“Εξορία” από τους ΟΥΚ ΝΟΥΚ στο θέατρο Άνετον

Written by

Το έργο του Παύλου Μάτεσι “Εξορία” παρουσίασε η θεατρική ομάδα ΟΥΚ ΝΟΥΚ την Μ.Δευτέρα και Μ.Τρίτη στο θέατρο Άνετον, κλείνοντας έτσι το φεστιβάλ “Ανοιχτή Σκηνή – Θεατρικές Φωνές της Πόλης” που διοργάνωσε γι’ ακόμη μια χρονιά ο δήμος Θεσσαλονίκης.
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου της παράστασης, πρόκειται για μια σύγχρονη τραγωδία που περιγράφει τη ζωή ενός άνδρα και μιας γυναίκας που έζησαν τον ελληνικό εμφύλιο απ’ την πλευρά των ηττημένων και προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις αναμνήσεις του παρελθόντος, ενώ ταυτόχρονα αναζητούν και την δικαίωσή τους, έστω και σε προσωπικό επίπεδο.
Το κείμενο του Παύλου Μάτεσι, το οποίο επεξεργάστηκε δραματουργικά η Κατερίνα Λιάτσου, είναι ένα κείμενο γεμάτο με αντιφάσεις: από τη μια οι πικρές στιγμές του παρελθόντος που δεν ξεχνιούνται, από την άλλη ένα κωμικοτραγικό παρόν χωρίς μέλλον, και στο τέλος μια ελπίδα (;) , μια παραίτηση (;) μια αρχή κι ένα τέλος (;).
Ο τρόπος δόμησης που επέλεξαν οι σκηνοθέτες Πάνος Δεληνικόπουλος και Μαριλένα Κατρανίδου, ήταν μοιρασμένος ανάμεσα σε αφηγηματικά και διαλογικά κομμάτια. Το κυριότερο επιτεύγμά τους ήταν ο ρυθμός που κατάφεραν να επιτύχουν, με το σπάσισμο και την επαναφορά του. Δεν ήταν, ωστόσο, καθαρός ο λόγος που αυτή η γυναίκα ήταν τρεις μαζί (το συλλογικό βίωμα; η κοινή αφήγηση;), είτε επρόκειτο για την Μάρθα – Μαρία, είτε για την Μιμή. Χωρίς εντυπωσιασμούς, με απλούς, λιτούς τρόπους προσπάθησαν να περάσουν οι ηθοποιοί το κείμενο σαν κατακερματισμένα μέρη ενός όλου που ενώνεται κατά συνθήκη.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκαν η Ανθούλα Μπουρνά και ο Δημήτρης Γρηγορόπουλος. Όσον αφορά τα σκηνικά, επρόκειτο σίγουρα για σκηνικές κατασκευές πολύ λειτουργικές, τόσο σκηνικά όσο και εξω-σκηνικά, δεν θα ήταν όμως κακό να τα είχαν “εξελίξει” κάπως δεδομένου ότι είχαν σκοπό να παρουσιάσουν την παράσταση κι εκτός της σχολής Θεάτρου απ’ όπου προέρχονται, σ’ ένα πιο επαγγελματικό επίπεδο. Τα κοστούμια ουδέτερα, δεν έκαναν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους. Εξαιρετική δουλειά στους φωτισμούς από την Ελένη Χούμου. Από τους πέντε νεαρούς ηθοποιούς ( Αλίκη Ατσαλάκη, Έλενα Βισέρη, Ειρήνη Κυριακού, Πέτρος Παπαζήσης και Γιώργος Σοφικίτης) ιδιαιτέρως ξεχώρισαν οι δύο άντρες, οι οποίοι όμως είχαν και τις πλέον αβανταδόρικες σκηνές και ατάκες, γεγονός που τους βοηθούσε αναμφίβολα. Πολύ ενδιαφέρουσα η αλλαγή ρόλων.
Εν κατακλείδι, μια αξιοπρεπής δουλειά με πολλή ενέργεια επί σκηνής, και που δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Στα αρνητικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως μείναμε με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου φεύγοντας, σαν να ‘ρθε απότομα το τέλος και να ξεφούσκωσε απότομα ο μύθος. Μας έλειψε η κορύφωση της τραγωδίας, και ως φυσικό επακόλουθο, μας έλειψε κι η κάθαρση.