Το θέμα της παράστασης πραγματεύεται τον τρόπο που οι άνθρωποι διαχειρίζονται το χρόνο αναμονής από την στιγμή της σύλληψης έως και τον θάνατο, και αυτό χωρίς λόγο ή με λόγο κατά το ελάχιστο. Λειτουργώντας λοιπόν μόνο με το σώμα οι ηθοποιοί (που σημειώστε στην παράσταση αυτή είναι φρέσκα και δροσερά παιδιά της πόλης μας) καλούν τους θεατές να ερμηνεύσουν το δρώμενο μέσα από ενέργειες που και οι ίδιοι έχουν βιώσει. Η μορφή αυτή θεάτρου αν και ξεκίνησε κάπου στη δεκαετία του ’80, (με παραπομπές βέβαια στο Ιαπωνικό θέατρο) έχει ως εργαλείο τον ψυχοσωματικό μας εξαναγκασμό που έμμεσα θα μας οδηγήσει να αναβιώσουμε την πρώτη μας προσπάθεια να περπατήσουμε μετά να ανακαλύψουμε τον κόσμο της χαρές και τις λύπες του, αλλά και τον υποτιθέμενο χαμένο χρόνο της αναμονής (που κάθε άλλο παρά χαμένος είναι ) με πορεία βέβαια επιβεβλημένη, αφού όλοι γνωρίζουμε την αδιάκοπη πορεία των ζώντων οργανισμών προς το θάνατο και την αναγέννηση.
Στη συγκεκριμένη παράσταση, που θα την χαρακτήριζα μοντέρνα, τα σώματα δείχνουν γυμνά όπως ερχόμαστε στον κόσμο, αληθινά δηλαδή με την ταυτότητα και το αποτύπωμα που έχουν, που πότε πάλλονται και μας δείχνουν απροκάλυπτα σκηνές σεξ, και άλλες φορές μένουν ακίνητα και μοιάζουν φθαρτά για να μας θυμίσουν την κατάληξη του ανθρώπινου είδους, και εδώ να συγχαρώ την ενδυματολόγο που με μικρές πινελιές ταυτοποίησε τα σώματα όπως απαιτούσε το θέμα κάθε σκηνής.
Επιτυχής και η σύμπραξη με την ζωντανή μουσική εντός της σκηνής, μια προσπάθεια που πρέπει όλοι να υποστηρίξουμε καθώς απλώνει τα όρια του πολιτισμού της πόλης μας.
Αναμονή (σωματικό θέατρο) Θέατρο Αυλαία
ΙΓΝΑΤΗΣ