι αυτόν που μισιέται; Αλήθεια ποιον λυπάσαι πιο πολύ; Τον Κέβιν ή την Εύα; Στο τέλος της ταινίας δίνεται μία πολύ σαφής απάντηση.
Πάμε τώρα στο κομμάτι της σκηνοθεσίας. Αριστούργημα! Ναι, το λέω και το εννοώ! Από την βιντεοκλιπόστικη λογική στις αρχικές αναμνήσεις της Εύα που έχουν να κάνουν με την γέννηση και την εκδήλωση του έρωτα της με τον Φράνκλιν, στο ψυχολογικό θρίλερ όταν αναπτύσσεται η σχέση μεταξύ μητέρας και γιου μέχρι τα έντονα στοιχεία των ταινιών τρόμου που κορυφώνονται στην τραγική απόφαση του Κέβιν να εκδικηθεί με τον πλέον ακραίο τρόπο την μητέρα του. Πανέξυπνο soundtrack το οποίο δεν σ’ αφήνει να νιώσεις ούτε στο ελάχιστο την βαριά ατμόσφαιρα που δημιουργείται, απότομα cut που σε ταρακουνούν, παρατεταμένες σιωπές και μία συναισθηματική κλιμάκωση η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο βίαιο ξέσπασμα.
Οι ταινίες που σκέφτονται τον θεατή, που γίνονται γι αυτόν, που καταφέρνουν να απαντήσουν στα ερωτήματα ακριβώς όταν δημιουργούνται, που στοχεύουν στο όλο και αντιλαμβάνονται την ταινία σαν έναν ζωντανό οργανισμό, σαν μία ενότητα επιμέρους πραμάτων είναι ακριβώς οι ταινίες που αποκτούν το ευρύτερο κοινό. Η Ramsey ξέρει απ’ αυτά και καταφέρνει να βάλει το “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν” σ αυτή την κατηγορία ταινιών. Η απόκοσμη ομορφιά της ταινίας θα σας κρατήσει σίγουρα μέχρι το τέλος της σε εγρήγορση και η τρομερή ερμηνεία της Tilda Swinton θα σας εντυπωσιάσει. Το μωρό της Ροζμαρι ή η κακή διαπαιδαγώγηση; Έλα μου ντε!