Με αφορμή την παράσταση «Τρωάδες» των αποφοίτων της ανώτερης σχολής δραματικής τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς, στο θέατρο Αυλαία, η ηθοποιός Ελένη Βουγιατζή που υποδύθηκε την Ανδρομάχη στη δεύτερη εκδοχή της παράστασης, απάντησε στις –αντιστικτικές με την ηρωίδα της πρώτης παράστασης- ερωτήσεις του Thessaloniki-portal.gr
Μιλήστε μας για την εμπειρία της συμμετοχής σε μια πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη παράσταση όπως αυτή των «Τρωάδων». Μια πολύ όμορφη και συγκινητική εμπειρία….που ξεκίνησε από πέρισυ το καλοκαίρι με την προετοιμασία μας και τελείωσε τώρα ..μαζί με εμάς!. Ήταν πολύ σημαντικό ως μαθήτρια ακόμη, να δουλέψω για δεύτερη φορά σε ρυθμούς κανονικής παράστασης. Οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη, ήταν ένα δύσκολο έργο, άκρως συγκινητικό…και το κυριότερο…τόσο επίκαιρο! Παράδειγμα ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σε όλη αυτήν την διαδρομή του τρίτου έτους , ήρθαμε σε επαφή με ποιήματα που έχουν να κάνουν με την απώλεια, τον φασισμό, με εξομολογήσεις γυναικών από τον Β’παγκόσμιο πόλεμο, από τον εμφύλιο, από την χούντα, ακούσαμε ιστορίες, είδαμε φωτογραφίες από στρατόπεδα συγκέντρωσης, από αιματοκυλισμένους δρόμους, από την καταστροφή της Θεσσαλονίκης το 1917, από την Μικρασιατική καταστροφή, γεγονότα που ήταν πιο κοντά σε εμάς από αφηγήσεις και το σχολείο, γεγονότα που άφησαν το στίγμα τους και φυσικά είχαν το ίδιο θέμα!ΑΠΩΛΕΙΑ! Μάθαμε πολλά πράματα, δυσκολευτήκαμε, αλλά τα μάθαμε και αποδώσαμε σε ένα όμορφο αποτέλεσμα όπως ήταν αυτό της παράστασης, και υπήρχε μεγάλη συγκίνηση, η οποία μοιραζόταν και από τον ίδιο τον κόσμο!
Με ποια εφόδια ένας ηθοποιός προσεγγίζει έναν ρόλο; Πώς προσεγγίσατε το ρόλο της Ανδρομάχης- Ποια πτυχή του χαρακτήρα της αναδείξατε με την ερμηνεία σας; Δεν πιστεύω πως είναι καλό να πηγαίνεις πρώτα μακριά! Κοίτα γύρω σου, μπορεί να είναι ο διπλανός σου, εσύ ο ίδιος, η καθημερινότητά σου, η αναπνοή σου. Έπειτα ψάχνεις ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Τι είναι; σε τι σου μοιάζει ; τα συναισθήματά σας είναι τα ίδια; Μπορεί να πονάει όπως πονάς ,σίγουρα, θα βγει από σένα… Η πρώτη μου επιλογή ήταν η Ανδρομάχη…και η τελευταία, δεν άλλαξα, ίσως ήμουν προκατειλημμένη ναι….αλλά μου έβγαζε κάτι πολύ έντονο αυτός ο ρόλος…αυτή η γυναίκα! Η Ανδρομάχη ως χαρακτήρας ήταν το ίδιο της το όνομα..έμαθε να μάχεται ως άνδρας! Στην παράσταση είχα τον θρηνητικό μονόλογο, όπου ο αγγελιοφόρος των Ελλήνων της λέει ότι θα σκοτώσουν το παιδί της. Όπως καταλαβαίνετε, ένας άνθρωπος όσο σκληρός κι αν είναι ,όσο και να προσπαθεί να σταθεί στο ύψος του, μπροστά σε κάτι τέτοιο έχει «δικαίωμα» από την ζωή να λυγίσει,να σπάσει έστω και για δευτερόλεπτα, να θυμώσει,να φωνάξει, αλλά μένει στο ύψος του . Η «δική» μου Ανδρομάχη, δοκιμάστηκε από πολλές πτυχές για να καταλήξει σε αυτό το σημείο.
Πόσο εύκολο είναι να αποδώσεις έναν θρήνο; Και πώς τον αποδίδεις; Αυτό ήταν ό,τι πιο δύσκολο είχα να αντιμετωπίσω. Στο θέατρο δεν είναι όπως στην ζωή που κλαις μαζί με κάποιον που θρηνεί, όπως θρηνεί. Στο θέατρο αυτό που βγάζεις εκείνη την στιγμή πρέπει να αγγίζει και τον θεατή….άντε καλά να κλαις να φωνάζεις….αλλά ο άνθρωπος που σε βλέπει αισθάνεται τον πόνο της μάνας που θες να βγάλεις εκείνη την στιγμή; Από όλα τα λόγια της γυναίκας αυτής …όσο συγκινητικά και να ήταν και πιστέψτε την συγκίνηση την ένιωθα κάθε φορά, αυτό που μου ήταν πιο βαθύ και δύσκολο ήταν δυο φράσεις «άντε, πάρτε το….Φάτε τις σάρκες του», πόσο δύσκολο θεέ μου …
Τι σημαίνει για σας –μια νέα ηθοποιό- η Αρχαία Τραγωδία; Για μένα η τραγωδία είναι το σημαντικότερο είδος θεάτρου, λυπούμαι που το γνώρισα στο τελευταίο έτος …αλλά έστω το γνώρισα ,το γεύτηκα και καλά!Ένας ηθοποιός ή μαθητής που δεν το γεύτηκε…πιστεύω χάνει κάτι πολύ σημαντικό!
Γιατί επιλέξατε το θέατρο ως αντικείμενο σπουδών και μέσον έκφρασης; Τώρα το επέλεξα, με επέλεξε, θα σας γελάσω !Αλλά ένα πράμα θα πω…ΔΕΝ ΤΟ ΑΛΛΑΖΩ, είναι μια εξάρτηση …ένας έρωτας, δεν θα το προδώσω και ελπίζω ούτε και εκείνο !!! Πώς το παρόν αυτής της τέχνης αγγίζει τις προσδοκίες σας; Επιτρέψετέ μου να σας πω ότι οι προσδοκίες μου είναι και ο τρόπος μου για να προχωρώ, σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς η τέχνη αισθάνομαι ότι ανθίζει….και το μόνο που δεν έχω σκοπό να κάνω είναι να παραδώσω τα όπλα !!
«Ήμασταν τίποτε πιστεύοντας ότι κάτι είμαστε Χάθηκε η ζωή μας ,χρόνια αμέτρητα χάθηκαν Χάσαμε την ζωή μας για το τίποτε, Χαρείτε» Από τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας» του Δ.Δημητριάδη.
Σας ευχαριστούμε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!