Σκηνοθεσία: Martin Scorsese
Παίζουν: Leonardo Di Caprio, Jonah Hill, Margot Robbie
Υπόθεση: Ο Τζορνταν Μπελφορντ έχει ένα όνειρο: να γίνει πλούσιος. Ή μάλλον πάμπλουτος. Για να φτάσει σ’ αυτόν του τον στόχο ιδρύει την δική του χρηματιστηριακή εταιρεία που πουλάει μετοχές από εταιρείες μικρής έως μηδενικής αξίας σε τιμές πολύ μεγαλύτερες από την πραγματική τους αξία. Όμως όλα τα καλά ( γι αυτόν) τελειώνουν. Ή μήπως όχι;
Γιατί να την δω;: Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι για να βγάλει κάποιος χρήματα. Να δουλέψει, να κλέψει, να κληρονομήσει, να τζογάρει. Υπάρχουν επίσης χιλιάδες τρόποι για να βγάλει κάποιος πάρα πολλά χρήματα. Ένας όμως έχει αποδειχθεί ως ο πιο σίγουρος δρόμος προς την λίστα με τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο: η απάτη ή αν θέλετε η εκμετάλλευση. Ο Μπελφορντ το αντιλαμβάνεται από την πρώτη στιγμή που μπαίνει στον τρελό κόσμο του χρηματιστηρίου. Για να επιζήσει, πρέπει να γίνει κι αυτός τρελός. Όσο πιο πολλά χρήματα θέλεις να βγάλεις, τόσο πιο κοντά στην τρέλα πλησιάζεις.
Ο Ντι Κάπριο έχει αυτό το στυλ παιξίματος. Ο ρόλος του κροίσου του πάει. Το να φύγει από την δυναμική υποκριτική και να ακολουθήσει το παρανοϊκό τρόπο παιξίματος ήταν ένα στοίχημα. Ποτέ άλλοτε δεν τσαλακώθηκε όπως στην συγκεκριμένη ταινία. Η ακαδημία όπως ξέρουμε δεν συγκινήθηκε αλλά μικρή σημασία έχει πλέον. Απατεώνας, μικρόψυχος, αχόρταγος, σεξομανής, τζάνγκι και ό,τι άλλο του ζητήθηκε, το κανε. Μας ανάγκασε άλλες φορές να τον ζηλέψουμε και άλλες να τον λυπηθούμε. Βέβαια η ερμηνευτική του τελειότητα δεν θα ταν τίποτα αν δεν είχε δίπλα του έναν σκηνοθέτη που πλέον θα πρέπει να καταταχθεί και επίσημα στους καλύτερους όλων των εποχών.
Ο Μάρτιν Σκορσέζε για μία ακόμα φορά τα βάζει με τον καπιταλισμό. Εδώ ο στόχος του είναι πιο ξεκάθαρος. Χτυπά την τοκογλυφική λογική του χρηματιστηρίου. Στα χέρια του τα πάρτυ των πλουσίων μοιάζουν με διονυσιακές γιορτές και η κόλαση απέχει μία μυτιά κόκας από τον παράδεισο. Και τούμπαλιν. Μεθυστικές κινήσεις της κάμερας, άψογη χρήση της ταχύτητας, σεμιναριακού επιπέδου μοντάζ και μία ταινία που αν και κρατά τρεις ώρες δεν την βαριέσαι σε κανένα σημείο της.
Και τι μας λέει ο παμπόνηρος Ιταλόαμερικάνος; Δείτε τα πάρτυ, την χλιδή, τις γυναικάρες, τα γρήγορα αμάξια, τα ναρκωτικά, τους χορούς, τα διαμάντια, την τρέλα, την ελευθερία που σου δίνει το χρήμα και σκεφτείτε, αξίζουν τελικά όλα αυτά; Στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας δεν αφήνει τον χαρακτήρα του να χάσει ούτε στιγμή την πίστη του στο μεγάλο του όραμα. Δεν τον αφήνει να περάσει ούτε ξόφαλτσα απ’ το μυαλό του ότι αυτό που κάνει είναι ηθικά κολάσιμο. Του τα κρατά για το τέλος. Και όπως ξέρουμε, ό,τι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο. Όχι τόσο στο κομμάτι της αυτογνωσίας του χαρακτήρα όσο στην προδιαγεγραμμένη πορεία πτώσης του εκμεταλλευτή που για μια στιγμή τον ζηλέψαμε.
Το επιπλέον αξιοσημείωτο είναι ότι η ταινία εμπνέεται από πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε ο Τζόρνταν Μπελφορντ και εξαπάτησε πολύ κόσμο για να γίνει αυτός πάμπλουτος. Μπορούμε να γενικεύσουμε; Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι όλες οι μεγάλες χρηματιστηριακές εταιρείες στηρίζονται στην λογική «πούλα και μην σε νοιάζει τίποτα άλλο;». Ας κοιτάξουμε λίγο την οικονομική κατάσταση της χώρας μας και ας πάρουμε την απάντηση μας! Και αν η ταινία λαμβάνει χώρα στις ΗΠΑ και έχει αυτή την κίτρινη βάση στην παλέτα της, μην καθησυχάζεστε! Οι τοκογλύφοι είναι ένα παγκόσμιο σύστημα που το μόνο που χρειάζονται είναι άτομα να κυκλοφορούν με το μετρό και να ονειρεύονται πως κάποια μέρα θέλουν να γίνουν πλούσια. Σύμφωνα πάντως με τον Σκορσέζε, οι μόνοι που δεν έχουν τέτοια ματαιοδοξία είναι οι πιστοί.
Αν λοιπόν ακολουθήσουμε τους ξέφρενους αρχικούς ρυθμούς της ταινίας που κρατούν μέχρι τα τρία τέταρτα της διάρκειας της, θα εκπλαγούμε από το χτύπο που θα κάνουμε σαν πέσουμε και μεις όσο χαμηλά έπεσε ο Μπελφορντ, όχι τόσο ηθικά, ούτε οικονομικά. Αλλά απέναντι στα μάταια και ανούσια όνειρα του για πλουτισμό. Ο Σκορσέζε μας το λέει σε μία ακόμα ταινία του: όποιος θέλει να πετάξει προς τον ήλιο με κέρινα φτερά, θα κάψει τα φτερά του και θα πέσει. Απλά τα πράματα! Μήπως και μεις κάτι τέτοιο δεν προσπαθούσαμε τόσα χρόνια και τώρα μαζεύουμε τα συντρίμμια μας;