– Ένα βλέμμα θεατρικό πίσω από δύο ευάλωτα πρόσωπα.
Ελλιπείς διάλογοι μιας θραυσματικής επικοινωνίας, παράλληλοι και αντιθετικοί μονόλογοι δύο προσώπων που οδηγούνται στην αυτοσυνειδησία μέσα από την εμπειρία της παρατήρησης των κανόνων που διέπουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ένας απροσάρμοστος νέος στη φυλακή και μία γυναίκα που περιφέρεται στην πόλη, κουβαλώντας τα υπάρχοντά της, συναντιούνται στη σκηνή του θεάτρου και στην επινοημένη σχέση θεατή- ηθοποιού. Έτσι αρχίζει η παράσταση. Η γυναίκα μπαίνει στο χώρο του θεάτρου ως θεατής και, παρακολουθώντας τον νεαρό άνδρα στην εξιστόρηση της ζωής του, παίρνει μέρος στη θεατρικήδράση σε ρεαλιστική υπενθύμιση του κοινωνικού θεάτρου της καθημερινότητας. Θεσμοί και ιδεολογίες, ερωτηματικές ανησυχίες, εσωτερικές σκέψεις, επιλογές ζωής και ατομικές επαναστατικές πράξεις, είναι στον καμβά του έργου αυτού οι χρωματικές πινελιές με τις οποίες ο συγγραφέας κ. Γ. Περδίκης, με τρόπο ειρωνικό, τρυφερό, διφορούμενο και ημιτελή, παρουσιάζει τον κόσμο όπως τον βλέπουν οι ήρωές του. Κείμενο με ποιητικά στοιχεία σε ενδιαφέρουσες υποδείξεις των όψεων του κατακερματισμένου κόσμου όπως εγγράφεται στη ρεαλιστική εκδοχή και στο φανταστικό μικρόκοσμο των ηρώων του.
Σκηνοθετικά ενδιαφέρον -κ. Γ. Νεράντζης, με το υπαινικτικό της σχέσης θεατή- ηθοποιού ανοικτό ως το τέλος της παράστασης όταν οι ηθοποιοί κοιτάζουν από τη μισάνοιχτη κουρτίνα τους θεατές, όταν καθισμένοι ως θεατέςστη σκηνή του θεάτρου, παρατηρούν τους θεατές σε μια αντιστροφή διάδρασης που επικεντρώνεται στο βλέμμα. Οι δύο ηθοποιοί που υποδύθηκαν τα ανώνυμα πρόσωπα, Γ-κ. Λ. Πετροπούλου και Α- κ. Γ. Δερνίκας, κινήθηκαν σ’ έναν χώρο οριοθετημένο από κουτιά και ρολόγια, διαχωριστικά και παγκάκια, με ρούχα- κ.Χ. Μάντακα (σκηνικά –κοστούμια) σημειολογικής αναφοράς του κοινωνικού τους στίγματος , με στοιχεία του θεάτρου του παραλόγου. Η ερμηνεία είχε, στην περίπτωση του άνδρα, εκφραστική πλαστικότητα που αποτύπωνε το ρεαλιστικό στοιχείο και τις γρήγορες αντιδράσεις, ενός ανθρώπου που σκέφτεται και είναι όχι όπως τον θέλουν οι άλλοι. Στην περίπτωση της γυναίκας, η ερμηνεία ήταν πιο επίπεδη, πειστική ωστόσοκαι ο λόγος, ως κείμενο, πιο ατελής. Η κίνηση του άνδρα επίσης είχε εναλλαγές και μια νευρωτική αποτύπωση των εσωτερικών σκέψεων σε επιτάχυνση. Οι φωτισμοί- κ. Σ. Κουτράκης, ανέδειξαν το παραμορφωτικό των επεμβάσεων των άλλων στα πρόσωπα και η κλασσική μουσική, στην αρχή και στο τέλος της παράστασης, δημιούργησε αντιθετικό πλέγμα εσωτερικών σκέψεων, πιο ενδιαφέρον, κατά την άποψή μας, από την παρεμβολή των τραγουδιών στη διάρκεια της παράστασης.
Δε μετρώ, σκέψεις για τον κόσμο και το άτομο στο χωρο- χρονικό στίγμα της πόλης και του παρόντος, στο δυνατό του αδύνατου. Θραύσματα σκέψεων σε θεατρικούς ιριδισμούς του αισιόδοξου που κρύβεται στις παιδικές κατασκευές χάρτινων καραβιών καιστην επιμονή των ονείρων.
Δε Μετρώ
Κείμενο: Γιάννης Περδίκης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νεράντζης
Ηθοποιοί: Λένα Πετροπούλου, Γεώργιος Δερνίκας
Σκηνικά – κοστούμια: Χρύσα Μάντακα.
Φωτισμοί: Στράτος Κουτράκης.
Πρωτότυπη μουσική: «Τυχερό αστέρι».
Βοηθός σκηνογράφου: Στέργιος Πρώϊος
κριτική Άγγελα Μάντζιου