« …ο ήλιος μοιάζει με σφηνάκι.»
Για μισή ώρα. Τόσο διαρκεί ο ήλιος στο Λονδίνο. Είναι ημέρες εδώ που οι εποχές όλες μαζί μπαίνουν στο μπλέντερ και μιξάρονται παράλογα. Σφηνάκια ήλιου, κανάτες συννεφιάς. Σαν μικρά σφηνάκια χαράς που ο θεός μοιράζει με φειδώ ώστε να μπορώ να τα εκτιμήσω καλύτερα.
«…Κάνεις βόλτα με πυτζάμες!»
Ξυπνάω ημέρες με έναν ολοφώτεινο ήλιο παντού! Πετάγομαι απο το κρεβάτι κι όπως είμαι με της πυτζάμες βάζω τα αθλητικά μου κάνω καφέ στο θερμός και κατεβαίνω στο πάρκο της γειτονιάς με ένα βιβλίο. Με πυζάμες στον δρόμο. Εδώ η έκφραση ελευθερίας είναι τέτοια που κανείς δέν σε κοιτάζει παράξενα. Και περπατόντας έτσι νιόθω λιγάκι περισσότερο ελεύθερη γνωρίζοντας πολύ καλά οτι στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θα ήταν απλά αδιανόητο.
«…Λες εμείς αντί για εγώ.»
Μαθήματα σε μουσεία και γκαλερί. Ημέρες που η καθηγήτρια μας μιλάει για τέχνη σε μία φωτεινή αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου ή για installations στην επιβλητική μεγάλη αίθουσα της TATE Gallery. Μας ζητά να δουλεύουμε ομαδικά, να πειραματιζόμαστε, να σκεφτόμαστε συνέχεια εναλλακτικά ορμώμενοι απο την φαντασία μας, μας διδάσκει να μήν φοβόμαστε αν κάνουμε λάθως, να ήμαστε ο εαυτός μας. Μας ξυπνάει την ανάγκη απο μέσα μας να λέμε εμείς αντί για εγώ.
«…Όταν σε ρωτάνε τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;»
Όταν οι περισσότεροι καθηγητές μας ρωτάνε με τι σκεφτόμαστε να ασχοληθούμε μετά την σχολή κανείς δέν νιώθει ντροπή ή αμηχανία να πεί την αλήθεια. «Δεν ξέρω». Μαζί τους κι εγώ. Ίσως σκέφτομαι, γιατί στα Αγγλικά Πανεπιστήμια η σοφία βρίσκεται στην παραδοχή της άγνοιας.
«…Ακούς να σου λέει ο καθηγητής, Θέλω να μου πει ο καθένας από εσάς πώς ονομάζεται και τι όμορφο σας συνέβει σήμερα»
Η πρώτη φράση του καθηγητή που ήρθε να κάνει την διάλεξη. Και μου φαίνεται εκπληκτικό μια τόσο απλή προτροπή πόσα χαμόγελα μπορεί να γεννήσει. Στην Ελλάδα ποτέ δέν άκουσα έναν καθηγητή να ρωτά κάτι τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο ουσιαστικό μέσα στα αμφιθέατρα. Γιατί;
«…Γνωρίζεις ανθρώπους από όλο τον κόσμο»
Εδώ η καλύτερη μου φίλη είναι απο την Κροατία, η γειτόνισά μου Ασιάτισα και ο υπάλληλος στην ρεσεψιόν από την Αφρική. Ανταλλαγές, προσωπικές ιστορίες, όμορφες εικόνες. Όσες οι κουλτούρες τόσα τα παράθυρα. Την άλλη φορά ένας Αιγύπτιος, υπάλληλος στα τρένα, μας εξιστορούσε. Κάθε χρόνο αλλού. Καράκας, Νέα Υόρκη, Λονδίνο. «Πιο πολύ αγάπησα Αφρική» μου είπε στο τέλος..
cityculture.gr/ Γράφει η Καυκά Αλεξάνδρα