Ένα κοράκι κρώζει λίγο πριν σβήσουν τα φώτα στο θέατρο και ο συμβολισμός του μύθου αγγίξει τους μύχιους φόβους της μάζας που συνωστίζεται να δει το Βασιλικό αίμα να χύνεται στους στίχους των ποιητών ως παιχνίδι της μοίρας, στη θεατρική αναπαράσταση ως εξιλέωση σκοτεινών παθών που χλευάζει και τρέφεται από αυτά ο όχλος.
Δύο βασίλισσες στη θεατρική σκηνή σε μια σχέση αντιπαλότητας, κυριαρχίας, σκοτεινής υποταγής, ραδιουργίας και επιβολής ανταλλάσσουν ύβρεις με τυπικότητα που υπερβαίνει τα όρια, εύχονται και επιθυμούν το θάνατο της άλλης, καυχώνται και διεκδικούν μανιασμένα την κοινωνία της εξουσίας, αναμετρώνται σε μια λεκτική -σωματική πάλη και ξεσπούν σε σιγανό κλάμα κι ύστερα σε ευφορικό γέλιο που τις φέρνει κοντά σαν σε καθρέφτη πολλαπλών ειδώλων. Την ώρα που το Βασιλικό αίμα αντιπαρατίθεται Ο αφηγητής φτύνει παγανιστικές κατάρες εναντίον τους κι έπειτα όταν το αίμα της μιας γυρέψει τον αντίστροφο δρόμο και όλα αλλάξουν προσανατολισμό, τότε γυρεύει τη βασίλισσα και η απόγνωση εμπεριέχει και τον ίδιον -πού πας- πού μ’ αφήνεις.
Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο πρωτοπόρος σκηνοθέτης κ. Θεόδωρος Τερζόπουλος, κατέδειξε με τρόπο βιωματικό και σχεδόν χωρίς καθόλου κείμενο, παρά μόνο την αλληλογραφία της Ελισάβετ Α΄(1533-1603) και της Μαρίας Στιούαρτ (1542-1587), τη σκοτεινή φύση της εξουσίας και μέσα από τη λεκτική -σωματική διεργασία άφησε να διαφανεί το χάσμα της κοινωνικής κλίμακας στους ακραίους συμβολισμούς(Βασίλισσα-λαός)που ωστόσο συγκλίνει στο σκοτεινό υπόβαθρο του θανάτου. Όμως η εξουσία κινείται στον κύκλο του αίματος και στο ίδιο σώμα πάλλεται νέα ζωή την ίδια στιγμή που ο λαός ανεβαίνει έρποντας λίγο πιο ψηλά αλλά είναι μόνος .
Η Βασίλισσα Ελισάβετ, της κ. Σοφίας Χιλλ, κατέδειξε την υπεροχή της μεγαλοπρέπειας, τη λεκτική αντιπαράθεση της τυπικής ευγένειας που υπερβαίνει τα όρια μέχρι να γευθεί την υποταγή και το τρόπαιο του θανάτου ως ερωτικό θήραμα και ως θρησκευτικό σφάγιο. Η ένταση της σωματικής έκφρασης, η επιβλητική μορφή και η μελετημένη κίνηση έδωσαν το αρχετυπικό περίγραμμα μιας Σφίγγας, μιας Βασίλισσας, μιας Γυναίκας.
Η Μαρία Στιούαρτ, της κ. Αγλαΐας Παππά, είχε κάτι από την ώριμη έκφραση του πάθους που το τρέφουν οι καταχθόνιες δυνάμεις οι ίδιες που θα οδηγήσουν στις σκηνές της λεκτικής ανθρωποφαγίας και στην εκτέλεση. Η δύναμη του συμβόλου που αλλάζει θέση αποδόθηκε φυσικά και με αίσθηση του ρόλου, του προσωπείου, της ιστορικής στιγμής.
Ο αφηγητής, του κ. Τάσου Δήμα, είχε την ρεαλιστική μάσκα του παρατηρητή που γελά ανέμελα το ρόλο των Βασιλισσών στο θέατρο της πολιτικής, τη λαϊκή σοφία που εκσφενδονίζει ύβρεις-μεταφοράς από το ζωικό βασίλειο εκτονώνοντας το θυμό της αντίδρασης προς την εξουσία και τέλος τη θλιμμένη παραίτηση της παραδοχής της μοναξιάς που οδηγεί στο συμβολικό θάνατο .
Το σκηνικό λιτό, ευρηματικό έδωσε τη συμβολική διάσταση του θεατρικού παιχνιδιού μιας πινακοθήκης με μαριονέτες, έδωσε σαφήνεια στο διαχωριστικό επικλινές όριο του επάνω- κάτω θεατρικού πεδίου και οι φωτισμοί ανέδειξαν τη λεπτομερή έκφραση της υφέρπουσας κίνησης, της έκφρασης των παθών, του αίματος στον χώρο, των λέξεων στα Γαλλικά, τα Αγγλικά, στους λαρυγγισμούς και τα βογγητά, στα Ελληνικά των προσταγών και των ύβρεων.
Η μουσική του κ. Παναγιώτη Βελιανίτη, ανέδειξε το κλίμα της ταραγμένης εποχής και τα κοστούμια της Λουκίας τόνισαν με μοντέρνο τρόπο την συμβολοποιημένη ταξικότητα.
Συγχαίρουμε το σκηνοθέτη αυτής της παράστασης γιατί είναι ευφυής και αναζητά τη βαθύτερη ουσία του θεάτρου γιατί γνωρίζει τη συμβολική Ευρωπαϊκή ιστορία, γιατί προβάλλει το Ελληνικό θέατρο ως αντίδοτο πολιτισμού στο εξωτερικό. Συγχαίρουμε τους ηθοποιούς και όλους τους συντελεστές που ολοκλήρωσαν αυτή την καλλιτεχνική σκέψη με ήθος και ειλικρίνεια!
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ” ΑΤΤΙΣ ”
ALARME
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
48 ΔΗΜΗΤΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΕΛΙΣΑΒΕΤ Α΄: ΣΟΦΙΑ ΧΙΛΛ
ΜΑΡΙΑ ΣΤΙΟΥΑΡΤ: ΑΓΛΑΪΑ ΠΑΠΠΑ
ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ΤΑΣΟΣ ΔΗΜΑΣ