Χορεύοντας στη Λούνασα στο μικρό θέατρο της μονής Λαζαριστών *2η κριτική

Written by

Την παράσταση Χορεύοντας στη Λούνασα, παρακολουθήσαμε στο μικρό θέατρο της μονής Λαζαριστών από τα ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και Ιωαννίνων στη συνεργασία τους με το ΚΘΒΕ.

Ο Ιρλανδός συγγραφέας του έργου Χορεύοντας στη Λούνασα, Μπράιαν Φρίελ,  βλέπει σε συμπύκνωση  το κοινωνικό πολιτικό και θρησκευτικό πρόσωπο της χώρας του και τις επερχόμενες αλλαγές και εξελίξεις εξαιτίας  των οικονομικών μεταβολών και της εκβιομηχάνισης στο παράδειγμα της οικογένειας Μάντι.

Η δράση  εκτυλίσσεται στο σκηνικό  της επαρχίας, στο όριο  φαντασίας και  πραγματικότητας,  ανάμνησης  και  επινόησης.

Τα πρόσωπα του έργου βγαλμένα από τον μόχθο της καθημερινότητας, αναδύονται  μέσα από το  τοπίο  της επαρχίας και τις συνήθειες μιας περιοχής,  όπου το λαϊκό  στοιχείο και οι θρησκευτικοί τυπολατρικοί περιορισμοί, ο κοινωνικός διαχωρισμός, οι ηθικές αντιλήψεις,  οι  επιλογές των ανθρώπων, τα οικονομικά δεδομένα, οι πολιτικές εξελίξεις,  αντιπαλεύουν τις εξελίξεις, διαμορφώνοντας ανάλογα, συνθήκες καταπίεσης ή απελευθέρωσης του ατόμου και της ομάδας.

Ο ρόλος και η θέση των γυναικών, η ψυχοσύνθεσή τους, η φυγή και η επιστροφή στη γενέθλια γη, το θέμα της εργασίας,  η πολιτική, οι καθημερινές συνήθειες, η λαϊκή μουσική και τα παγανιστικά δρώμενα, αποτελούν τη βασική θεματολογία του έργου αυτού. Παράλληλα, πίσω από τα λόγια των προσώπων, διαφαίνεται μια αύρα φιλοσοφικού στοχασμού σε θέματα όπως ο χρόνος, η ζωή, η μοίρα και το πεπρωμένο του λαού της Ιρλανδίας, σε συνδυασμό με τις ιστορικές εξελίξεις και  σε σύνδεση με την Ευρωπαϊκή ιστορία (αποικιοκρατία- φασισμός). Ακόμη μια αίσθηση απομόνωσης και πρωτογονισμού, που ανατρέπει εν μέρει και η τεχνολογική πρόοδος, γεγονός που θίγεται έμμεσα, ως σχόλιο κατασταλαγμένης παρατήρησης,  στο παράδειγμα  της μουσικής, όπως ακούγεται από το παλιό ραδιόφωνο της οικογένειας.

Σκηνοθετικά η παράσταση εξελίχθηκε ως μια αφηγηματική- νοσταλγική ανάμνηση του ήρωα, ο οποίος επιστρέφει στο πατρικό σπίτι. Εκεί οι εντυπώσεις είναι τόσο ζωντανές που έρχονται μπροστά του με τα ζωηρά βήματα των ανθρώπων που αγάπησε και πια δεν ζουν παρά στη σκέψη και στην καρδιά του. Τα ζωηρά βιώματα της παιδικής του ηλικίας ανατρέχουν στον παγανιστικό χορό στη Λούνασα, στην ακατανίκητη επιθυμία των γυναικών να χορέψουν στη διάρκεια της γιορτής, όπως η μητέρα του και οι αδελφές της, στην εικόνα του απελευθερωτικού χορού τους στην αυλή του σπιτιού τους.

Οι ηθοποιοί της παράστασης αυτής διέγραψαν με σαφήνεια το περίγραμμα των χαρακτήρων που υποδύθηκαν, αφήνοντας στον θεατή να δει τις ιδιαιτερότητες της Ιρλανδικής ψυχής στην εκφραστική της ποικιλότητα.

Η ανέμελη ανευθυνότητα και η απερισκεψία της νιότης, η ατίθαση ελαφράδα του αγώνα επανάκτησης της μνήμης, η ήττα,  η πικρή νοσταλγία του αφηγητή,  έδωσαν  το στίγμα  των ανδρικών ρόλων.

Οι χαρακτήρες των πέντε γυναικών αποδόθηκαν  πολύ εκφραστικά με μια αίσθηση  φυσικότητας και χιούμορ. Η υπευθυνότητα, η εργατικότητα, το σθένος,  η δύναμη αποδοχής, η ακαμψία και η αντίσταση, η εύθραυστη αφέλεια, η συμπόνια, το θάρρος, η τρυφερή νεανική ορμή, ο αγώνας τους, αποκάλυψαν τον συναισθηματικό  πλούτο και το πείσμα της γυναικείας ψυχής, στην τραχύτητα  μιας κοινωνίας που αλλάζει βίαια.

Από το σκηνικό των ψευδαισθητικών επιπέδων  με τα συμβολικά χρηστικά αντικείμενα της επαρχιακής  ζωής της υπαίθρου, με  κοστούμια ενταγμένα στον κοινωνικό κώδικα  του τόπου αναφοράς, με  κομμώσεις στο αισθητικό πλέγμα της  εποχής, τα πρόσωπα και οι γυναίκες, κυρίως  αυτές,  ως  φορέας  διατήρησης των  παραδόσεων, μίλησαν για ό,τι χάνεται στο πέρασμα του χρόνου. Δημιουργώντας ατμοσφαιρικές σκηνές, όπως ο κέλτικος χορός τους τυλιγμένος σε σύννεφα από αλεύρι  με την ξέφρενη αίσθηση στον στροβιλισμό του, μίλησαν  για τον διαχρονικό αγώνα των σωμάτων και την ελευθερία.

Χορεύοντας στη Λούνασα, έργο νοσταλγικής αίσθησης, χαμηλόφωνης εξιστόρησης, επαρχιακής βραδύτητας που εκρήγνυται με έναν αρχέγονο τρόπο στον πρωτογονισμό της  χορευτικής-θεατρικής παγανιστικής λατρείας.

«Όταν φέρνω στο μυαλό μου το καλοκαίρι του 1936 με επισκέπτεται μια ανάμνηση πιο καθαρά απ’ όλες τις άλλες. Κι αυτό που με συναρπάζει σ’ αυτή την ανάμνηση είναι ότι η ατμόσφαιρα είναι πιο πραγματική από το γεγονός και όλα είναι την ίδια στιγμή πραγματικότητα και ψευδαίσθηση». (Μάικλ)

 

«Χορεύοντας στη Λούνασα» στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
Μπράιαν Φρίελ  (1929-2015)

Διαβάστε εδώ τις μέρες και τις ώρες των παραστάσεων

Συντελεστές:
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κοντούρη
Δραματουργική συνεργασία: Ελένη Μολέσκη
Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Επιμέλεια κίνησης: Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου
Σύνθεση ήχων-μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη
Βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός παραγωγής: Ελένη Μολέσκη
Βοηθός σκηνογράφου: Βενετία Νάση

Διανομή
Μάικλ: Δημήτρης Φουρλής
Κέιτ: Γιολάντα Καπέρδα
Μάγκι: Θάλεια Γρίβα
Άγκνες: Σοφία Βούλγαρη
Ρόουζ: Λίνα Φούντογλου
Κρις: Σοφία Αντωνίου
Τζέρι: Δημήτρης Ντάσκας
Τζακ: Δημήτρης Ναζίρης

cityculture.gr/ γράφει η Άγγελα Μάντζιου