Ο λαός των Σαβίνων ήταν ένας αρχαίος λαός της Ιταλίας. Είχαν πολλές ομοιότητες με τους Ρωμαίους στην θρησκεία και στην μυθολογία. Οι Ρωμαίοι μάλιστα δανείστηκαν τους θεούς των Σαβίνων και τους ενσωμάτωσαν στη δική τους θρησκεία.
Η αρπαγή των γυναικών, ήταν ένα περιστατικό της πρώιμης ρωμαϊκής περιόδου. Πρόκειται για παραδοσιακή αφήγηση, όπου ο μύθος είναι συνδεδεμένος με τα ιστορικά γεγονότα. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αρέσκεται σε τέτοιου είδους αφηγήσεις και τις περιλαμβάνει στο έργο του « Ιστορία της Ρώμης».
Αφότου ιδρύθηκε η Ρώμη, εμφανίστηκε το πρόβλημα της μείωσης του γυναικείου πληθυσμού. Εξαιτίας αυτού αναγκάστηκε ο βασιλιάς Ρωμύλος να αναζητήσει συζύγους για τους άνδρες του σε γειτονικές φυλές. Χωρίς αποτέλεσμα, διότι οι πατεράδες τους δεν ήθελαν να παντρέψουν τις κόρες τους με άνδρες άλλης φυλής.
Η στάση τους εξόργισε τους Ρωμαίους και τους οδήγησε στην περίφημη «αρπαγή των γυναικών», βάση στρατηγικού σχεδίου. Οργάνωσαν λοιπόν, γιορτές και αγώνες, ώστε να προσελκύσουν φυλές, μεταξύ των οποίων θα ήταν και οι Σαβίνοι, μέσα στην πόλη.
Μόλις άρχισαν οι αγώνες, ρωμαίοι άνδρες χίμηξαν προς τα νεαρά κορίτσια, τις άρπαξαν και τις πήραν στα σπίτια τους. Χωρίς κανείς να τις προστατεύσει, διότι όλοι οι φιλοξενούμενοι από το φόβο τους έτρεχαν να σωθούν.
Από όσο γνωρίζουμε οι Ρωμαίοι σεβάστηκαν τα κορίτσια, αφού ο ίδιος ο αυτοκράτορας τους υποσχέθηκε, ότι θα εξασφαλίσει τα δικαιώματά τους. Δεσμεύτηκε πως κάθε μια θα παντρευτεί, θα έχει κοινή περιουσία με τον άντρα της και θα γίνουν μητέρες ελεύθερων ανθρώπων.
Οι Σαβίνοι νιώθοντας εξευτελισμένοι, συγκέντρωσαν στρατό εναντίον των Ρωμαίων. Έξω από την πόλη, αντάλλαξαν απειλές και πριν να γίνει το κακό τα κορίτσια τους πρόλαβαν. Απαίτησαν να σταματήσουν ή αλλιώς να σκοτώσουν τις ίδιες, γιατί δεν ήθελαν να είναι χήρες ή ορφανές.
Διαπιστώνουμε, ότι με εξαιρετικά επιχειρήματα οι κοπέλες κατάφεραν, ίσως πολλές φορές, το ακατόρθωτο. Πέραν του ότι εξασφαλίστηκε η ειρήνη μεταξύ τους, οι γυναίκες τους προέτρεψαν, να δουν το προφανές.
Δηλαδή, να καταλάβουν ότι οι διαφορές είναι αυτές που ενώνουν τους ανθρώπους και όχι οι ομοιότητες εν τέλει. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι οι Σαβίνοι μετέπειτα εγκαταστάθηκαν στον Κυρηνάλιο και για κάποιο διάστημα η Ρώμη είχε δυο βασιλιάδες.
γράφει η Παναγιώτα Κωνσταντίνη