Σκέψεις πάνω σε μιαν θεατρική –εικαστική προσέγγιση, μιας σύντομης παράστασης –σε τέσσερις παραλλαγές και σε δεκατρείς συνολικά παραστάσεις σε μία θεατρική μέρα.
Σκηνικό σκουπιδιών, εικόνες στρατοπέδων, φράσεις μιας ελλειπτικής αλφαβήτας. Ανάσα ως γέλιο, κραυγή απόγνωσης ως την ασφυξία του τέλους.Μία πραγματικότητα εικονική, στο συμβολισμό του θεάτρου. Σ’ αυτό που δεν λέγεται αλλά σημαίνεται. Χωρίς λόγια, χωρίς δράση, ως μία εικόνα του πολιτισμού που συσσωρεύεται σε ερείπια σκουπιδιών, ιδεολογιών, νοήματος. Ύστερα από τη βαρβαρότητα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και το τέλος της Ιστορίας, σε αποδόμηση νοήματος επικοινωνίας.
Στη σκηνή του BlackBoxπαρακολουθήσαμε, με την επεξήγηση του σκηνοθέτη μία περφόρμανς στην εκδοχή του συγγραφέα και στη συνέχεια -στον ίδιο σκηνικό χώρο- τις άλλες εικονικές αποτυπώσεις της, με τη συνοδεία της ιδιότυπης μουσικής κραυγής , με την παρουσία μίας ηθοποιού που κινήθηκε στον θεατρικό χώρο χωρίς λόγια.
Η σκηνοθετική σκέψη προκάλεσε τη διάδραση των θεατών ως υπόδειξη θεατρικότητας, με τη μορφή της ελεύθερης περιήγησης, κατά τη διάρκεια των τεσσάρων εκδοχών αυτής της θεατρικής-εικαστικής μεταφοράς, στην εκάστοτε αρχή- τέλος. Διάδραση που οδήγησε- από την πλευρά των θεατών και του σκηνοθέτη- και στην εκφώνηση μιας μελαγχολικής διαπίστωσης για τη θηριωδία του ανθρωπίνου πνεύματος και το νόημα του πολιτισμού που αναιρεί τον κόσμο ως κόσμον (με την αρχαία σημασία).
Η ηθοποιός της παράστασης, με τη χρήση των συμβόλων μιας μάσκας, ενός καπέλου και μιας ταινίας που περιπλέκει το σώμα και περιπλέκεται γύρω του, φυλακίζοντας την ανάσα και το βλέμμαζωήςκαι από τη σωρευτική πληθώρα συμβολικών αντικειμένων–σκουπιδιών καταναλωτικής, ιδεολογικής μανίας του σύγχρονου τρόπου ζωής, έγινε μέρος του σκηνικού. Κινήθηκε αργά, σε μιαν ελλειπτική υπόδειξη των σταδίων μιας ανάσας, στον σύγχρονο εφιαλτικό κόσμο της τεχνολογίας και της καταστροφικής αλλοίωσης που εγγράφεται ως ταινία πάνω στο σώμα.Ταινία λέξεων και εικόνων που τυλίγουν τη ζωή και χάνονται με την πτώση-θάνατο των ανθρώπων, ως αλφάβητο ατομικής υπόστασης μέσα στο πλήθος και την πολυπλοκότητα του ουτοπικού πολιτισμικού ονείρου.Ως συσσώρευση αναπνοών.Στο μεταφορικό σχήμα της ανθρώπινης πράξης της ζωής ως το θάνατο, φως ανάμεσα στην κραυγή αναπνοής-εκπνοής, στην κινούμενη εικόνα του χρόνου, στο θεατρικό σύμπαν του συγγραφέα.
Παράσταση σκέψης που κρατάει το θεατή σε μιαν αποστασιοποίηση -αν και είναι μέρος – της πραγματικότητας που δια-πραγματεύεται το θέατρο, ως συμπύκνωση τεχνών και ως προβολή της πραγματικότητας, στο εικονικό και φαντασιακό πεδίο. Μιας πραγματικότητας που προβάλλει το ίχνος της επάνω μας και μας εμπεριέχει ως προβολή στη ζωή των άλλων, στο ασυνεχές της επικοινωνίας.
Ανάσα, από την ομάδα Svoradov Theatre Group, μία απόπειρα προβολής της πραγματικότητας, στον αέρα του θεάτρου και του θεάτρου στον ορίζοντα της πραγματικότητας, ως κατασκευής. Προϊόν υλικής υπόστασης που παράγει η φαντασία της τέχνης ως βλέμμα σκέψης στη θνητότητα της ζωής των ανθρώπων .
Ανάσα, ντοκουμέντο ζωής : μια πνιχτή, σύντομη κραυγή ως τη σιωπή. Κείμενο μινιμαλιστικό και απαισιόδοξο για την ανάσα των ανθρώπων που λιγοστεύει σε μιαν ελλειπτική φάση φθοράς ως τη σιωπή του θανάτου.
Faintlightonstage.Rubbish. NoVerticals. Allscatteredandlying.
Faintbriefcry.Breath.Silence.
-Ο Ιρλανδός συγγραφέας, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1969), ενώ το 1984 εκλέχθηκε επικεφαλής της Aosdána, ένωσης ανθρώπων των Καλών Τεχνών της Ιρλανδίας.
Ο Samuel Beckett (1906- 1989), έγραψε ως απάντηση παραγγελίας το σύντομο αυτό έργο στο μέγεθος μιας ταχυδρομικής κάρτας .
– Ανάσα, θεατρικό έργο γραμμένο το 1969, ύστερα από προτροπή του λογοτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου του Λονδίνου Kenneth Tynan. O Tynan ζήτησε από τον Μπέκετ να γράψει ένα σύντομο σκετς με θέμα τον έρωτα, με σκοπό να το συμπεριλάβει στην πρωτοποριακή επιθεώρηση με τίτλο “Oh Calcutta!”.
Συντελεστές:
Σύλληψη – Δημιουργία: Τριαντάφυλλος Μποσταντζής
Εικαστική ενσάρκωση: Ιωάννα Λιούτσια
Εκτέλεση παραγωγής: SvoradovTheatreGroup
Σχεδιασμός αφίσας – προγράμματος: Ζαμπία Πατεράκη.