Γράμματα αγάπης στον Στάλιν *κριτική

Η σκηνή του θεάτρου -ως ιδιωτικός  χώρος ενός συγγραφέα  που διεκδικεί την ελευθερία της έκφρασης στο αίτημα της φυγής από τη χώρα του. Γράμματα που απευθύνονται στον ηγέτη ενός καθεστώτος που καταδικάζει σε σιωπή τη διαφορετική σκέψη- απαιτώντας υποταγή- στο γραφειοκρατικό κανάλι της μονόδρομης επικοινωνίας. Η απελπιστική ανάγκη ενός δημιουργού να επικοινωνήσει, διά του έργου του, υπερβαίνοντας το σύστημα της λογοκρισίας που του επιβάλλεται. Ένα επινοημένο τηλεφώνημα και μία συνάντηση ως αντίλαλος επιχειρημάτων. Η φανταστική αντιπαράθεση συμφιλιωτικής αντίδρασης με το φάντασμα του ηγέτη που κολακεύει για να διεκδικήσει διάρκεια παραμονής στην εξουσία και κολακεύεται αντίστοιχα από τη φιλοδοξία της αναγνώρισης της καλλιτεχνικής αξίας.  Στο απατηλό άστρο της αθανασίας καλλιτεχνικό πάθος-  ευμετάβλητης αποδοχής- ως την τρέλα .

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, ένας συγγραφέας που διεκδικεί  ελευθερία έκφρασης, στον άνισο αγώνα με τον εξουσιαστικό μηχανισμό της συντροφικής εξουσίας και της προσωπολατρείας, στο δρόμο της περιθωριοποίησης και της τρέλλας, σε αίτημα φυγής ή αποδοχής μιας θέσης στο θέατρο . Μια γυναίκα που ακολουθεί συναισθηματικά την αγωνία του καλλιτέχνη συζύγου της, που θεωρεί τον ιδιωτικό χώρο και την αγάπη οριακό σύμβολο, σε άρνηση φυγής ως την αποδοχή της εγκατάλειψης. Στάλιν, το φάντασμα ενός ηγέτη σε υποδηλωτική εκμυστήρευση σατιρικού σαρκασμού των βλέψεων της εξουσίας που εξυμνεί ή καταδικάζει στην αφάνεια τους καλλιτέχνες,  ανάλογα  με τις συνθήκες, στοχεύοντας σε οράματα επικοινωνίας –παρακολούθησης μέσω της επέκτασης του τηλεφωνικού δικτύου .

Πολιτικό σύστημα, τύπος, ελευθερία του καλλιτέχνη, φιλοδοξία αποδοχής-αναγνώρισης, αγάπης βλέμμα, άρνηση και εκμαυλισμός,  φυγή,  θέατρο, με μια λεπτή αίσθηση καταγγελτικής ειρωνείας.

Θέατρο μέσα στο θέατρο, ως εξομολόγηση εσωτερικών φωνών (γράμματα), ως ένδυση ρόλων (γυναίκα-Στάλιν),  ως αντίλαλος επιχειρημάτων (Στάλιν-συγγραφέας-γυναίκα), ως απέκδυση ρόλων (απογύμνωση, τρέλλα) . Παράλληλα χρήση φυσικών στοιχείων (φωτιά- νερό), σε  συνδυασμό με την επίμονη σκέψη του συγγραφέα Μπουλγκάκοφ που φώτισαν από πολλές γωνίες ο συγγραφέας του θεατρικού έργου και η σκηνοθετική σκέψη- κ. Δ. Μυλωνάς,  σε σύνθετο αποτέλεσμα. Οι ηθοποιοί της παράστασης έδειξαν στο βλέμμα του θεατή το διφορούμενο- ως ένα βαθμό- των πραγμάτων και οι φωτισμοί   έδωσαν διάσταση ρεαλιστική στο χώρο. Ο Μπουλγκάκοφ –κ. Ηλίας Μ, είχε μια ένταση πειστικής αποτύπωσης της μετάπτωσης από την αποδοχή του ηγέτη στην περιφρόνηση και στην περιθωριοποίηση -ως συγγραφέα- που κορυφώθηκε προς το τέλος του έργου. Οι δύο άλλοι ρόλοι της γυναίκας  και του Στάλιν, αποδόθηκαν  σ’ έναν συνδυασμό αμήχανης αναζήτησης του στίγματος του ρόλου στην ουσία του και μιας συναισθηματικής και ειρωνικής εμπλοκής της εξέλιξης του έργου, ενδιαφέρουσα ωστόσο. Το  σκηνικό και τα κοστούμια –κ. Κ. Ζαμάνης, έδωσαν έναν απόηχο μιας εποχής στο αισθητικό πλέγμα της κοινωνιολογικής αναφοράς ρόλων-κωδίκων. Το μακιγιάζ –κ. Λ.Saw,  έδωσε μια  αποκρουστική όψη στις μεταμορφώσεις, υποδεικνύοντας  το υπερβολικό  ακαλαίσθητο στο  προσωπείο ενός καθεστώτος .