Η ταινία της ημέρας: Relatos salvajes/ Ιστορίες για αγρίους (2014)

Written by

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Νταμιάν Ζιφρόν

Παίζουν: Ρικάρντο Μαρίν, Όσκαρ Μαρτίνεζ, Λεονάρντο Σπαράλια

Υπόθεση: Σπονδυλωτή ταινία η οποία αποτελείται από 6 επιμέρους ιστορίες με φόντο την Αργεντινή και με κεντρικό άξονα την εκδίκηση.

Γιατί να την δω;: Οι σπονδυλωτές ταινίες, ειδικά όταν αποτελούνται από μικρές και μεσαίου μήκους ιστορίες, έχουν ένα κεντρικό καλό και ένα κεντρικό κακό. Το καλό είναι ότι διαρκώς μπαίνεις στην διαδικασία να παρακολουθήσεις μία καινούργια ιστορία. Το κακό είναι ότι πολλές φορές οι ιστορίες δεν έχουν κάποιο κοινό πάτημα. Ευτυχώς στην ταινία μας το δεύτερο στοιχείο, το αρνητικό, δεν υφίσταται. Ως κεντρικός άξονας υπάρχει η εκδίκηση η οποία έρχεται πάντα με τρόπο τραγελαφικό, μαύρο και απρόσμενο. Στο “Πάστερνακ” ένας μουσικοκριτικός φλερτάρει ένα μοντέλο σε ένα αεροπλάνο  μέχρι που ανακαλύπτουν ότι έχουν έναν κοινό γνωστό. Δεν είναι όμως οι μόνοι μέσα στην πτήση! Στο “Ποντίκια” μία σερβιτόρα έχει να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που ευθύνεται για την αυτοκτονία του πατέρα της με την ιδιοκτήτρια του μαγαζιού να την παροτρύνει να τον σκοτώσει με ποντικοφάρμακο! Στο “Πιο δυνατό” μία παρεξήγηση μεταξύ δύο οδηγών που καταλήγει σε μία μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Στο “Μικρή βόμβα” ένας μηχανικός ειδικός στις κατεδαφίσεις με εκρηκτικά θα βιώσει την αδικία του…γερανού της τροχαίας και η ζωή του θα πάρει την κάτω βόλτα. Στην “Πρόταση” μία πάμπλουτη οικογένεια έχει να αντιμετωπίσει την πιθανότητα φυλάκισης του γιο τους που σκότωσε με το αυτοκίνητο μία εγκυμονούσα μητέρα. Και τέλος, στο “Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” όπου ένα ζευγάρι γίνεται άνω κάτω στο γαμήλιο τους πάρτυ όταν η νύφη μαθαίνει για την απιστία του άντρα της!

Χωρίς ταμπού, στα όρια του παρεξηγήσιμου, με λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία, με μπόλικη δόση μαύρου χιούμορ, τραγελαφική, ανεκδοτολογική, τραγικά εκ πρώτης όψεως, μικρά ψυχογραφήματα των ανθρώπων της σύγχρονης κοινωνίας, με δόσεις πολιτικής κριτικής, αρκετά ταξική, με αλμαδοβαρίστικη υφή (ο Πέδρο Αλμαδοβάρ είναι συνπαραγωγός) και τελικά επιτυχημένη καθώς ξεκαρδίζεσαι και ξαφνιάζεσαι με την τροπή κάθε μίας από τις επιμέρους ιστορίες! Σκηνοθετική λεπτότητα και σεναριάκη ευφυΐα σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς!