Ερωτική επιθυμία Σκηνοθέτης: Kar Wai Wong
Παίζουν: Maggie Cheung, Tony Chiu Wai Leung, Ping Lam Sui
Υπόθεση: Δύο ζευγάρια νοικιάζουν διπλανά διαμερίσματα. Ο άντρας του ενός και η γυναίκα του άλλου ζευγαριού λείπουν πολλές μέρες για επαγγελματικό ταξίδι. Ο Chow και η Mrs. Chan μένουν πίσω και περνούν άπειρες ώρες μόνοι τους. Ανακαλύπτουν ότι οι σύζυγοι τους είναι παράνομο ζευγάρι. Και εκεί ξεκινά ένας ιδιαίτερος έρωτας μεταξύ τους.
Γιατί να την δω;: Είναι κάποιες ταινίες που απλά αφήνεσαι. Λες «θα κάτσω εδώ σε μια γωνιά και πήγαινε με εσύ όπου θες.» Και αν έχεις καλό βαρκάρη, το ταξίδι σου χαράζεται στο μυαλό σου σαν τατουάζ στο σώμα σου. Θες ο έρωτας, θες η ανυπομονησία, θες η μιζέρια απ’ την οποία θέλεις να ξεφύγεις; Κανείς δεν ξέρει. Αν πετύχεις κάποια τέτοια ταινία δεν την αφήνεις να βγει απ’ το μυαλό σου ποτέ. Σου ‘ρχονται σκηνές της στον ύπνο σου. Παγώνεις την στιγμή που εξελίσσεται μπροστά σου ενώ περιμένεις το λεωφορείο στη στάση και την κάνεις να μοιάζει σκηνή από ταινία. Και στα ακουστικά σου ακούγεται αυτός ο ρυθμός βαλς από το βιολοντσέλο και από ένα βιολί που δίνει το ερωτικό του κάλεσμα.
Ερωτική επιθυμία
Τέτοια ταινία είναι η «Ερωτική επιθυμία». Ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς. Παίζει με το ηθικό και το ανήθικο. Με το σωστό και το λάθος. Ο έρωτας είναι ακροβασία. Αν είναι να το δεχτείς, το κάνεις χωρίς ενδοιασμούς. Λευτερώνεις τα θέλω σου και τα βάζεις να πατούν σε δρόμου με νερά. Να μουσκεύουν από την βροχή και να κάθονται να πουντιάζουν μα να μην λένε να ξεκολλήσουν από κει. Που να ξεκολλήσει ο Chow και η Mrs. Chan. Μαθαίνουν κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα τους τσάκιζε. Μα ο πόνος τους δένει. Το περνούν μαζί. Και αυτό τους κάνει να μην μπορούν μακριά ο ένας απ ‘τον άλλον. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι. Στα δύσκολα ψάχνουν κάποιον να τους πει ότι δεν είναι μόνοι. Θέλουν κάποιος να συμπάσχει μαζί τους.
Και αν αυτόν τον κάποιον τον ερωτευτούν; Δεν θα πούνε και πολλά μαζί του. Στον έρωτα δεν μιλάς. Στον έρωτα δεν χρειάζεται να δείξεις κάτι. Ο έρωτας είναι εκεί και μας υπερβαίνει όλους. Έτσι το εξέλαβε και ο Kar Wai Wong, αυτός ο υπέροχος ποιητής. Ούτε ένα φιλί δεν μας έδειξε. Ούτε μία ερωτική σκηνή. Ούτε τόσο λίγο γυμνό. Και καλά έκανε! Δεν τα χρειάζεται όλα αυτά ο κινηματογράφος. Όχι, δεν έχω κανένα θέμα με το γυμνό ούτε με το σεξ. Αλλά η ερωτική επιθυμία σ’ αυτά τα καδραρίσματα, μ’ αυτούς τους φωτισμούς μ’ αυτό το κίτρινο που κουβαλά πάνω της, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά μόνο ένα βλέμμα μεταξύ των ηρώων για να μας κάνει να καταλάβουμε το μεγάλο τους πάθος.
Η ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών είναι εσωτερική. Δεν λένε πολλά, δεν χρειάζεται. Ο εσωτερικός τους διάλογος απογειώνεται από το καδράρισμα του Kar Wai Wong. Και όταν χρειαστεί να πλησιάσει κοντά την κάμερα και να στενέψει το κάδρο του, αυτοί αντιστέκονται στις υπερβολές και δίνουν στον θεατή να νιώσει μια και καλή τον δυνατό δεσμό που αναπτύχθηκε μεταξύ τους. Αυτή η εσωτερική ηρεμία που έχουν όταν είναι μαζί έρχεται να δέσει με τις απαλές κινήσεις της κάμερας. Στάσιμη κατάσταση- σταθερή κάμερα. Εξέλιξη της σχέσης- απαλή κίνηση κάμερας (συνήθως με τράβελινκ).
Και η φωτογραφία; Θεέ μου τι φωτογραφία! Το φωτισμός, τι χρώματα! Τέτοιος έρωτας να μην μπορεί να κρατηθεί από τέτοιαν εικόνα. Να πετάγεται σε κάθε γωνιά, κάτω από μία λάμπα του δρόμου, να μυρίζει το υγρό κράσπεδο και να βλέπει την σκιά της όμορφης γυναίκας να κατεβαίνει τις σκάλες. Ρημάδια τα σπίτια, καπνοί και φτώχεια. Μα αυτή σαν γκέισα και αυτός ένας μελαγχολικός τζέντλεμαν. Και όχι, δεν ερωτεύονται από ανάγκη. Ερωτεύονται γιατί πρέπει. Γιατί έτσι ήταν να γίνει. Παντού ερωτεύονται. Στο γραφείο, στον δρόμο, στο σπίτι. Κοντά στην κάμερα, μακριά της, μέσα από στενούς τοίχους, σε ένα στενό κρεβάτι. Παντού. Γιατί το δέρμα τους συνήθισε τον έρωτα και δεν τον βγάζει από πάνω του ποτέ. Και ας μένει το πρόσωπο θλιμμένο, όχι γιατί δεν υπακούει στο σώμα, αλλά γιατί έτσι τους έμαθαν. Τα πρέπει της κοινωνίας να νικήσουν τα πρέπει του έρωτα; Θεέ μου, ας απαντήσει κάποιος! Κανείς δεν ξέρει. Ούτε ο Kar Wai Wong και ας πλησιάζει πολύ. Ευτυχώς να λέμε που δεν δίνει απαντήσεις. Ο έρωτας και ο κινηματογράφος πρέπει να γεννούν συνεχώς ερωτήματα και όχι να δίνουν απαντήσεις γιατί αλλιώς αλλοίμονο μας!
Υ.Γ.1 Ακούστε το μαγικό soundtrack ο Michale Galasso.
Υ.Γ.2 Έχω βαθμολογήσει την ταινία με 10/10! Δεν ξέρω αν αυτό λέει κάτι!