Κυριακή βραδάκι πρεμιέρα για την νέα παράταση της performance Fake Time στο Hotel Άριστον. Όταν πήγα βρήκα αρκετό κόσμο συγκεντρωμένο στο λόμπι του παλιού ξενοδοχείου να συμπληρώνει ερωτηματολόγια με ερωτήσεις που αφορούσαν τη συναισθηματική του κατάσταση τον τελευταίο μήνα. Ο ρόλος τους ήταν να σε εντάξουν στο περιβάλλον της περφόρμανς που απ’ τον πρώτο όροφο και πάνω μετατρεπόταν από ξενοδοχείο σε ψυχιατρείο. Η αναμονή ήταν ευχάριστη, γιατί περίμενες κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι έχεις δει ως τώρα.
Το κτίριο αριθμεί συνολικά 6 ορόφους, σε καθέναν από τους οποίους διαδραματίζονται διάφορες δράσεις. Υπάρχει ένα κυρίως θέμα που διατρέχει το σύνολο της περφόρμανς. Συζητώντας με άλλους θεατές διαπίστωσα ότι αυτό που εγώ θεώρησα ως κεντρικό θέμα, δεν έγινε αντιληπτό από όλους λόγω του ότι είχαν χάσει κάποια σημεία της δράσης, όπως κάποιους σημαντικούς μονολόγους. Το θέμα για μένα δεν ήταν ο χρόνος, αλλά η οικογένεια. Θα έβρισκα, λοιπόν, πιο ταιριαστό τον τίτλο Fake Family. Γύρω απ’ αυτό το κεντρικό θέμα, διαδραματίζονται πολλά γεγονότα σε διάφορα περιβάλλοντα. Πηγαίνουμε σε αστυνομικό τμήμα, σε ένα φανταστικό μέρος με ξωτικά και μάγους- που τα ξόρκια του είναι η “Ασκητική” του Καζαντζάκη, στο παιδικό κι εφηβικό δωμάτιο μιας κοπέλας, σ’ ένα αυτόσχεδιο τσίρκο…
Οι δράσεις είναι πολλές και έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα να μην σου ξεφύγει τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι έχουν στενό συνδεκτικό δεσμό. Μερικά είναι χωρίς εμφανές νόημα και συνοχή με τα υπόλοιπα. Δεν είχαν έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, άλλα προσπαθούσαν να γίνουν κωμικά ατυχώς, όπως π.χ.το επεισόδιο με την αστυνόμο από την Κρήτη, άλλα έδειχναν ότι προσπαθούσαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Τα τελευταία ήταν και τα πιο ενδιαφέροντα. Με τις εναλλαγές αυτές, όμως, διέλυαν την αίσθηση που είχαν ήδη δημιουργήσει, την ιδέα “εσύ αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, τις σκέψεις και τις πράξεις σου”.
Ο χώρος δίνει πολλές δυνατότητες και νομίζω ότι τον εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Τα σκηνικά της Λέλας Ράμογλου, η οποία συνέλαβε και το πρότζεκτ, το σκηνοθέτησε κι έκανε και την παραγωγή, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Χρησιμοποίησε πολλά διαφορετικά υλικά και μέσα (βίντεο, προβολή από προτζέκτορα, μουσική) ταιριαστά για κάθε δωμάτιο. Δεν υπήρχε κάτι που σε ξένιζε. Προσωπικά, ξετρελάθηκα με την πόρτα του 6ου ορόφου που για να εισέρθεις έπρεπε να περάσεις μέσα από μια ντουλάπα με πολύχρωμα ρούχα. Και το ενδυματολογικό κομμάτι, που επιμελήθηκε η Duygu Ozturk ήταν επίσης λειτουργικό και συναφές ως προς τα δρώμενα.
Στο πρότζεκτ αυτό συμμετέχει πραγματικά πλήθος κόσμου. Συνολικά εμφανίζονται 23 άτομα. Είναι δύσκολο να αντιστοιχήσεις τα ονόματα των ηθοποιών με τους ρόλους. Πάντως μου άρεσε ιδιαίτερα ο Τρελο- Δήμαρχος (αν και δεν είναι ξεκάθαρα ρόλος) κι είχε ενδιαφέρον κι η Μικρή Κυρία, καθώς κι η Μητέρα της. Υπήρχαν όμως κι άλλοι που μιλούσαν και δεν ένιωθες τίποτα. Δεν σε άγγιζε τίποτα, σαν να μην καταλαβαίνεις. Δεν μου άρεσε η αρχική αντιμετώπιση του κοινού από τους ηθοποιούς του 1ου κ 2ου ορόφου που ήταν αρκετά αυστηροί και φώναζαν δυνατά. Ναι, φαντάζομαι πως χρειάζεται να υπακούμε και να μπούμε σ’ ένα καθορισμένο κλίμα, αλλά να μην φτάνει αυτό τα όρια της προσβολής. Όλοι τους, όμως, ήταν πολύ καλά προετοιμασμένοι και άνετοι με τον κόσμο και με το ρόλο τους.
Η αίσθηση που σου αφήνει η παράσταση στο τέλος είναι ότι αξίζει να τη δεις, αξίζει να τη δοκιμάσεις. Αλλά να μην περιμένεις μια τρομερή εμπειρία. Σε κάποιους από το κοινό άρεσε και σε κάποιους εμφανώς όχι, άλλοι ήταν τρομοκρατημένοι και “κουμπωμένοι” κι άλλοι το διασκέδαζαν πολύ. Είναι ενδιαφέρουσα σίγουρα, παρ’ όλα αυτά ίσως μπορούσε να είναι και καλύτερη, να σου αφήνει και κάτι για να σκεφτείς. Να μην είναι μόνο θέαμα, γιατί μερικές φορές ένιωθες πως το όλο θέμα αποσκοπούσε μόνο σε επίδειξη και προβολή.
Fake Effect.