.bετόβεν .bαχ & bύρα *η κριτική μας

Written by

Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι είχε πει κάποτε πως σοφό είναι «να βρεις αυτό που αγαπάς και να το αφήσεις να σε σκοτώσει». Είναι το σεξ; Είναι η μουσική; Είναι η ποίηση; Ή είναι απλώς η μπύρα; Όπως και να χει ο κόσμος του Μπουκόφσκι πλησιάζεται πολύ δύσκολα και η παραμικρή παραστράτηση από την γενικότερη έννοια της ελευθερίας που αποπνέουν τα έργα του μπορεί να χαρακτηριστεί ως παρωχημένη σαχλαμάρα. Πόσο εύκολο είναι να μεταφερθεί ο ιδιαίτερος του κόσμος στο θέατρο; Πόσο θάρρος άραγε χρειάζεται κάποιος για να τολμήσει να παρουσιάσει στην Ελλάδα (και δη στην Θεσσαλονίκη) την δική του προσέγγιση για τα έργα του Τσάρλς Μπουκόφσι;

Ευτυχώς η DadaArtκαι ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος ήξεραν από την αρχή τι έκαναν. Ακροβατώντας ανάμεσα στον ροζ σαρκικό κόσμο και στην μαυρίλα της μοναξιάς, ο σκηνοθέτης του έργου (ο οποίος υπογράφει και την διασκεύη- μετάφραση των ποιημάτων) αποδίδει καθαρά  και χωρίς άσκοπο θεαθήναι τα «Ποιήματά του (Μπουκόφσκι) , κυρίως από την “πρώτη” συγγραφική του περίοδο, αλλά και μερικά από τα πιο ώριμα χρόνια του, γίνονται η αφορμή για την ανάπτυξη μίας ιστορίας με 5 πρόσωπα και έναν Συγγραφέα.»

Η παράσταση χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος, η ωμή σαρκική ανάγκη επιβεβάιωσης, η σεξουαλική απελευθερωτική καταπίεση, ο σαρκασμός, οι ακραίες καταστάσεις δομούν ένα περιβάλλον το οποίο ανατρέπεται άρδην στο δεύτερο μέρος του έργου. Εκεί όπου οι πέντε χαρακτήρες αντιμετωπίζουν αυτό που ο Μπουκόφσκι φοβόταν πιο πολύ και από τον θάνατο: την μοναξιά! Τρεις γυναίκες και δύο άντρες να μπλέκονται σε ερωτικές ακραίες καταστάσεις, χωρίς ίχνος ντροπής, με μία διάφανη εσωτερική διαπάλη που εμπλουτίζεται με γέλιο (το πηγαίο γέλιο της ματαιότητας του ανθρώπινου «υπεργώ»), σαρκασμό, ειρωνία. Ο σκηνοθέτης βάζοντας σε ισχύ την διαλεκτική υπόκωφη δύναμη του έργου, τσακίζει μετωπικά τα δύο μέρη και εξάχει συμπεράσματα που περιστρέφονται  γύρω από τον έρωτα, το σεξ και την μοναξιά. Εξυψώνει τελικά την ουσιωδη ορμή της σαρκικής ένωσης και γειώνει την ματαιοπονική αντίστιξη των δήθεν, των σοφών, των διανοούμενων. Σεξ, μοναξιά και μπύρα!

Η παράσταση καθοδηγείται αφηγηματικά από βίντεο με τον συγγραφέα (Πασχάλης Τσαρούχας) τα οποία τεμαχίζουν την παράσταση σε υπομέρη και τιτλοφορούν το καθέ ένα από αυτά. Στο δεύτερο μέρος, τα βίντεο γίνονται περισσότερο εικαστικές παρεμβολές αλλά δέχουν απόλυτα στον αφαιρετικό προσδιορισμό των χαρακτήρων.

Πολύ καλές οι ερμηνίες των αγοριών (Τριαντάφυλλος Δελλής, Τάσος Μπαρνιάς) καθώς και της Λίζας Νεοχωρίτη, όμορφη η νεανική-αθώα-μοιραία φόρμα της Βάιας Καθιώτου καθώς και η κίνηση της Λιάνας Παναγιωτίδου. Εύστοχες οι μουσικές επιλογές του Αντώνη Κανάκη (του οποίου η φωνή ακούγεται στην έναρξη του θεατρικού), όμορφα τα βίντεο του σκηνοθέτη με τους Ευριπίδη Ταρασίδη και Κωνσταντίνο Πάσχο αν και θα θέλαμε να είναι πιο καθαρός ο ήχος. Όσο χρειάζεται λιτά τα σκηνικά της Εύας Κωνσταντινίδου και εξαιρετικοί οι φωτισμοί (που λαμβάνουν αρκετό χώρο στην αφηγηματική εξέλιξη) του Αντώνη Σκορδίτη.

Καταλήγωντας, ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος (θυμίζουμε τις Νορμάλ Διαστροφές και την Σαλώμη) τολμά για μία ακόμα φορά να σπάσει οποιαδήποτε κλασική δομή, να αποφύγει την διδαχή καλώντας τους θεατές να βγάλουν μόνοι τους όποιο συμπέρασμα θέλουν, και τελικά πετυχαίνει να μιλήσει ειλικρινά στο κοινό της Θεσσαλονίκης το οποίο τις δύο πρώτες βδομάδες έχει αγκαλιάσει το έργο.

Εδώ θα βρείτε όλες τι λεπτομέριες της παράστασης.